21.08.2005 » De aanhouder wint (Weiswampach)

Beste Vrienden,

Het zou kunnen dat mijn seizoen eropzit (cfr. infra), maar mijn eerste superprestige-overwinning ooit pakken ze mij in elk geval nooit meer af. Jawel, na welgeteld 8 jaar vallen, opstaan, en eigenwijs weer doorgaan met zwemmen, fietsen en lopen, is het een feit. Aan alle mensen die me in al die jaren een fles wijn beloofd hadden voor het geval het ooit zou gebeuren (en hem ondertussen uit miserie zelf nog niet hebben opgedronken): stuur die maar zo snel mogelijk op, de wijn heeft lang genoeg gerijpt!

nieuws img

Het groot lot is binnen.


Vermits Stijn Goris, Axel Zeebroeck en Frederik Van Lierde nog aan het recupereren waren van het Europees Kampioenschap in Lausanne, en Peter Croes en Koen Hoeyberghs van de Marc Herremans Classic in Zolder, was het nu of nooit voor Pardaens om toe te slaan. Het ligt anders wel niet in de aard van het rosse beestje om de concurrentie uit de weg te gaan om zich zich dan eventueel als ??noog tot koning in het land van de blinden te laten kronen. Het aantal tweede en andere dichte ereplaatsen had zich echter dermate opgestapeld dat de Leuvense DOK’ker dringend iets wou doen aan dat gemis op zijn palmares.

nieuws img
Voor de zoveelste keer in dit regenseizoen, trokken we met de vingers gekruist voor een ultralokaal hogedrukgebied boven de “place 2 be” naar het Groothertogdom Luxemburg. Onze smeekbede werd verhoord, want in Weiswampach bleef het wonderwel een godganse dag droog. Daarmee is echter ook alles gezegd: een donkere lucht en kille wind waren ook van de partij. Ook aan eventuele belagers voor de overwinning in deze laatste manche van de superprestige-kwarttrialon was er uiteindelijk geen gebrek. Van mijn sportkotgezel, Marc Geerts, vorige maandag nog verbazingwekkend sterk lopend in Izegem, had ik eigenlijk nog het meeste schrik. Dat ik ook een Andreas Rester (Duitser, 2 weken geleden nog 2de op het Open BK 1/2 triatlon in Eupen) en een ploegmaat als Kjell Verleysen (binnenkort nog te bewonderen op het WK in Japan) zou tegenkomen in mijn queeste naar het hoogste podiumschavotje, had ik niet eens verwacht. Pardaenske had zich blijkbaar heel professioneel voorbereid en de startlijst heel grondig doorgenomen...

De man met voor de gelegenheid rugnummer 1 maakte zijn favorietenstatus echter waar. Het zwemmen in het ijskoude water (17?C) was zoals te verwachten (cfr. de jongste wedstrijden) wel niet het onderdeel waarvan we het moesten hebben. Het is ook lang geleden dat ik bij de start nog zoveel slaag gekregen heb als vandaag. Mijn ademhaling, die aanvankelijk al niet erg goed was, werd er door het gedreun uiteraard niet beter op. Voor wie het gevoel van verstikken en verzuipen nog niet zou meegemaakt hebben: daar mis je niets aan!


Een plaatselijke schone


Met 2’08” achterstand op het trio Karel Smet, Yohan Rositano en Andreas Rester kroop ik uit het W?mper water (tussentijden en uitslag vind je hier). Een krachtig paar fietsbenen was echter mijn deel. Op het zware heuvelachtige parcours, dat er door de scherpe wind niet minder lastig op werd, voelde ik me net als vorig jaar prima in mijn sas. Misschien fietste ik zelfs nog beter dan vorig jaar, al is het moeilijk vergelijken o.w.v. (1) de afwezigheid van gereputeerde hardrijders als Peter Croes of Rutger Beke (die toch steeds een referentietijd neerzetten), en (2) een lichte parcourswijziging t.o.v. de voorgaande jaren (waardoor de fietstijden van 2005 op zich staan). Feit is wel dat de winnaar met enige trots mag vermelden de auteur van de tweede fietstijd te zijn, en dat het ook vooral onder zijn impuls was dat de kloof met het koptrio stelselmatig gereduceerd werd tot 20” in de tweede wisselzone. Slechts Marc Geerts, die we nog voor halfweg hadden opgeraapt, en ploegmaat Ken Van den Eeden waren bij machte en/of zo vriendelijk om me af en toe af te lossen aan de kop.

