opmerkingen? print deze pagina search
home
15.05.2005 » Triatlon, een Beleuvenis

Beste vrienden,

Het is een gelukkig man die enkele uurtjes na de wedstrijd nog eens achter zijn computerschermpje kruipt. Het is mooi als je vijfde kan eindigen in dit deelnemersveld, als tweede Belg nota bene, en nu er nog een heel verhaal aan toe te kunnen voegen op m?n dierbare website. Het doet ook plezier om een mooi resultaat te lukken in de aanwezigheid van een grote schare Leuvense supporters die voor de gelegenheid naar de Vaart waren afgezakt. Of misschien kan ik het beter omgekeerd formuleren: het is omdat ik op voorhand wist dat er sympathisanten in grote getale langs de kant zouden staan, dat ik toch wel weer m??r-dan-gemiddeld naar deze wedstrijd toeleefde. Ik moet het immers ook hebben van die momenten, waarbij er m??r-dan-gemiddeld belangen op het spel staan. Zo?n prikkels heb ik nodig om de kwaliteiten uit mijn getrainde lichaam naar boven te laten komen. Die mentale eigenschappen zijn voor mij ook de enige verklaring waarom ik in het algemeen op wedstrijd "plots" relatief beter presteer dan verschillende trainingsmakkers. Zo denk ik ook dat er vandaag wel meerdere mensen hun wenkbrauwen zullen fronsen bij het bekijken van de zwemresultaten... Maar, in elk geval, en daar was het mij nu eigenlijk om te doen: bij deze WIL IK ALLE MENSEN BEDANKEN DIE MIJ SPECIAAL EEN HART ONDER DE RIEM ZIJN KOMEN STEKEN !

Laten we echter nog even teruggaan naar de wedstrijd. Het was weer een hele ?beleuvenis?. Het begon eigenlijk al afgelopen donderdag. nieuws img De organisatoren zagen de bui, of beter gezegd de koude noorderwind, blijkbaar al hangen, en kondigden fase 1 van het rampenplan af. Alle deelnemers werden per e-mail op de hoogte gebracht ?dat de watertemperatuur slechts 13.2?C bedroeg en dat er pas op zondagochtend zou beslist worden om het zwemmen al dan niet te laten plaatsvinden?. De reglementen schrijven immers voor dat er niet gezwommen mag worden wanneer de temperatuur niet boven de 13?C uitstijgt... Ondertussen werd het niet bepaald triatlonweer in Belgi? en de weerberichten voorspelden hoogstens droog weer. Als de wedstrijd niet in ?my hometown? had plaatsgevonden, zou ik hoogstwaarschijnlijk meteen mijn kat gestuurd hebben (zoals verschillende atleten vandaag ook bleken gedaan te hebben). Geef mij maar 15? warmer, ik ben nogal een koukleum. Zelfs in het zwembad van het Leuvense sportkot, vertoon ik dikwijls al kippevel terwijl ik zelfs aan het zwemmen ben (zoals gisteren trouwens nog). En er komen nog genoeg wedstrijden, nietwaar?

nieuws imgMaar zo werd het toch zondag. Er zou een massa supporters komen opdagen en het was droog weer, dus ik ging. Het water was 13.4?C ?warm?, en dus zou er ook 1500m gezwommen worden. Ik was aan het rillen toen ik mij naar de startplaats begaf, maar ??nmaal aan mijn opwarming begonnen (een 20-tal minuten loslopen) kwam ik op temperatuur... om die zo te houden voor de rest van de dag. Dat bleek uiteindelijk zo ook bij de meeste anderen. Toen de 160 gladiatoren van dienst te water gelaten werden, brak bovendien de zon als geroepen door de wolken ? alle straaltjes waren welkom tegen de tijd dat we met ons veredeld badpakje op onze fiets zouden moeten springen.

Als ik zie met wie en v??r wie ik uit het water kroop, dan mag ik uitermate tevreden zijn met mijn zwemprestatie. Ik heb wel alles moeten geven om niet gelost te worden en achteraan het tweede zwemgroepje te blijven bengelen, maar het is me toch gelukt. Hopelijk hebben niet teveel mensen mij zien wisselen, want het trok er absoluut niet op: die weerbarstige wetsuit wilde alweer niet over mijn voeten heen. Mogelijks heb ik daar weer verschillende kostbare seconden verspeeld, die me nu heelwat extra krachten op de fiets hebben gekost. Ik miste de aansluiting met het tweede grote peloton, maar heb er meteen de beuk in gezet. Op mijn hartslagcurve kan je ook duidelijk zien dat ik de eerste fietsronde veel dieper gegaan ben dan in de twee daaropvolgende rondes. Ik wist dat ik de aansluiting met het groepje moest proberen te forceren in het eerste gedeelte van het fietsparcours, waarin ons de Leuvense ?bergenzone? voorgschoteld werd. Ik ben niet ?de man van de grote molen?, en in het tweede vlakkere gedeelte van het parcours was ik gegarandeerd verloren om er nog bij te geraken. Op het nippertje slaagde ik in mijn opzet, al voelde ik mijn maag keren op het moment dat ik het groepje bij de lurven vatte. Ondertussen waren al verschillende medevluchters in mijn wiel gestorven. Mijn parcourskennis heeft me zeker geholpen, maar het was toch maar gelukt. I did it!

