opmerkingen? print deze pagina search
home
25.03.2005 » En toch blijven we dromen

Beste vrienden,

?Tempus fugit?. Onze voorvaders de Romeinen wisten duidelijk ook al dat de tijd soms vliegt ? meestal in periodes waarop we het druk hebben met vanalles en nog wat. Nochtans is er in de voorbije anderhalve maand weer heelwat gebeurd op het triatlonfront. Vooraleer we de koffers pakken richting Almer?a (Zuid-Spanje) om er 2 weken te trainen en sproeten te kweken, dacht ik dus dat het toch de moeite zou lonen om ? tussen de trainerscursussen en de galabals door (sfeerbeelden volgen later...) ? nog even een korte stand van zaken te schetsen.

De sneeuwbuien en de gure oostenwind hebben ons landje lang genoeg geteisterd, en ik denk dat geen enkele triatleet of wielrenner er kwaad voor is dat ze plaats geruimd hebben voor een stralend lenteweertje. Hoe vaak was ik de afgelopen weken niet stikjaloers op de nationale tri- en duatlonselectie die de gelegenheid kreeg om uitgerekend in die 4 barre weken te genieten van de Zuid-Afrikaanse zon?
Maar goed, ieder zijn lot uiteraard. Hoe graag zou vb. een Rutger Beke ondertussen immers niet in mijn schoenen willen staan om ongestoord te kunnen verdertrainen? Voor wie het verhaal niet helemaal heeft kunnen volgen: Rutger kwam een dag vroeger terug vanop stage nadat hij er van de Disciplinaire Commissie van de Vlaamse Gemeenschap moest vernemen dat hij 18 maanden (in de praktijk 2 jaar) langs de kant zou moeten blijven. Hoewel onmiddellijk beroep werd aangetekend en Rutger zich nog steeds gesteund weet door verschillende bollebozen, heb ik mij toch laten vertellen dat het vonnis bijzonder hard aankwam voor hem (en als je recht in je schoenen staat, zou je uiteraard voor minder...). Langs deze weg ? ik weet dat hij dit vroeg of laat wel leest en ik voel me nog steeds vereerd hem tot mijn trouwe lezers te mogen rekenen ? wil ik hem nogmaals veel moed wensen. Uit het oog is niet uit het hart, kerel!

Om te stellen dat er ondertussen in het kamp-Pardaens weer ?ongestoord? kan verdergetraind worden, is misschien toch ook wel wat te optimistisch uitgedrukt. De pijn aan mijn Achillespees lijkt na veel vijven en zessen alvast onder controle. Van zodra begin vorige week de wegen sneeuwvrij en de temperaturen positief werden, heb ik ervan geprofiteerd om mijn stalen ros van stal te halen ? kwestie van het tijdig afgericht te krijgen tegen het eerste grote trainingsblok tijdens de paasvakantie. Op 6 dagen tijd heb ik 402 kilometers bij elkaar gereden en de Achillespees protesteerde toch al niet meer. Dat is dan toch al dat.

De heupklachten waarmee ik sinds half december (2004) geambeteerd wordt, blijven me echter parten spelen. De kinesisten en de dokters blijven goed aan mij verdienen, maar hebben me nog niet kunnen verderhelpen. Naar de precieze aard of de oorzaak van de pijn hebben we voorlopig nog steeds het gissen. We weten al wel met zekerheid dat het niet een zoveelste stressfractuur is: een botscan heeft dit aangetoond. Wat ook wel een feit is: het lopen staat op een heel laag pitje. Zoals de zaken er op dit moment voorstaan, zijn wedstrijden of doorgedreven looptrainingen nog niet aan de orde.

En toch blijven we hopen, trainen, ?n alle mogelijke stretching, revalidatie- en stabilisatie-oefeningen met Rutgeriaanse discipline uitvoeren: zo weinig mogelijk aan het toeval overlaten, heet dat. Op een mooie dag (en het zal een h?le mooie zijn!) zullen die klachten immers weer achter ons liggen en misschien zelfs gaan zijn zoals ze gekomen zijn. Er is hoogstwaarschijnlijk geen sprake van (irreversibele) structurele schade, zodat we blijven geloven dat de aanhouder wint. ?Quitters never win, and winners never quit?!

(Over)winnen wil ik inderdaad niet alleen spreekwoordelijkerwijs, maar uiteraard ook graag nog eens letterlijk meemaken. Het wedstrijdseizoen lonkt. De eerste grote afspraak (superprestige-kwarttriatlon) valt reeds op 15 mei, in mijn eigen ?hometown? Leuven. Die start zou ik niet graag missen, maar mijn heup zal erover beslissen. In de daaropvolgende weekends staan de mooie wedstrijden van Geel en Meerhout op het programma, ditmaal allebei in de gouw van mijn club DOK. In het laatste weekend van juni heb ik ook de halve triatlon van Brasschaat reeds aangekruist, net als het BK halve triatlon in Eupen en de Marc Herremans Classic in Zolder (resp. eerste en voorlaatste weekend van augustus). Zoals jullie weten is D-day echter gepland voor de nationale feestdag: op 21 juli wil ik Vilvoorde onveilig maken t.g.v. het nationaal kampioenschap kwart.

Ja, ?ls en slechts ?ls ? jeweetwel (cfr. supra: die dekselse heup), dan zie ik het seizoen wel zitten. Het is waarschijnlijk ?de leeftijd?, maar het is alsof de twijfelaar in Pardaens elk jaar een beetje zekerder wordt van zichzelf. De zelfkennis gaat er uiteraard niet op achteruit met de jaren. Toegenomen zelfvertrouwen wordt misschien ook in de hand gewerkt door de vaststelling dat noch mijn zwemtechniek noch fietscapaciteiten hebben ingeboet, ondanks ?de leeftijd?.

Na het paasverlof horen (lezen) jullie allicht nogmaals hoe de zaken ervoor staan, en wordt de wedstrijdplanning waarschijnlijk wat definitiever. Let?s stay in touch!

Geniet nog van de prille lentedagen en tot binnenkort!

Karel

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}