nieuws img


Gelukkig bevond er zich nog voldoende “jus” in mijn benen om in de afsluitende 10km orde op zaken te stellen. Voor de zoveelste maal in mijn succesvolste jaar ooit, ging ik aan de haal met de snelste looptijd, en in dit geval tegelijkertijd dus ook met de hoofdvogel. Niet alleen mijn hartslagmeter (cfr. grafiek) verklapt dat het ditmaal allemaal niet zo vanzelfsprekend was: bij hartfrequenties tot 184 sl/min (in bergop) gaat de rosse raket ongeveer door de geluidsmuur (richting eeuwige jachtvelden). Waarvan ik u echter geen curve kan tonen, is van mijn hamstrings (de spieren (kniebuigers) aan de achterzijde van het been, niets van doen met lingerie). In de laatste, langgerekte afdaling richting finish kreeg ik namelijk te kampen met ontzettende krampen in de betrokken spiergroep. Ik zag me daar al staan langs de kant, met de hete adem van Rester en Verleysen nog in mijn nek. Ik zag mijn gewisse eerste plaats al in rook opgaan op 1 km van de meet.

nieuws img

Gemiddelde hartfrequentie zwemmen: 153 sl/min; fietsen: 164 sl/min; lopen: 176 sl/min; totaal: 163 sl/min (met mijn excuses voor het laattijdig afklokken!).


Of het echt nodig is dat Pardaens weer komedie gaat spelen met zijn blessures? In elk geval heeft mijn onvolprezen kinesitherapeut Michel Druppel reeds enkele weken weer het nodige oplapwerk gehad. De hamstrings protesteren sinds ongeveer een maand, maar beantwoordden gunstig aan Michel’s behandeling. In die mate zelfs, dat ik anderhalve week geleden nog meende dat het niet meer nodig was de behandeling verder te zetten. Dat bleek te vroeg gejuicht. We waren 3 dagen en evenveel looptrainingen verder in een wedstrijdloos weekend, en de pijn – iets gelijkaardigs als vandaag – was heviger dan ooit. Het is spijtig dat ik moet werken, maar het geluk bij het ongeluk is dat het in een ziekenhuis is, en dat het af en toe al eens snel kan gaan om een onderzoekje te plannen. Een dag later wees een echografie uit dat een spierscheur niet aan de orde was. Een (isokinetische) krachttest (Cybex), zoals ik er zelf vaak bij anderen moet afnemen, had ondertussen ook al wel een belangrijk links/rechts-verschil tussen beide benen aan het licht gebracht. Of dat op zich secundair is aan mijn dijklachten van het voorjaar, blijft een open vraag. Ik weet de komende winter in elk geval wel weer wat doen met enige krachttraining ter blessurepreventie.

Uit voorgaande mag blijken dat ik de voorbije dagen toch nog ernstig getwijfeld heb over mijn deelname aan de laatste SP-manche. Ook de 3 nog resterende wedstrijden, inclusief de marathon waar ik heimelijk naar uitkijk, hangen bij deze aan een zijden draadje.
Het was echter een berekend risico om vandaag in Weiswampach aan te treden, en – zelfs als mijn seizoen eraan is – moet ik er dan spijt van hebben?

Er is dit jaar een beschermengeltje dat een hand boven mijn hoofd houdt. Ik heb wel 2 of 3 maal een lekke band gehad en zelfs een spaak gebroken in de dag voor een wedstrijd – voor hetzelfde geld had het tijdens de wedstrijd gebeurd. Ik hoop dus dat dat engeltje nog even boven mijn hoofd blijft fladderen, maar kan ik het onrechtvaardig vinden dat het mijn rosse kopje effe voor dat van een ander ruilt?

Er scheidt ons nog twee en een halve week van Knokke met zijn Zwintriatlon. Op die tijd kan er nog veel gebeuren. Op 7 september lees je hier dus ofwel weer een wedstrijdverhaal, ofwel mijn excuses.

Gegroet,
Gouden Carolus

PS: wegens technische problemen beperken de sfeerbeelden zich helaas tot... sfeerbeelden.

 

Bookmark and Share
© 2003 - 2019 karelpardaens.be

deze pagina werd afgedrukt vanop http://karelpardaens.be/print.php?pg=triatlonfront-full&newsid=80