opmerkingen? print deze pagina search
home
29.05.2005 » Een kalf was ei zo na in Meerhout verdronken

Beste vrienden,

Voor de studenten is de blok nu pas begonnen, maar voor de triatleten zijn de examens al volop aan de gang. De tweede superprestigewedstrijd van het seizoen speelde zich af in het decor van de Kempen, overigens de thuishaven van mijn club DOK (“Duursport Organisatie Kempen”). Onze coach en voor de gelegenheid ook hoofdorganisator, Luc Boven, kon zich verheugen op een deelnemersveld dat niet alleen qua kwantiteit (200 mannen, 20 vrouwen) maar ook qua kwaliteit gezien mocht worden (naast de gebruikelijke Nederlandse en Belgische toppers, ook ene Oekra?ense Andreij Gluschenko, al goed voor 2 Olympische deelnames).

Daar waar 2 weken geleden, ten tijde van de eerste SP-manche in Leuven, nog de kou door iedereen als grootste tegenstander werd gevreesd, lagen de kaarten er de afgelopen dagen anders bij. Nachten van tegen de 30?C op mijn studiootje kan ik missen als de pest, maar ik zit er langs de andere kant wel niks mee in om “op de rooster gelegd te worden” tijdens een triatlonwedstrijd: in de voorbije jaren heb ik mijn beste prestaties steevast in een barbecueweertje neergezet, en blijkbaar kan ik er dus – als het er op aankomt - beter tegen dan vele andere concurrenten. Uiteindelijk was ook ditmaal de vrees voor de natuurelementen ongegrond, want in de 24 uren voorafgaande aan de wedstrijd had een koele wind de temperatuur met 1/3 gereduceerd. Het was gewoon perfect aangenaam triatlonweer, zowel voor de deelnemers als de toeschouwers. Mede door de grote belangstelling en de stem-in-topvorm van onze Hans “De Spieker” Cleemput zat de sfeer er aan de Meerhoutse markt goed in. Ik kreeg er kippenvel van bij elke doorkomst tijdens mijn “loopnummer” (haast letterlijk te nemen vandaag, al zeg ik het zelf).

nieuws img

Iets na drie?n, toen trainingsmaatje en grote belofte Simon De Cuyper zich al tot Belgisch Kampioen bij de juniors had gekroond, doken de volwassen leeuwen in het Albertkanaal. Dat is drie keer breder dan de Leuvense Vaart, maar ik kreeg toch ongeveer drie maal zoveel “slaag” als twee weken geleden. Los daarvan had ik het gevoel g?ed te zwemmen: ik vond een goed ritme. Op exact een minuut van de eerste torpedo’s en als ??n van de laatsten van een derde zwemgroepje (met o.a. Koen Hoeyberghs en Marc Geerts) ruilde ik mijn bijna-afgevallen-rode-badmutsje voor mijn metallieke helm.

Hoewel mijn wissel toch al iets vlotter verliep dan in Leuven, slaagde ik er op de ??n of andere manier toch niet in om me bij Koen en Marc aan te sluiten. Was ik al iets te diep gegaan in het zwemmen om in de eerste fietskilometers het volle pond te geven, of waren het de vleugels van thuisrijder Koen? In elk geval viel er na de eerste bochten van het kronkelende parcours een gaatje, en ik was niet bij machte om het te dichten. Nog een tiental kilometer heb ik diep in mijn reserves getast om het onmogelijke nog te bewerkstelligen, maar ik zag toch redelijk snel het zinloze van mijn inspanningen in. Ik had ook het gevoel om met flanellen benen rond te rijden, en drong niet verder aan. Ik liet me gedwee inlopen door een derde peloton, dat overigens alsmaar groter zou worden naarmate de 47km (!) vorderden.
Ondertussen zat ik echt wel te b???len dat ik de aansluiting met dat tweede groepje op een haar na had gemist. Om de ??n of andere reden (was het alleen maar de moed die in mijn schoenen was gezonken?) verging het fietsen mij dus van geen kanten. Ik kan je verzekeren dat ik nog nooit harder aan opgeven gedacht heb dan vandaag. Ik had hoegenaamd geen zin om als 25ste of 30ste over de finish te lopen en om mij aan dat lopen dan nog eens moe te maken. Ik begon al te verzinnen wat ik vanavond op mijn website zou schrijven. Uiteindelijk besloot ik toch maar om de wedstrijd “uit te doen met de slechte benen die ik vandaag bleek te hebben” - als ik in zo’n off-day kon volgen, dan kon dat alleen maar beloven voor de toekomst. Bovendien zou ik het anders, in geval van opgave, 's avonds toch niet hebben kunnen laten om de loopsloefen nog eens effe aan te trekken...

