opmerkingen? print deze pagina search
home
05.06.2005 » Duel der roodharigen aan de Hollandse grens

Hoi vrienden,

Ik ?kreeg? waarvoor ik naar Zundert ging. Daarmee bedoel ik niet zozeer de wind- en regenvlagen, of die blauwe onderlip die ik aan het zwempartijtje in recreatiedomein De Mosten overhield. Gezien onze Peter Croes en het legertje Nederlanders die mij de jongste 2 SP-wedstrijden telkens te snel afwaren, afspraak hadden op een World Cup race in zonniger oorden (30?C !), kon ik vandaag de op ??n na beste papieren voorleggen. In de derde SP-manche zou ik aan de finish hoogstens mijn haarkleur- en gouwgenootje Stijn Goris voor mij dulden. Ik kan je meteen verklappen: de verhoudingen w?rden uiteindelijk ook gerespecteerd, al heb ik er zelf weer tot in de allerlaatste hectometers het vuur voor uit mijn sloffen moeten lopen. Stijn bekende onmiddellijk nadien: ?je was de enige waaraan ik de hele tijd gedurende het fietsen heb gedacht en waardoor ik al mijn medevluchters heb aangespoord om zo hard mogelijk te blijven rijden?. Ook al had hij uiteindelijk aan de streep nog een straat voorsprong op de man voor wie elke betere zwemmer blijkbaar met eieren in zijn broek begint te lopen: het doet me plezier te weten dat ik (mee) de wedstrijd hard heb gemaakt. Ik heb het hier nog gezegd: m??r moet dat niet zijn ? er kan altijd maar ??ntje winnen.

nieuws imgHet is blijkbaar niet de eerste maal dat het waait in Zundert...

Het pittoreske Hollandse grensstadje waar we voor de gelegenheid naartoe trokken, wordt elk eerste weekend van juni door triatleten op zijn kop gezet. Reeds vroeg in de ochtend worden de straten door de ?Ironkids? ingepalmd. Om 11u vindt een nationale wedstrijd plaats, waarin uitsluitend Nederlanders mogen aantreden (het zijn doorgaans de mindere goden, al is de overwinnaar en mijn ploeggenoot, Ronnie Babijn, dan wel weer de uitzondering die de regel bevestigt). Om 12u komen steeds de ? hoofdzakelijk ? Belgen aan de beurt, en een uur later wordt het Zundertse tri-weekend afgesloten door de internationale halfgoden (ETU-race; ETU = European Triathlon Union). Gezien de belangrijke internationale afspraak in Madrid (cfr. supra) ontbraken weliswaar verschillende grote namen, incl. de Nederlanders waarvan ook reeds eerder sprake, op de deelnemerslijst. I.t.t. de voorgaande jaren ook niet van de partij was niet alleen de zon, maar ook Belgisch boegbeeld Rutger Beke. Mijn gedachten waren vandaag wel vaker bij hem: vorig jaar nog was ik samen met hem de enige Belg die in de elitewedstrijd aantrad. Ik was er zelf het hart van in toen ik afgelopen vrijdagmiddag moest vernemen dat zijn geduld en doorzettingsvermogen nog maar eens verder op de proef zouden worden gesteld. Ook al zijn de verdere investigaties bij nader toezien waarschijnlijk een noodzakelijk kwaad op de weg naar de grootste ?overwinning? die hij misschien ooit in zijn leven zal boeken, de hele aansleep moet op zijn minst zenuwslopend zijn. Ik had vandaag graag een overwinning aan Rutger opgedragen, maar ik hoop dat een tweede plaats hem evenzeer een hart onder de riem kan steken.

nieuws img Onder een zwaarbewolkte hemel weerklonk op het middaguur een flauw startschotje, waarvan ik vermoed dat hoogstwaarschijnlijk nog niet de helft van de deelnemers onder ons het hebben gehoord. We hadden ons plaatsje aan de startlijn nog niet fatsoenlijk kunnen innemen of we moesten onze duivels ontbinden. Een flinke tik tegen mijn bovenlip en enkele flikke slokken water waren mijn deel. In de laatste honderden meters van de zwemproef dreigde ik voeling te verliezen met mijn traditioneel wordende tweede groepje, en heb toen ? met goed gevolg ? nog even alles uit mijn verkrampte schouders geperst. Samen met o.a. ?good old? Koen Hoeyberghs kroop ?good old? ? maar gelukkig nog net iets "younger" ? Karel Pardaens uit de vijver van De Mosten, op ongeveer 1?10? van het kopgroepje met mijn roodharige rivaal.

