opmerkingen? print deze pagina search
home
07.08.2005 » BK survival op de Ardense hoogvlakten

Beste Freunde,

Het was waarschijnlijk ??n van de betere herfstdagen van het jaar 2005. Om 5u30, zowat een half uur nadat ik mijn buurmeisje hoorde thuiskomen (die heeft duidelijk een ander uithoudingsvermogen dan ik), liep mijn wekker reeds af. Jammer genoeg dus niet om de zon te zien opgaan in Macchu Picchu ? vermoedelijk het enige waarvoor de modale sterveling graag eens zo vroeg uit zijn bed zou kruipen. Het was heelwat minder. Bliksem was het enige licht dat zich over Leuven verspreidde toen ik even achter het gordijn ging piepen. Ik geloof niet dat het nodig is om te vertellen wat er door mij heen ging, wetende dat enkele uren later de start gegeven werd voor het Belgisch Kampioenschap halve triatlon (2.5km Z ? 80km F ? 21km L) in Eupen.

nieuws img

Picture of the day (1): zeldzaamheden moet je koesteren.


Gelukkig was ik mentaal een beetje voorbereid. Ik volgde reeds meerdere dagen het weerbericht op de voet, en halverwege de week was het al duidelijk dat dehydratie niet mijn grootste zorg zou worden. Het hoofd bieden aan de koude daarentegen, des te meer. Met mijn looppremie van Antoing ben ik dan ook nog in extremis naar de Go Sport getrokken om me daar een surftruitje van O?Neill aan te schaffen. Het heeft vandaag meteen zijn diensten bewezen. Ik was in elk geval blij met dat paar lange mouwen rond mijn armen, ook al hebben de weergoden ons al bij al misschien nog redelijk gespaard. 15?C, ??n bui tijdens het fietsen en ??n tijdens het lopen: het had erger kunnen zijn, maar ik denk dat de meesten onder ons zich iets anders voorstellen bij ?ideaal weer? om onze favoriete zomersport gedurende meer dan 4 uur te bedrijven.

Hoe het met de fysieke voorbereiding stond, tastte ik toch wel behoorlijk in het duister. Vorige week mocht ik dan nog wel een tweede plaats uit de brand gesleept hebben, ik voelde mij de afgelopen weken op training meer dan eens leeg. Kortom, ik startte aan de Wesertalsperre met de nodige "reserves", en ? naar de normen van Pardaens ? met slechts matige ambities: de finish halen was vandaag ??n ding, voor een plaats bij de eerste 10 zou ik tekenen. Twee maanden geleden dacht ik er hoogstwaarschijnlijk nog anders over, maar in de tussentijd heb ik een onverhoopte mooie lijst ereplaatsen verzameld. Ik was nog wel een beetje bezorgd om mijn tweede plaats in de Superprestige, die mij nog ontfutseld kon worden door Koen Hoeyberghs. Om echter nog eens veel punten te pakken moest ik vermoedelijk toch nog twee weken wachten, om in de laatste SP-manche van Weiswampach toe te slaan. Tenslotte had er zich ter elfder ure nog een sterk deelnemersveld aangemeld voor de Belgische titel, daar waar het zich een week geleden nog aandiende als een open strijd. Luc Van Lierde, Stijn Demeulemeester en Koen H. schreven zich de voorbije week nog in.

Brasschaat ligt echter nog vers in mijn geheugen, en beter dan wie ook wist ik dat de prijzen pas verdeeld zouden worden aan de meet. Ik wist ook dat ik daar in de laatste 5 loopkilometers verschrikkelijk hard afgezien had, en daar had ik vandaag absoluut geen goesting in. De strategie bestond er dan ook in om zo weinig mogelijk zotte toeren uit te halen in het zwemmen noch in het fietsen, maar af te wachten tot in wat uiteindelijk toch ook mijn beste onderdeel is. Bovendien was ik trouwens maar al te goed op de hoogte van wat voor onze wielen geschoven zou worden: afgelopen dinsdag was ik met clubmaatje Wim De Doncker het heuvelachtige parcours nog gaan verkennen. Dat was geen overbodige luxe: er waren er vandaag wel meerdere die zich verslikt hebben.

nieuws img

Gemiddelde hartfrequentie zwemmen: 142 sl/min; fietsen: 141 sl/min; lopen: 163 sl/min; totaal: 148 sl/min.


Tegen 10u werden we het ijskoude water van de Weser ingejaagd. ?We?, dat zijn een kleine 500 atleten (m/v), dus een deelnemersveld dat nog een beetje groter was dan in Brasschaat, maar kwalitatief gezien waarschijnlijk evenwaardig.
Mijn zwemmen trok op niet erg veel. Ik voelde het. Ik vond nooit een goed groepje, zag er velen voor mij uitzwemmen, en er leek maar geen einde aan te komen. Luc Van Lierde sprong als eerste op de fiets, en o.a. mijn belager voor de SP-ranking zwom super en volgde slechts op een dikke minuut van de leider. Pardaens klom maar liefst nog eens 4? later aan wal.

