opmerkingen? print deze pagina search
home
12.05.2005 » Uniek dubbelinterview: Karel door Wim op de rooster gelegd (en omgekeerd)

Triatleten: ego?sten? Juist voor het aanbreken van de Belgische triatloncompetitie hebben Wim De Doncker en ikzelf de handen in elkaar geslagen en elkaar eens flink aan de tand gevoeld. Met de publicatie op onze respectievelijke, druk bezochte webstekjes doen we onze reputatie van interactieve bollebozen alle eer aan.
Wim neemt me hier op de korrel, op www.wimdedoncker.be probeer ik op mijn beurt in het zieltje te knijpen van de tempobeul uit Aalst...

nieuws img
Vorige seizoenen kende je veel blessureleed. Hoe is deze keer je wintervoorbereiding verlopen?
De voorbereiding verliep ook dit jaar niet bepaald van een leien dakje. Op het einde van vorig triatlonseizoen, in september 2004, bracht een botscan een stressfractuur in mijn voet aan het licht. Ik mocht dus meteen tot eind november naar mijn geliefkoosde looptrainingen fluiten. Eind december, we waren nog geen maand terug aan het lopen, begon ik al terug last van diffuse heupklachten te krijgen. Nog voor het Nieuwjaar was, mocht ik mijn loopsloefen al terug aan de haak hangen. Raar maar waar, 2 weken nadat ik met lopen gestopt was, kreeg ik ook fulminante pijn aan mijn Achillespees er gratis bovenop: ik kon zelfs niet meer deftig fietsen, zodat er verschillende weken alleen nog sprake was van zwemtrainingen. Raar maar ook waar, in die onheilsperiode was ik allesbehalve zwaar aan het trainen. Ik zat wel weer in een drukke periode i.v.m. het werk en ik weet ondertussen wel dat ik die bijkomende stress meeneem op training... Ik ben er nog niet helemaal uit hoe de vork precies aan de steel zit, maar ik geloof wel dat mijn blessures gedeeltelijk het gevolg zijn mentale ?stressoren?. Boudewijn Van Houdenhove, een Leuvense professor waarmee ik nauw (en heel graag) samenwerk, heeft zeer recent een boek geschreven met bijzonder interessante inzichten hieromtrent (?In wankel evenwicht: over stress, levensstijl en welvaartsziekten?), maar ik ben er nog in aan het lezen. Let wel: die lichamelijke klachten hebben dus niets met ?inbeelding? te maken! Ik ben w?l bijzonder alert voor de signalen van mijn lichaam, en mijn verleden met enkele zware stressfracturen is daar vermoedelijk ook niet vreemd aan.
Ondertussen zijn mijn heupklachten gedurende de jongste weken blijkbaar aan het verdwijnen, ondanks het feit dat ik sinds begin april een flinke lap op mijn looptrainingen ben gaan geven. Ook weer raar maar waar. Ik heb wel vaak met pijn gelopen, maar de klachten werden op geen enkel moment echt erger, dus wist ik dat ik waarschijnlijk niet echt verkeerd bezig was op die manier.

Je traint voor het eerst - en dit op toch wel rijpere leeftijd - met een hartslagmeter. Wat zijn je bevindingen ?
Da?s eigenlijk helemaal niet juist. Ten eerste, heb ik een 3-tal jaar geleden, op advies van mijn toenmalige trainer Reinout Van Schuylenbergh, ook al verschillende weken achter elkaar met zo?n spul rondgelopen. Na afloop van vorig seizoen dacht ik scheep te gaan met Luc Boven, de coach van onze club, DOK. Ook al heeft dat dus maar enkele maanden geduurd, hij werkte ook graag met een hartslagmeter. Het toeval wou dat ik toen ook een Polar S810 voor een appel en ei op de kop kon tikken, en heb toen meteen toegehapt. Dat horloge is immers ook in staat om de hartslagvariabiliteit (?beat-to-beat?) te registreren, en dat stak mijn ogen wel uit. In twee woorden gezegd: de hartslagvariabiliteit weerspiegelt in grote mate de werking van ons autonoom zenuwstelsel, en kan dus ook zeggen in welke mate we vermoeid zijn. Mijns inziens zit daar toekomst in, voor het sturen van de training. Ondertussen weet ik wel dat de wetenschap en dus ook het huidige speeltje nog niet ver genoeg gevorderd is...
Ik train nu ook nog nauwelijks of niet meer met die hartslagmeter. Uit pure curiositeit ? om te weten of mijn lichaam anders reageert dan op training, en of alles ?uit de boekskes? wel klopt ? heb ik me ook wel voorgenomen om het ding op wedstrijden aan te doen. Da?s meteen mooi meegenomen om er dan achteraf wat (fysiologische) verhaaltjes bij te vertellen op m?n website. Ik ben trouwens ook nog geen gegevens van andere kwarttriatleten daaromtrent tegengekomen.
Al die gesofisticeerde apparatuur maakt sport hoogstens een beetje leuker, maar uiteindelijk kunnen ze hoogstens bevestigen van wat je op training zelf ondervindt en kan het het allerbelangrijkste ? ervaring, zelfkennis (van je eigen lichaam) en gezond verstand ? nooit vervangen en het is allesbehalve noodzakelijk om er toe te komen. Er zijn genoeg topatleten die nog nooit een lactaat- of hartslagmeter van dichtbij hebben gezien. Een prachtig voorbeeld is ook het ?Start to Run?-programma van Mieke Boeckx: groots in zijn eenvoud!