Aan het keerpuntje in de 46ste fietskilometer gebeurde er echter iets: ik zag dat het tempo in het tweede peloton er zeker niet op toegenomen was. Dat betekende dat we hoogstens een minuut achterstand telden op Hoeyberghs & co. Toen draaide ik een knopje om. Ik besloot om er nog eens voor te gaan. En ik moet zeggen: ik had nooit durven hopen dat er nog zoveel turbo in mijn witte kuiten zou schuilen. Afgaande op de offici?le uitslag heb ik me in 32’34”, zowat een halve minuut sneller dan de Oekra?ense winnaar, een weg gebaand van de 29ste naar de 6de plaats (3de Belg, op een dikke 2 minuten van de Olympi?r). Met die loopprestatie ben ik echt wel opgetogen, en het heeft mijn wedstrijd in alle opzichten nog goedgemaakt. Eigenlijk kan ik zelfs niet zeggen dat er m??r had ingezeten “als ik de aansluiting met het tweede fietsgroepje niet had gemist”: ik was op dat moment gewoonweg net niet sterk genoeg. Ik heb er alles aan gedaan, ik moet mezelf niets verwijten. Ondertussen heb ik voldoende wedstrijdervaring en koersinstinct opgebouwd om te weten dat ik op bepaalde ogenblikken ALLES uit mijn kas moet halen – maar het kan nu ??nmaal niet altijd verlopen volgens plan...

nieuws img

Gemiddelde HF zwemmen: 162 sl/min; HF fietsen: 151 sl/min; HF lopen: 179 sl/min


Ik ben blij dat ik dit prestatieniveau haal. Het komt er nu op aan om gezond te blijven. Mijn spijsverteringsstelsel, dat me reeds parten speelde op de wedstrijd in Leuven, deed de voorbije 2 weken onophoudelijk moeilijk, maar ik moet het zeggen zoals het is: vandaag had ik er geen last van tijdens het lopen. Ook word ik sinds een 10-tal dagen verontrust door enige rekpijn aan mijn linkerbil, maar ook daar ondervind ik – voorlopig? – nauwelijks of geen last van tijdens de meeste activiteiten. Al die onschuldige en minder onschuldige akkefietjes zijn ongetwijfeld ook “part of the game”: sport op dit niveau stelt het lichaam serieus op de proef, maar het is een beetje “alles of niks”. In feite moet ik er als atleet maar tegenkunnen als ik soms eens over het randje blijk gegaan te zijn. Toch is dat dus niet de bedoeling en gaan we dat nooit met opzet zoeken. In de komende weken en maanden ga ik toch eerder op veilig proberen te spelen, vooral op looptraining. Zeker met het oog op de halve triatlons in het verschiet, kan ik beter wat meer sleutelen aan mijn fietscapaciteiten.

Vandaag heb ik in elk geval mijn reputatie als sterk finisher weer alle eer aangedaan... Hij die vreest dat de concurrentie hem in de toekomst niet minder zal gaan vizeren, groet u.

Volgende week slaan we de tenten op in Zundert, t.h.v. de Nederlandse grens !

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}