opmerkingen? print deze pagina search
home
01.09.2005 » En toen kwam er een varkentje met een lange staart

Beste Vrienden,

Het sprookje van 2005 is uit. Het leek reeds onwaarschijnlijk voor de triatleet met het rijkst gevulde blessurepalmares, maar na 10 wedstrijden, waarvan alle 8 superprestigewedstrijden en 2 halve triatlons meegedraaid te hebben aan de top, komt er dan toch een vervroegd einde aan het seizoen.

Ik had echter nog meer gewild: niet alleen de Zwintriatlon van Knokke (het kampioenschap van de Benelux avant la lettre) en de kwarttriatlon van Mechelen prijkten nog op mijn kalender. Als kers op de slagroomtaart had ik zelfs nog gedroomd van een marathon begin oktober: het was een nieuwe uitdaging waarnaar ik echt uitkeek.

Door de hamstringklachten van de voorbije weken had ik de vorige week mijn marathonplannen reeds afgevoerd. De spierpijn beterde ondanks kin? en relatieve looprust niet spectaculair genoeg. De triatlons van Knokke en Mechelen, met daarin telkens ?maar? 10km lopen, waren een dubbeltje op hun kant. Afgelopen zondag (4 dagen geleden) was ik een half uur ver in het bos, en kreeg ik plots weer ? net als in de laatste kilometers te Weiswampach ? te kampen met krampen en pijnscheuten in de linkerkniebuigers. Mits wat verderjoggen (voor zover zelfs die term nog waardig) ben ik nog terug tot thuis gesukkeld. Ik trok daarop mijn conclusies: als ik nog enige kans wou maken om tegen 7/9 in de Zwintriatlon aan de startlijn te geraken, zat er niks anders op dan slechts het allerstrikte minimum te lopen tot aan de wedstrijd. Het alternatief, om gedurende anderhalve week compleet niet meer te lopen, was voor mij geen optie: dat is mijns inziens vragen om problemen. Ik had het vorig jaar nog meegemaakt in Vilvoorde: wegens de snijwonde in mijn voet kon ik in de voorafgaande weken nauwelijks lopen en dat heb ik achteraf cash betaald met een ferme spierkater gedurende een week en een stressfractuur in mijn voet (waarvoor 3 maanden loopstop in het najaar).

Zo gezegd, zo gedaan. Vandaag, donderdag, was het dan toch weer tijd om nog eens een half uurtje te gaan loslopen. Ik had verwacht dat dat wel zou gegaan hebben, en dat ik uiteindelijk volgende woensdag nog in Knokke zou kunnen vertrekken - weliswaar met twijfels of ik de finish zou halen. Mijn lichaam liet er echter geen gras over groeien: na 10? lopen met toch nog steeds ?gevoelige? hamstrings, kreeg ik van de ene op de andere seconde opnieuw af te rekenen met de gekende pijnscheuten... Voor iemand die ondertussen oud genoeg geworden is om niet meer te geloven in kaboutertjes, laat staan in ??n of andere knappe fee, staat het besluit dan ook vast: Knokke noch Mechelen zijn aan mij nog besteed.

Vermits ik de bui reeds langere tijd voelde hangen, kan ik momenteel niet echt ontgoocheld zijn. Maken mij er verder ook niet mistroostiger op: (1) de 4 onverhoopt mooie maanden waarvan ik reeds heb mogen genieten, (2) de duidelijkheid waarmee mijn lichaam vandaag nog het signaal gaf, (3) de algemene vermoeidheid die zich toch stilaan meer en meer meester maakte van mij, en (4) het seizoenseinde van maatje Stijn Goris maakt het toch ook iets makkelijker om dragen.
Voor wie uit de lucht valt wat dat laatste betreft: mijn haarkleur- en gouwgenoot werd afgelopen maandag aangereden door een wagen. Op een pijnlijke knie na valt de lichamelijke schade waarschijnlijk nog mee, maar dit neemt niet weg dat er toch ook voor hem een punt gezet werd achter zijn mooie zomer. Ik had ernaar uitgekeken om met hem nog 2 maal te kunnen duelleren, vooral in onze Mechelse ?thuismatch? op 18/9. Het had mij bijzonder veel pijn gedaan machteloos te ?moeten? gaan toekijken. Zijn (waarschijnlijke) forfait is voor mij in elk geval een flinke troost, en omgekeerd misschien ook wel. Het ziet er naar uit dat het duel geleverd zal worden door de jonge leeuwen Marc Geerts en Simon De Cuyper...

Ondertussen is dus niet alleen het lichaam aan wat rust toe. Ik kan niet met woorden beschrijven wat er allemaal komt bij kijken en hoeveel aandacht en energie erin kruipt om 4 maanden lang mee te draaien... Alleen wie het ooit zelf heeft meegemaakt, kan het zich vermoedelijk maar goed voorstellen. Ik mag dan nog ?maar? halftime werken. Er is nu een tijd aangebroken waarin ik eventjes de aandacht kan laten afdwalen, en me weer effe kan ontfermen over enkele andere zaken en mensen. Dat gaat deugd doen.

Vooraleer ik mijn pijlen weer richt op een volgende sportieve uitdaging, zal ik naar jaarlijkse gewoonte hier binnenkort nog wel even op formelere wijze terugblikken op het voorbije seizoen, MET ? niet allemaal tegelijk ? NOOIT EERDER GEPUBLICEERD CIJFERMATERIAAL, DOORTASTENDE ANALYSES, EN WERVELENDE TOEKOMSTBESPIEGELINGEN. Zoals je weet maak ik daar mijn werk van, en ik maak het dan ook wel ten gepaste tijde wereldkundig !

Tot binnenkort, mogelijks vanaf de zijlijn, misschien met wat pijn in het hart, maar vooral in de hamstrings,

Karel

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}