nieuws img

Looptraining van maandag 9 mei 2005: een half uurtje opwarming, incl. 5 "d?boul?etjes", gevolgd door 5 x (200m (R=200m joggen) - 300m (R=300m joggen) - 400m (R=600m joggen)), gevolgd door cooldown. Tempo: zo snel mogelijk, doch zodanig dat de laatste reeks nog even snel zou gelopen kunnen worden als de eerste - hetgeen ook (weer) glansrijk lukte: 200m steevast in 33-34", 300m in 51-52", 400m in 1'09"-10".

Volgende week staat de eerste SP voor de deur in je eigen Leuven? Doelstelling? Vorm?
Het thuisgevoel geeft toch altijd een extra dimensie aan de wedstrijd, waardoor ik er toch wat m??r naar toeleef dan naar andere wedstrijden. Ik zou het zelfs fantastisch vinden om ooit eens te kunnen winnen in de stad waar ik geboren en getogen ben, en voor altijd mijn hart aan verpand heb. De kans is echter z??r klein dat het voor dit jaar zal zijn: mijn vorm is goed, maar de topvorm is er nog niet (maar misschien komt me dat goed uit tegen het BK in juli...). Bovendien is de concurrentie zonder meer ?zwaar? te noemen: op een paar uitzonderingen na is de voltallige Belgische en Nederlandse top van de partij. Tenslotte zijn ook de weersvoorspellingen niet al te rooskleurig en dat speelt zonder twijfel ook in mijn nadeel. Meer zelfs, als de omgevingstemperatuur maar 10?C zou zijn ?n het bovendien regent zoals afgelopen weekend, dan moet ik zelfs niet starten. Ik heb het twee maal meegemaakt, en m??r dan de eindstreep proberen te bereiken zit er in zo?n omstandigheden voor mij niet in: bij koud weer verkramp ik gewoonweg op mijn fiets terwijl ik erop zit.

Is er een bepaalde taktiek in het DOK-team?
Daarover kan ik heel kort zijn: neen. Er zullen mogelijks wel bepaalde kaarten getrokken op het BK, maar dan wil ik ook dat die op papier gezet worden. Het is de enige mogelijkheid om mij en/of eventuele anderen aan bepaalde afspraken te houden. Ik zowel als anderen doen en laten teveel voor onze sport om zomaar, op de belangrijkste wedstrijd van het jaar dan nog, cadeautjes te gaan doen.

Hoe zie je het komende triatlonseizoen? Wie gaan de hoofdrolspelers zijn?
Ik verwacht geen aardverschuivingen in triatlonnend Belgi?. De jonge garde, en met name een Marc Geerts of Simon De Cuyper, is weer een jaartje ouder en waarschijnlijk ook sterker. Zoals elk jaar zal er natuurlijk ook wel weer ??n of andere revelatie te noteren vallen. Stijn Goris maakte vorig jaar een geweldige ?loop-sprong? voorwaarts, misschien is het nu aan Kjell Verleysen in het zwemmen? Verder kent elke atleet wel magere en vette jaren, maar de grote tenoren van het recente verleden zullen ook dit jaar het laken naar zich toetrekken.