nieuws img


Het was echter ontnuchterend toen te moeten vaststellen dat er van samenwerking absoluut geen sprake was binnen ons 10-koppig pelotonnetje. Kunnen vele anderen niet beter, of willen ze gewoonweg niet, uit vrees te diep in de reserves te tasten, met het oog op het loopnummer? We zijn toch allemaal goed getraind en zo vlug toch niet vermoeid, zeker? Of is het die rosse Leuvenaar met zijn sterke eindschot, die gevizeerd wordt? Als wij de eerste groep laten rijden, dan kan ik niet winnen, neen. Maar dat betekent minstens zoveel extra plaatsen naar achteren voor ieder??n. Zeker voor degenen die het niet van hun loopcapaciteiten moeten hebben. Ik probeer mijn steentje bij te dragen op mijn aluminium ros, maar ik kan er nu ??nmaal ook niet aan doen dat ik beter bergop dan op het vlakke rij...

Hoedanook, we verloren een klein beetje terrein op de ?t?te de la course?. Met name in de laatste ronde slabakte het tempo: je merkt het ook op mijn hartslagcurve. Na een dikke 42 km tegen een gemiddelde van 39.5 km/u was het dan toch tijd om de fiets voor de loopsloefen te ruilen: een moment waar ik altijd naar uitkijk. Met een achterstand van 1?45? op de negen koplopers, waarbij ook Belgische topfavoriet en trainingsmaatje Stijn Goris, dacht ik even dat het kalf nog niet verdronken was. Dat bleek echter niet gerekend met de sterke benen van mijn hoogblonde haarkleurgenoot, die een dijk van een wedstrijd liep en waartegen dit jaar dus allicht nog minder dan vorig jaar te beginnen zal vallen. En hoewel ik op voorhand vol vertrouwen was in mijn eigen loopvermogen, viel me dat eigenlijk toch een beetje tegen. Ik kwam op geen enkel ogenblik in mijn ritme. Mogelijks had ik mijn beste kruit reeds verschoten op de Leuvense bergjes, maar mijn maagdarmstelsel was duidelijk ook niet in optima forma met o.a. wat flatulentie (zoek zelf maar eens op wat dat wil zeggen...). We gaan anderzijds ook geen uitvluchten zoeken, en evenmin valse bescheidenheid: een tweede looptijd suggereert dat het nog niet zo slecht ging, en/of dat de anderen er al evenzeer doorzaten. Mijn tempo moet vrij dicht rond de 3?20?/km gelegen hebben, want ik had eerder deze week het parcours afgemeten met mijn fiets en dat was nogal nauwkeurig 10 km (die ik in 33?31? achter de kiezen had). Met een gemiddelde hartfrequentie van 172 sl/min komt dat ook vrij goed overeen met de waarden die ik anderhalve week geleden registreerde tijdens een typische pistetraining van 6 x 1000m (telkens in circa 3?10?; R=200m joggen).

Met mijn vijfde plaats in deze Holland-Belgi? neem ik zeker en vast vrede. Op voorhand had ik ervoor getekend, ook al blijk ik dus nu op 11 seconden van het podium te stranden. Dat zijn slechts elf tellen achter Dennis Looze, mijn Nederlandse clubgenoot, die 5 jaar geleden ook al op de O.S. van Sydney aantrad. Dat is dus ook maar op een zucht van die andere landgenoot van hem die de wereldbekerwedstrijden afschuimt, Sander Berk, die op karakter met een zere knie mij nog in de laatste meters aftroefde. De top-tien van het eindklassement werd door evenveel Nederlanders als Belgen gevuld. Belgen als een Frederik Van Lierde (opgave wegens lekke band), een Rutger Beke, een Peter Croes en een Axel Zeebroek hadden daar zeker nog iets aan kunnen veranderen, maar even goed afwezige noorderburen als Eric Van der Linden, Bas Diederen en Jordi Meulenberg. Dat die mannen een stokje voor mijn vijfde plaats ook hadden kunnen steken, neemt niet weg dat ik dus wel met opgeheven hoofd de Leuvense arena kan verlaten. Achter mij bleven ook vele collega?s die ik nog niet zo vaak het nakijken heb kunnen geven.

nieuws img


Morgen kruip ik wel zo goed als zeker zo stijf als een hak uit mijn bed; na de eerste wedstrijd van het seizoen heb ik altijd prijs, en dat zal nu - gezien ook het veelvuldige bergafwaarts lopen - zeker niet anders zijn. Een snijwonde in mijn voet hou ik er dit jaar in elk geval niet aan over, en met z'n allen hopen we ook gespaard te blijven van de Supercupbacterie.

Hij die hoopt op dit blessurevrije en conditionele ?lan door te kunnen gaan, en op de steun van jullie, geachte supporters (onder welke vorm dan ook) te kunnen blijven rekenen, groet U.

Karel

Vergeet de Sfeerbeelden niet op deze site, en evenmin de fantastische foto's op de website van de organiserende vereniging!

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}