De eerste twee (van vier) rondes fietsen vergingen me beter, maar ik voelde gaandeweg toch kracht uit mijn benen lopen. Ik vreesde dat mijn plan in het gedrang zou komen en besloot wat gas te minderen. Nochtans was ik op dat moment zeker niet zo slecht bezig: ik verloor wel wat terrein op de koplopers, afgaande op de tussentijden waarvan Ingrid, opnieuw manusje-van-alles, mij en het thuisfront (live per sms) bediende. Anderzijds gaf ik geen meter toe op bepaalde gereputeerde hardrijders, zoals daar is Wim DD. Ofwel was die in een mindere dag, ofwel was hij verstandiger aan het rijden dan in Brasschaat, toen ik bijna een valling opdeed wanneer hij voorbijstoof. In het lopen zou blijken dat eerder het laatste van toepassing was: het duurde veel langer dan anderhalve maand geleden, vooraleer ik hem bijbeende. Vanaf de derde fietsronde liet ik hem dus toch maar begaan.

nieuws imgOndertussen was ik echter minstens zoveel met mijn gastro?ntestinaal stelsel als met de wedstrijd zelf bezig. Enkele lavementjes in de ochtend ten spijt, kon ik mijn darmen niet ledigen vooraleer we van start gingen. Hoewel dit BK nog maar mijn 6de halve triatlon was, heb ik genoeg ervaring om te weten dat me dat zuur opbreekt in zo?n wedstrijd. Ik had m?n zus dan ook voorspeld dat de grote boodschap voor tijdens het lopen zou zijn. En zoals u weet heb ik altijd gelijk. E?n van de eerste dingen die ik gedaan heb nadat ik de sokjes over mijn verkleumde tenen had getrokken, was het opzoeken van de boskant. Enkele kilometers verder kwam ik echter op temperatuur. Halverwege de halve marathon, toen ik dacht over nog voldoende brandstof te beschikken, schakelde ik van 4de naar 5de versnelling: het was nu of nooit om nog vanuit de 28ste positie naar de top-10 op te schuiven. In de laatste 4 kilometer was het vet wel van de soep. Het ?bolde? duidelijk minder vlot, maar naar mijn mening hoort dat ook zo: als de benen nog goed aanvoelen op het einde van een halve triatlon, is dat wellicht een teken dat er nog meer inzat. Minder prettig was dat ook mijn darmpjes zich opnieuw heftig gingen roeren in de laatste kilometers. Ik was echter dermate goed op dreef, met nog enkele concurrenten in mijn vizier, dat ik uit alle macht een tweede pit-stop heb willen vermijden. Ik ben wel ongeveer recht van de finish doorgelopen naar het kleinste kamertje, maar ben blij dat ik op mijn tanden heb gebeten: nog in de laatste 2 kilometer liet ik evenveel concurrenten achter mij.

Even later vernam ik dat Luc Van Lierde zijn favorietenrol had waargemaakt (en met een straat voorsprong de wedstrijd had gewonnen), gevolgd door 2 buitenlanders: een uitgeputte Duitser, Andreas Rester, en de onverslijtbare Nederlander Rob Barel. Stijn Demeulemeester en Bert Jammaer grepen respectievelijk het Belgische zilver en brons. Pardaens strandde als 5de Belg (op de 8ste plaats), net als in het Belgische Kampioenschap kwarttriatlon van 15 dagen geleden. Nog goed nieuws voor de Leuvenaar: Koen Hoeyberghs haalde de meet niet. Meteen zijn we mathematisch zeker van de tweede plaats in de Superprestige, wat er binnen 2 weken ook gebeure in Weiswampach.

Een halve triatlon blijft voor ondergetekende toch nog een behoorlijke uitdaging. Het is veel minder voorspelbaar dan een kwarttriatlon, en vandaar zeker en vast ook aantrekkelijk voor de avonturier in mij. Anderzijds is het een behoorlijke opgave: op de dag van zo?n wedstrijd moet je fysiek volledig in orde zijn. Voor een laatste vergelijking met de wedstrijd in Brasschaat: gezien mijn maagdarmklachten, de penibele weersomstandigheden en de aard van het parcours (waardoor ik veel meer gedoseerd heb), heb ik vandaag toch veel minder van de wedstrijd kunnen genieten. Ook al waren de laatste 5 loopkilometers in de Superman triatlon een kleine hel, de spankracht om lange tijd mee te strijden voor een podiumplaats heb ik vandaag gemist. Ik was liever wat meer met de anderen dan met mezelf bezig geweest...

nieuws img

Picture of the day (2): twee werelden reiken elkaar de hand.


Versta me niet verkeerd: het is een tevreden man die dit verslagje schrijft. Ik ben erin geslaagd om ?lle (n=8) SP-wedstrijden tot dusver tot een goed einde te brengen. Niet alleen had ?the king of injuries? hiervan nooit durven dromen, ook met de regelmaat van het prestatieniveau durven we onder de mensen te komen. Het gras is niet groener aan de overkant. Mijn sportief palmares verbleekt bij dat van een Luc Van Lierde en de Nobelprijs voor de Literatuur is waarschijnlijk ook nog niet voor morgen, maar ik ken 12 (min 10) stielen, af en toe een ongelukje, er zijn vrienden die voor mij een prachtige website hebben gebouwd, en waarvoor ik van nog veel meer vrienden na elke wedstrijd complimenten ontvang.

Men kan ongelukkig zijn om wat men niet heeft, maar hij die zeker en vast wel blij is met wat hij w?l heeft, dankt jullie allemaal nogmaals voor de interesse !

Tot binnen 2 weekjes, waar ik hoop mijn superprestigereeks ook nog in schoonheid te kunnen afsluiten.

Karel

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}