Wat is je PR op een 5km? Op 10km? Hoeveel km loop je per week? Hoeveel maal doe je aan intervaltraining en geef es een voorbeeld.
Tja, het lopen blijft nog altijd mijn ?specialiteit?, he... Ik loop ook nog altijd heel graag, maar ik heb me met de jaren leren bekwamen in zwemmen en fietsen, en ze verschaffen me ondertussen minstens zoveel plezier.
Mijn PR op de 5000m bedraagt 15?23?. Dat liep ik in juli 2003, bij wijze van training eigenlijk, maar wel na een (en tot nu de enige) voorbereidingsperiode die vlekkeloos verliep. Vorig jaar, eind augustus, liep ik 31?55? en toen ?ging ik er wel voor?. Het was voor mij vorig jaar wel echt miserie troef: ik heb letterlijk geen week kunnen trainen volgens plan of zonder blessures. Enkele weken na die 10.000m bleek trouwens dus ook dat ik dat ?PR? met een stressfractuur heb gelopen. Ik ben er rotsvast van overtuigd dat ik daar ? minstens - nog een minuut van afkrijg.
In een gemiddelde week loop ik toch gauw 60 ? 70km bij elkaar op een 4-tal trainingssessies. Daar moet ik niet veel moeite voor doen. Als ik niet zo blessuregevoelig zou zijn, zou ik geregeld en met veel plezier meerdere weken van 100km achtereen kunnen draaien. Nu zijn dat de uitzonderingen, en zo?n volumineuze weken kan ik nog altijd op ??n hand tellen. Ik loop zeker niet alleen kilometers, want duurloopjes ben ik binnen de korste keren zo beu als kou pap. Fartlekjes in het bos, vb. een training van ongeveer 1u15? (17-18km) met daarin 10 versnellingen van 20-30? vollen bak en tussenin 2-3? joggen, vind ik wel eens leuk. Of als het warm is en de zon schijnt, met het zonnebrilletje op de piste 6 x 1000m met 200m joggen tussenin. De afgelopen weken, in volle voorbereiding, stonden toch ??n ? twee intervaltrainingen op mijn menu: meestal ??n met kortere intervallen (eerder anaeroob werk, de zgn. ?weerstandscapaciteit?), en ??n met langer werk (training van het zgn. ?uithoudingsvermogen?). Met dat laatste overdrijf ik echter niet: ik heb dat meer dan voldoende van nature (i.t.t. het eerste), en dat komt bijna vanzelf met de wedstrijden. Een zeker minimum is echter noodzakelijk om iets te kunnen gaan uitspoken in de eerste wedstrijden...

nieuws imgTrain je alleen? Of met trainingspartners en zoja met wie?
Wie zijn je beste tri-vrienden?

Ik train eigenlijk altijd alleen, de uitzonderingen niet te na genomen. Op de zwemtrainingen en in de fitness (stretching en stabilisatie) kom ik heelwat mensen tegen, maar ik doe er mijn eigen ding. Ik ben echt wel vrijgevochten, en zeggen dat ik een kuddebeest ben is een zwaar understatement! (lacht) Nee, er vallen al genoeg afspraken te maken i.v.m. mijn werk etcetera, dat ik het niet nog eens ga zoeken voor mijn (uit de hand gelopen) hobby? Er zijn daarnaast nog wel andere factoren die daar in meespelen. Ik heb er om te beginnen op tijd nood aan om alleen te kunnen zijn. Over mijn trainingen ben ik ook graag de baas, en daar doe ik uiteindelijk ook graag mee wat ik wil. Op training ben ik vrij: GSM af, geen e-mail, en gewoon de gedachten laten waaien! En geef nu toe: als er ??n ding is waarin je je eigen gang moet gaan, je eigen grenzen moet verleggen, aan je eigen zwakke punten moet schaven, kortom individueel moet bezig zijn dan is het toch wel je conditie. Wat niet wegneemt dat ik het niet eens leuk vind om andere (tri)atleten tegen het lijf te zwemmen, te fietsen of te lopen: Stijn Goris, Thierry Verbinnen, Koen Veramme, Rutger Beke,... Dat zijn wel mannen waarmee ik goed opschiet, ook al zie ik ze niet vaak. Maar ik ken weinig of geen triatleten die ik liever zie komen dan gaan: ik doe met iedereen op tijd graag een praatje (en ik hoop dat het omgekeerd ook nog altijd zo is).

