opmerkingen? print deze pagina search
home
04.02.2005 » Intentieverklaring 2005

Waarde landgenoten,

Een hoopvolle Kerstboodschap was nog niet uitgesproken of de mensheid werd geteisterd door tsunami?s: Zuidoost-Azi? kreeg een trieste vloedgolf water te verwerken, Pardaenske werd onthaald op een nieuwe vlaag lichamelijke ongemakken. Maar de ene tsunami is de andere niet. De ene stopt na een etmaal, de andere wil van geen wijken weten. Een 1212-actie kan blijkbaar nog wat medeleven en ? vooral ? financi?le steun losweken bij de gemiddelde burger, het Steunfonds voor Gedupeerde Atleten moet het met iets minder stellen.

nieuws img


Onterechte beschuldigingen?

?Waarom was ik zo vaak geblesseerd??, vraagt Ellen van Langen (goud op de 800m tijdens de O.S. van 1992 in Barcelona) zich af in de prachtige autobiografie (?De kunst van het winnen?) die ze vorig jaar uitgaf. ?Ik ben in trainingen nooit te ver gegaan?, zo vervolgt ze. ?Uiteraard heb ik hard getraind, maar altijd met een logische opbouw, en zelfs altijd aan de voorzichtige kant.?

Waarom ben ikzelf ogenschijnlijk vaker geblesseerd dan vele andere atleten? Afgaande op de reacties veronderstel ik dat het gros van jullie, lezers, menen dat het antwoord voor de hand ligt. ?Ah, da?s nie moeilijk, gelijk Pardaens traint: ge zou van minder geblesseerd raken!?
En toch durf ik dat in twijfel trekken. Het is juist: er was een tijd dat stilzitten nog niet in ons woordenboek stond, en trainingslogica of lichaamskennis zich beperkte tot wat we uit de handboeken hadden gehaald. Soms vind ik het wel jammer ten eeuwigen titel met die reputatie vereenzelvigd te worden, en in (deze) tijden van blessures komt het soms wel hard aan om... tja, als een proper atleet van ongeoorloofde praktijken verdacht te worden. Het is zo al grof genoeg dat ik momenteel zelfs niet meer op mijn huis- tuin- en keuken-fietsje pijnvrij kan rondrijden: waar ik dat verdiend heb, mag die man van hierboven (of zijn Roomse rechterhand, nu hij nog in leven is...) mij toch ook wel eens komen verklappen...

Ondertussen denk ik dus toch maar het mijne van de verdachtmakingen aan mijn adres. Het kan zijn dat ik er binnen 10 jaar anders op terugkijk, maar ?hic et nunc? denk ik dat mijn huidige blessures met alles, behalve met verkeerde trainingspraktijken te maken heeft. Ik heb daar zo mijn eigen hypothese over, maar het is nu de tijd noch de plaats om daar verder op in te gaan. Wat voor zin heeft het ook om er die woorden aan vuil te maken? ?Geen woorden, maar daden? geldt in atletenland; aan dat adagio zou ik trouwens nog wat vaker mogen denken...

Het is wel frustrerend om dagdagelijks geconfronteerd te worden met atleten die meestal nog nooit van continu?teit in de training gehoord hebben, wekenlang geen meter sport doen en dan ineens Pardaens in zijn zotste dagen willen overtreffen, een warming-up niet nodig hebben, aan stretching doen als ze er 1 keer op de 5 weken aan denken, maar desalniettemin maar niet geblesseerd raken, hoogstwaarschijnlijk ook wel bij de eerste tegenslag een punt achter hun ?carri?re? zouden zetten en verder natuurlijk de eerste zijn om te vertellen wat Pardaens verkeerd doet. Wie niets doet wie uiteraard ook niets mis-doet, maar ook iets bereikt? Laat ons ook niet vergeten dat men zelfs subtop in het Belgische triatlon mag vergeten met een verblijf op de sofa. Tenslotte ? tot spijt van wie het benijdt, en los van het competitie-aspect ? zijn er ook bepaalde mensen die het niet onder de markt hebben in onze sedentaire samenleving omdat ze met een enorm uithoudingsvermogen en een dito bewegingsdrang geboren zijn. Wees er maar zeker van dat ik mij tegenwoordig (gezien het lichamelijk leed) behoorlijk moet inhouden. Of dat aangeleerd gedrag is? Vraag dan maar eens aan mijn moeder of de scoutsleiders wie het grootste "zwijntje" was toen ik op 6-jarige leeftijd aansloot bij "De Kapoentjes". Of denk je nog altijd dat het toeval is dat iemand triatlon gaat doen en daar dan nog succes in boekt ook? Lees er dan zeker ook nog maar eens de lotgevallen van Marc Herremans op na !

Goesting

Anderhalf jaar aan een stuk ellende heeft ons echter door de knie?n doen gaan, en dat werd waarschijnlijk hoog tijd. Mysterieuze heuppijn en Achillespeestendinitis waren de afgelopen weken druppels die de emmer deden overlopen. Ik kreeg het gevoel tegen de windmolens te liggen vechten en draaide me continu op in mijn blessures omdat ik mijn seizoen in rook zag opgaan. Ik werd er niet gelukkiger van. Het kan de genezing allesbehalve ten goede komen. In de voorbije weken heb ik daarom een knopje omgedraaid (hoe moeilijk het ook ging): ik focus niet langer op de competitie. Je moet van mij GEEN wedstrijdplanning voor de zomer van 2005 meer verwachten. We richten ons weer eerst op wat eigenlijk ten allen tijde prioriteit dient te krijgen, de training: blessurevrij en gezond worden, de continu?teit in de 3 disciplines te hervinden, met volle teugen kunnen genieten van alle sessies, en conditie opbouwen. Daaruit kan dan competitie voortvloeien. Ik weet het: dat is geen mentaliteit van een top- of profatleet, maar wel die van een onophoudelijk geplaagde atleet.

Het triatlon is van mij zeker nog niet verlost. Het spijt me voor de ?concullega?s? die zich al halvelings in de handen wreven, maar het is ijdele hoop. Ik zal blijven Trainen, met een hoofdletter: de basiseigenschappen zo goed en zo kwaad als het kan onderhouden.

Hartzeer zal ik hebben als ik volgende zomer ? alweer, zoals zo vaak, verschillende jaren geleden ? vanaf de zijlijn moet toekijken. Als het lichaam echter niet meewil, dan zal ik mij daarbij moeten aansluiten. Als het enigszins w?l wil lukken zal ik ?met veel plezier? ? om het eufemistisch uit te drukken ? her en der wel aan de startlijn verschijnen. Ik loop nog over van de goesting. Mijn triatlonconcullega?s zou ik daarom de volgende raad willen geven: profiteer ervan als ik er niet bij ben, maar pas de wedstrijdtactiek (weer) aan en stroop de mouwen op als ik mijn rosse kop laat zien. Voor een boswandeling heb ik nog nooit mijn wedstrijdpakje aangetrokken, en dat zal ik ook nooit doen. Mijn strijdbijl wordt waarschijnlijk pas begraven als Pardaens in zijn geheel ter aarde besteld wordt.

Men zegt: krakende wagens rijden het langst (en behoorlijk hard).
Hij die dat maar al te graag geloven en bewijzen wil, groet u.

Karel PARDAENS
Voorzitter van het Steunfonds voor Gedupeerde Atleten v.z.w.
Rek. Nr. 000-0000013-13
Giften vanaf 25 EUR zijn fiscaal aftrekbaar.

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}