opmerkingen? print deze pagina search
home
31.07.2005 » Eerherstel in the middle of nowhere

Beste vrienden,

Tussen de wolkbreuken door trok ik met mijn supporter nr. 1, mijn altru?stische zus Ingrid, naar het uithoekje van Belgi?. Tri-GT, de Waalse zusterclub van ?mijn? DOK, tekende voor de organisatie van de 7de manche van de Superprestige in het verre Antoing. Voor wiens geografische kennis zo ver reikt als die van mij: het dorpje tussen de korenvelden bevindt zich in het uiterste zuiden (d.i. tegen de Franse grens), op een boogscheut van Doornik, of dus ? voor de betere werpers onder ons ? op 3 steenworpen van Kortrijk.

nieuws img


Het doel van mijn missie naar het ADEPS-centrum ?Le Grand Large? was tweevoudig: (1) mijn tweede plaats in de SP-ranking verdedigen en liefst nog verstevigen, en (2) als het even kon, ook gaan ?lopen? met de premie voor de snelste looptijd, die er jaarlijks weggegeven wordt. Wat het eerste opzet betrof: het was mijn kans om mijn slag te slaan, want heelwat van mijn belagers voor een goed eindklassement stuurden hun kat. Op ??n gereputeerde Nederlander na, clubgenoot Jordi Meulenberg, en mijn blijkbaar onafscheidelijke zwarte beest, Stijn G., kon ik de beste papieren voorleggen. Normaalgezien mocht dan ook het tweede doel me eindelijk eens niet ontglippen, na er de voorgaande jaren meestal een nog veel groter triatleet te zijn tegengekomen: Rutger Beke. Afgaande op de lepe maneuvers van de mensen die hij afgelopen week nog op hun knie?n heeft gedwongen, durven wij echter hopen dat hij niet lang meer langs de kant zal staan ? en het karakter van een een grote winnaar typerend, harder zal toeslaan dan ooit. Zeg dat Karel het gezegd heeft.

Ondertussen heeft Rutger natuurlijk al wel een klein jaar lijdzaam moeten toekijken, en beleeft Karel toevallig een blessurevrij hoogseizoen. ?De ene zijn dood is de ander zijn brood?, zegt men, en ik denk dat ik ook ridderlijk moet toegeven dat ik van Rutger?s afwezigheid heb geprofiteerd ? echter ongewild, en aan anderen om uit te maken of het al dan niet verdiend is. Als eveneens mindere zwemmer tekende Rutger de voorbije jaren steevast voor de meest spectaculaire comebacks, waarbij hij meestal reeds orde op zaken kon stellen tijdens het fietsen. De kerel die steeds trachtte ? maar er nog geen enkele maal in slaagde ? om mee te gaan, heeft de voorbije maanden de kans gekregen om uit de schaduw te treden. De extra aandacht die ik dus de voorbije wedstrijden heb mogen genieten, is daar mijns inziens niet vreemd aan. Ere wie ere toekomt. En ik hoop dat Rutger snel terugkomt. Ik droom nog steeds van een heroisch loopduel.

nieuws img


In the middle of nowhere stelden we het dus echter nogmaals zonder hem. Onder een onheilspellende wolkenhemel doken we met een wetsuit in het grote stuwmeer. Veel voordeel bleek ik niet te hebben van het neopreenpak: na 1500m kreeg ik van Karel Smet, Stijn Goris en Thierry Verbinnen al een volle 2? aan mijn broek. Slechter zwom ik dit jaar nog niet, ook al kwam ik er in de laatste 300m wel echt door. Ik klom ook aan wal in een mooi groepje met o.a. Hendrik Maes, hetgeen beloofde voor het fietsen. Niets was echter minder waar, al zat Hendrik daar voor niets tussen ? integendeel. Ik denk ook te mogen stellen dat ook ikzelf ruimschoots mijn deel van het kopwerk verricht heb in de eerste van 3 fietsrondes. Het resultaat was er ook naar: we verloren geen terrein op het samenwerkende koptrio, en we haalden enkele andere groepjes in. Het leek er echter op dat er bij ons minder samengewerkt werd naarmate ons peloton talrijker werd. Op het winderige ?n tegelijkertijd heuvelachtige parcours had ook ik ondertussen al heelwat kruit uit mijn quadricepsen verschoten, en verwachtte daarom zeker ook wel een beetje aflossing voorin. Die kwam er dus niet, tot mijn grote ergernis, waaraan ik voor ??n keer ook wel herhaaldelijk uiting heb gegeven. Het getuigt van een onvoorstelbaar ? op zijn zachtst uitgedrukt ? ?weinig ambitieuze?, kleingeestige en kortzichtige mentaliteit dat o.a. niemand van het hele Tri-GT-leger in onze rangen (ongeveer de helft van ons 15-tal) niet wou meewerken, of beter gezegd: de benen stilhield. Zonde van dat talent, want het zijn stuk voor stuk uitmuntende fietsers. Als iedereen onmiddellijk na het zwemmen begint te redeneren dat ze die eerste mannen toch niet aankunnen, en onmiddellijk begint te loeren op concurrenten die in hetzelfde kleine groepje zitten rond te rijden: wat moet er dan van het triatlon worden? Nemen we binnenkort deel aan de Superprestige ?zwem-lopen?? Of dringt er naast de heren- en dames-categorie?n zich ook ??ntje voor jeanetten op? Waar zitten de Mannen? Waar is de vechtlust? Waar is de zin voor avontuur, voor wie-niet-waagt-niet-wint?