Ik wisselde vlot, maar kon niet verhinderen dat Koen H. in het eerste rechte stuk, met de wind op kop, van achter mijn rug wegreed en mijn clubmakker (!) Ken Van Den Eeden in zijn zog meenam. Ken is een jong veulen die zijn strepen nog moet verdienen. Op het loopnummer moet hij zijn boontjes echter niet te weken leggen en ik begrijp dat hij zijn kans wil gaan. M??r zelfs, we kunnen er zelfs alleen maar respect voor hebben dat hij de moed aan de dag legt om iets te proberen op de fiets. Dat neemt niet weg dat het pijnlijk was om hem op 100m voor mij te zien uitrijden en hem de kop van Koen te zien overnemen. Ken is echter duidelijk ook aan een sterk seizoen bezig, en samen met Koen vormde hij blijkbaar een prachtige tandem. De twee vogels waren ten definitieven titel gaan vliegen. Ze zouden er niet meer in slagen om de kloof met de koplopers te overbruggen, maar ze zouden anderzijds toch al evenzeer buiten schot blijven van ?mijn? peloton ? of beter gezegd het peloton waarin ik me probeerde te handhaven. Het was weer ver zoeken om mijn sas te vinden op de fiets. Het vlakke parcours en vooral het gure, winderige weer zijn zeker niet mijn bondgenoten. Er werd bovendien heel onregelmatig gereden: onder impuls van enkele makkers uit onze Waalse zusterclub Tri-GT werd af en toe heel hard gekoerst, maar op andere ogenblikken lieten ze het compleet afweten ? verbaasd en boos omkijkend dat niemand hun helse tempo wilde onderhouden...

nieuws img

Gemiddelde HF zwemmen: 160 sl/min (2 sl/min lager dan vorige week in Meerhout, 3 sl/min hoger dan in Leuven); HF fietsen: 151 sl/min (zoals vorige week, doch 6 sl/min lager dan in het heuvelachtige Leuven); HF lopen: 175 sl/min (4 sl/min lager dan vorige week, 3 sl/min hoger dan in Leuven)


nieuws imgAlleen mannen met iets rood op hun hoofd toegelaten op het podium!

Na een dikke 40 km toch wel afzien was het dan toch weer tijd voor ?me and my shoes?. Ik kreeg vandaag geen cadeautjes, maar Rudi Frankinouille verdient vandaag toch een eervolle vermelding. In de tweede wisselzone was ik duidelijk ook al (een beetje te) hard aan het lopen, zodat ik ? met mijn fiets nog in de hand ? aan mijn eigen loopsloefen voorbijging en op mijn stappen diende terug te keren. Hoewel ik Rudi hinderde bij het terugdraaien, was hij ? ?in the heat of the fight?, notabene, je moet het maar doen ! ? onmiddellijk bereid om zich effe op te offeren en plaats te maken voor de snelste loper van het pak. Het moet gezegd: er zijn er nog wel die respect tonen, zelfs tijdens de koers, en dat gevoel geeft me in de mindere momenten ? zowel onder het jaar als tijdens de wedstrijd ? soms toch wel een beetje moed. En verder h?ef ik ook niet teveel cadeautjes: wat ik krijg, wil ik verdienen.
Ik denk dat ik mijn ?believers? vandaag wel weer niet ontgoocheld heb: dankzij opnieuw het snelste ?spurtje?, zoals mijn zus het zou noemen, heb ik in extremis nog aanspraak kunnen maken op het tweede hoogste podiumschavotje. Met mijn 31?19? ? en de 10km is redelijk exact, gezien het internationale karakter van de daaropvolgende wedstrijd ? was ik (slechts) een 20-tal tellen sneller dan afgelopen jaar. Naar mijn gevoel zat er echter niet zoveel snee op mijn loopgedeelte als afgelopen week in Meerhout, en mijn HF-curve lijkt dat te ondersteunen. In de eerste 2 van 4 rondjes moest ik (en vooral mijn verkleumde, gevoelloze tenen) duidelijk nog een beetje op temperatuur komen. Met ondertussen ook 2?40? achterstand op het groepje-Goris was de queeste naar het podium ook effe uitzichtloos. Pas bij het ingaan van de laatste ronde leek het erop alsof het podium nog binnen bereik zou komen. Het gaf me de moed om nog een versnelling hoger te schakelen. Zoals de fysiologische data ook weerspiegelen, schommelde mijn hartslag in de laatste 8 minuten rond de 181 sl/min, terwijl het globale loopgemiddelde ?slechts? 175 bedroeg. Het volstond in elk geval om een ditmaal zeer sterk lopende (32?39?, 3de looptijd) Koen Hoeyberghs pas in de laatste kilometer te remonteren. Mijn gedoodverfde uitdager (met 32?32? exact 10? sneller dan vorig jaar) bleef echter met dik anderhalve minuut ruim buiten schot en wat dat betreft kunnen we zelfs niet spreken van een echt duel. Hij is (voorlopig!) te sterk, maar... het seizoen is nog niet gedaan! Ik maak me geen illusies, maar ik geef me nooit gewonnen!

nieuws img
De mama's van Karel en Stijn (vlnr) delen in de overwinning!


Twee weekjes hebben we nu de tijd om de mentale batterijen op te laden, en daar is een semi-professioneel werkmens zoals ik in elk geval niet kwaad voor. Wat de fysieke batterijen betreft: die gaan we nog een beetje verder trachten op te fokken. Het zal nodig zijn om in de niet-stayerwedstrijden van Brugge (19/6) en Brasschaat (26/6, ?den halve?!) niet compl??t af te gaan tegenover de tempobeultjes van het stalen ros. Ik vrees een d?j?-vu, maar de komende dagen zullen we er alles aan doen om die nachtmerries vooralsnog af te wenden.

Hij die vannacht alvast nog eens zoet zal kunnen dromen, dankt u nogmaals voor de morele en verbale ondersteuning ? langs de weg of via de website.

Karel

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}