Wat is je beste prestatie tot dusver? Wat hoop je ooit nog te bereiken en hoe lang denk je door te gaan?
Dat zijn enkele goeie vragen, waarover ik ook wel effe heb moeten nadenken... Eigenlijk is het mij niet om de prestaties alleen te doen. Behoorlijke prestaties zijn essentieel voor ?de rest? eromheen wat mij ook veel voldoening en plezier verschaft. Uiteraard train ik heel graag en meet ik mij graag met de anderen, maar de uitdaging van een spannend en onvoorspelbaar leven i.f.v. de topsport, de verhaaltjes die ik na de wedstrijd op mijn website mag vertellen, de appreciatie en het respect dat je voor dat alles terugkrijgt... Eigenlijk heb ik een fantastisch leven! Alleen jammer dat triatlon niet zo goed gesponsord is als voetbal...
Topsport is met niets vergelijkbaar in het leven tenzij topsport. It?s a way of life. En ja, ik denk dat ik mag stellen dat ik aan ?top-sport? doe. Ik denk dat ik dat als buitenstaander of binnen 10 jaar als zodanig zou inschatten. Inderdaad, ik draai niet mee aan de wereldtop, maar ?slechts? in de Belgische top-tien. Maar wel in een fysiek enorm veeleisende sport. De meeste mensen kunnen hoogstens dromen van hetgeen ik momenteel uit mijn lichaam haal. En, by the way, da?s ook niet alleen een kwestie van fysiek, aangeboren talent of pure chance, en daarom ben ik daar ook wel een beetje fier op. Tien jaar geleden had niemand, ook ik niet, durven denken dat ik zou doen of kunnen doen wat ik nu doe, en daar heb ik toch wel verschillende niet-evidente hindernissen (van uiteenlopende aard) voor moeten nemen...
Vanzelfsprekend staan er ook zekere inspanningen en (vb. financi?le) consequenties tegenover de voldoening, maar zolang ik het gevoel heb dat de balans doorslaat naar het laatste, ga ik met dit soort van leven verder. Dat is vaag, maar dat is het ook voor mij. Ik ben ook nog altijd ambitieus in mijn sport: als ik aan de startlijn verschijn, is het niet omdat ik de achterhoede wil vullen. Anderzijds ben ik ook realistisch. Ik ben pas 7 jaar geleden, op mijn 26ste, deftig gaan trainen voor het zwemmen, en dat hypotheceert een aantal kansen uiteraard. Je kan natuurlijk niet alles hebben in je leven. Ik heb andere kansen gekregen. Dankzij het wetenschappelijk onderzoek en mijn werk in het ziekenhuis bekijk ik heel dat sportgedoe ook op verschillende manieren en misschien dikwijls nogal nuchter. De prestaties en de manier waarop je traint zijn belangrijk, maar het zijn allemaal zaken die je denk ik ook stuk voor stuk (en o.w.v. uiteenlopende redenen) kan en moet relativeren. Ik hoop dat dat af en toe tot uiting komt op mijn website. Maar misschien schrijf ik er nog wel eens een boek over...
Mijn mooiste herinnering bewaar ik aan mijn eerste kwarttriatlon, in 1997, in Aalter. Gerrit Schellens, de uiteindelijke toenmalige winnaar, was al bezig aan zijn tweede en laatste loopronde toen ik hem in mijn eerste loopronde voorbijschoot (je moet niet vragen hoe goed ik toen zwemmen...). De motard die Gerrit als eerste loper begeleidde was wel effe in de war, en stoof achter mij aan... ?Of ik aan mijn eerste dan wel tweede ronde bezig was?? Nee, ik moest 5 km langer lopen dan Gerrit!
Als je vraagt wat ik concreet nog wel eens zou willen bereiken, dan is het wel de eerste plaats op het BK kwart. Ik heb nog niet eens een SP op mijn naam staan, maar voor hetzelfde geld had het al eens gebeurd en kan het ook op een BK. Als snelle loper denk ik dat ik recht heb om daarvan te dromen. Een nationale titel op mijn palmares: mooi zou dat zijn! (lacht)

Je hebt reeds 1 maal een ironman geprobeerd en het was niet echt een succes te noemen. Je liep zelfs trager dan ik (hahaha). Ga je ooit nog 1 proberen?
Wel, dit jaar treed ik opnieuw aan in enkele halve triatlons, in de hoop dat mijn fietsen er een beetje op vooruitgegaan is. Indien alles volgens plan verloopt, wil ik volgend jaar dan nog wel eens bewijzen dat ik sneller kan dan in Zurich 2002. En me proberen te kwalificeren voor Hawaii. Bij de profs welteverstaan. De strever in mij wil alleen maar naar het land van de wuivende palmbomen als ik weet dat ik daar ook iets kan gaan uitspoken!


Voil?, het was bijna een heel testament dat ik hier heb opgebiecht, maar het was weer eens leuk om effe mijn gedacht te kunnen verkondigen... Op een ?Groot HUMO-interview? ofzoiets moeten we anderzijds toch niet direkt rekenen in de nabije toekomst, nietwaar? En de vragen overstegen dan ook het ordinaire ?Wat is je favoriete gerecht-gehalte?...
Thanks, Wim !


 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}