Akkoord, die snelle loper heeft natuurlijk makkelijk praten: als al zijn medevluchters een beetje willen meewerken dan krijgen de koplopers geen vrijgeleide, en mag hij waarschijnlijk nog met alle eer gaan lopen ook. En toch.
We kunnen ook een voorbeeld nemen aan de koplopers van vandaag. Zij gingen er weer maar eens voor. Karel Smet trok resoluut mee in het offensief, ook al wist hij bij voorbaat dat hij in de loopfinale geen vuist kon maken tegen Stijn Goris. Thierry Verbinnen had zelfs een verre verplaatsing veil voor hulp aan zijn ploegmaat tijdens het fietsen. O.w.v. een zere knie stond bij voorbaat vast dat hij nog niet eens zou starten aan de loopproef. Net zoals men dat in de atletieksport pleegt te doen, startte hij als haas.

nieuws img

Gemiddelde hartfrequentie zwemmen: 151 sl/min; fietsen: 158 sl/min; lopen: 175 sl/min; totaal: 162 sl/min.


Het professionalisme in het eerste pelotonnetje stond dus in schril contrast met het amateuristisch geklungel in het achtervolgende zootje ongeregeld. Met een kloof die na 43km fietsen uitgediept was tot meer dan 3?30?, kon ik uiteraard hoogstens nog hopen om het tweede podiumtrapje te bemachtigen. Ik wist bij voorbaat dat het speelbaar was om in de afsluitende 11km Karel Smet nog bij de lurven te vatten. En zo geschiedde, ook al moest ik daarvoor behoorlijk diep gaan. Zoals je uit de uitslag kan opmaken, was de looppremie van 75 EUR ook mijn deel, en hield de broer van Kathleen Smet toch maar mooi een derde plaats over aan zijn inzet.
I.t.t. in Vilvoorde, maar uiteraard ook in andere omstandigheden, stond ik nu dus toch nog eens op het podium. Geslaagd in mijn dubbel opzet, maar dus toch ook enigszins gefrustreerd in mijn triatlonmedemens, keerden we ?s avonds huiswaarts.

Over een weekje trekken we naar Eupen, alwaar het BK halve triatlon wacht. De komende week zal dan ook vooral in het teken staan van uitrusten. Afgelopen week kwam ik mezelf immers toch nog flink tegen: ik voelde me uitgeput. Woensdag wilde ik nog effe gaan zwemmen en lopen. Na een half uurtje in het zwembad was mijn vat echter al af. Tegen beter weten in heb ik mijn loopsloefen toch nog aangebonden, maar het trok er gewoonweg niet meer op. Om vandaag nog zo sterk mogelijk voor de dag te komen, drong de Garfield-strategie zich op: 2 dagen radicaal alle trainingen vervangen door slapen en eten. Gisteren, zaterdag, ben ik terug effe gaan fietsen en zwemmen om de spieren terug op tonus te brengen.
Een halve triatlon, zoals volgende week, doe je echter niet tussen de soep en de patatten. Teveel uitgerust kan ik niet zijn. Gezien ook de open strijd die er zich voor de titel aandient, ga ik er deze week alles aan doen om aan de startlijn te kunnen verschijnen. Bovendien zou ik mezelf nog graag (minstens) anderhalve maand in het getouw zien, en ook vanuit dat standpunt zal het geen kwaad kunnen om de komende dagen zuinig met mijn energie om te springen. Misschien kom ik er snel weer helemaal bovenop, misschien is dit zelfs mijn kans om ten volle te supercompenseren? We 'll see. Gelukkig ben ik geen machine, maar... een avonturier!

Gegroet,
De rosse rebel.
Ze zullen hem niet temmen.

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}