opmerkingen? print deze pagina search
home
20.06.2004 » Supercupslachtoffers kijken uit naar Brugge 2005

Beste triatlonvrienden,

Het wil dit jaar niet goed lukken, dat is het minste wat je kan zeggen. Ik dacht vandaag deel te nemen aan de eerste ?Triatlon door Brugge?, maar dat had natuurlijk een beetje te mooi geweest om waar te zijn. Onophoudelijke liespijn, een geblokkeerde rib tijdens het kerstverlof, in maart met de fiets gevallen op mijn heup, en sinds vorige zondag een snijwonde in mijn voet, opgelopen tijdens de Supercup van Leuven: het kan niet op. Het voorbije jaar heb ik al m??r dagen mankend rondgelopen dan in de 32 jaar die eraan voorafgingen en dan de dagen dat ik heb kunnen trainen volgens de regels van de kunst.

nieuws img


Afgelopen week was me er dus ook weer ??ntje. Gelukkig werk ik in een ziekenhuis en valt het niet te erg op dat je er een beetje kreupel bijloopt. Normaal stappen ging dus nauwelijks, lopen bleek beter te lukken: dinsdag ben ik er merkwaardig genoeg in geslaagd om op een normale manier een duurloopje af te werken. I.t.t. vele anderen voelde ik me ook nauwelijks stram van de wedstrijd in Leuven en functioneerde mijn gastro?ntestinaal stelsel beter dan ooit. Vele Leuvense deelnemers werden geveld door maagdarmstoornissen, wschlk door te diep in het Vaartwater te hebben gekeken... Iets gelijkaardigs heb ik trouwens dit jaar ook al meegemaakt: tijdens de voorlaatste nacht van onze DOK-trainingsstage te Mallorca, in het paasverlof, stierf ik van de buikgriep boven de WC-pot. De laatste ?trainingsdag? bracht ik noogedwongen languit op mijn bed door. Een weeklang was ik slechts een schim van mezelf. Ik denk dat vele Supercup-slachtoffers zich in dit verhaal zullen herkennen. De snijwonde in mijn voet verplichtte mij om afgelopen week een flinke dosis antibiotica te slikken, en dat was misschien mijn geluk. Het heeft me vermoedelijk niet alleen beschermd tegen de beruchte "Supercupziekte", maar blijkbaar heeft het ook nog andere beestjes in mijn buik gedood ? beestjes die er dus absoluut niet thuishoorden.

Afgelopen woensdag zag ik het dus allemaal nog goed zitten. Het was de eerste dag na mijn ongevalletje dat ik terug mocht gaan zwemmen en ik voelde me ook monter genoeg om er nog eens een flinke lap op te geven samen met m?n atletiekmakkers (die me vorige zondag overigens flink waren komen aanmoedigen). Helaas, de training was redelijk snel afgelopen voor Pardaens: het genaaide pootje had er duidelijk geen boodschap meer aan. Ik deed meer kwaad dan goed met nog proberen verder te lopen, en ben dan maar dadelijk huiswaarts getrokken voor een compensatoire fietstraining. Ik nam me voor om me de rest van de week koest te houden, t.t.z. niet meer te lopen tot zondagochtend, opdat de wonde maximaal zou kunnen genezen en ik toch nog zou kunnen deelnemen aan het Brugse evenement.

Zoals op de meeste wedstrijddagen, ga ik ?s ochtends een half uurtje loslopen: dan ben ik onmiddellijk ?wakker? en scherp van geest voor de rest van de dag. Vanochtend diende het loopje tevens als een laatste test in het vooruitzicht van mijn deelname in Brugge. Indien ik nog teveel hinder zou ondervinden van mijn voetwonde, kon ik maar beter onmiddellijk afbellen. En zo geschiedde, spijtig genoeg... Gelukkig heb ik het nog niet te vaak moeten meemaken, maar het is al wel gebeurd: op ochtend van een wedstrijd nog te moeten beslissen om niet deel te nemen is nooit leuk.
Ik geloof niet dat ik de enige atleet ben die erop gebrand is om de dagen voor een wedstrijd mee te maken: je moet extra letten op je voeding, op voldoende (nacht)rust, je materiaal moet in orde staan, etc etc etc... Maar als je er dan toch alles voor gedaan en gelaten hebt tot op de dag van de wedstrijd, dan is er uiteindelijk niets wat je liever doet dan deelnemen. Laat staan dat je daardoor een aantrekkelijke wedstrijd, met een mooie prijzenpot en langs een dito parcours, aan je neus voorbij ziet gaan. Dromen van een podiumplaats was trouwens meer dan geoorloofd... temeer daar nog verschillende podiumkandidaten, waaronder dus enkele Supercuppers, ter elfder ure hun kat hebben moeten sturen ! Het is een magere troost, maar het is er wel ??n, moet ik zeggen: de solidariteit was ook vandaag nog hartverwarmend groot.
Anderzijds - en hoe vaak ik er ook mee lach - moet de ellende van 2004 o.w.v. meerdere redenen wel niet te lang meer duren: het triatlonseizoen, om nog niet te spreken van triatlon "tout court", zou er anders wel eens snel kunnen opzitten. Alleen al om de onontbeerlijke intensieve trainingsarbeid te kunnen blijven opbrengen zijn "beloningen" van al even uiteenlopende aard niet minder belangrijk. (Zelfs) mijn energie en inzet zijn eindig. Jullie horen het misschien donderen in Keulen, maar er zijn nu ??nmaal grenzen aan de opofferingen die ik al veel langer dan vandaag opbreng.

Dat sport gezond is, daar weet ik dus in hoogsteigen persoon ondertussen ook ?lles van. Ik bekijk het sportnieuws dan ook al langer dan vandaag met een totaal andere blik: je moet maar eens letten op het aantal sportvliegen dat er dagelijks valt. Elke dag is er wel ??n die het nieuws haalt met zijn of haar blessures, en dat zijn dus per definitie de "vedetten", slechts het topje van de ijsberg. Op maandag is het Elke Clijsters die haar tennisraket wegens rugproblemen aan de wilgen hangt, op dinsdag is het Tour-kandidaat Vinokourov die onfortuinlijk tegen een paaltje knalt, op woensdag is het Stive Vermaut en op donderdag is het Joel Smets.

Wie niets doet, wie niets misdoet, zeker? Ziektes en blessures: het is het leed van de atleet, het zijn de risico?s van het vak. Misschien wordt het wel tijd om een zelfhulpgroep of steunfonds voor gedupeerde sportlui op te richten... en ik zie het dan wel zitten om het voorzitterschap op mij te nemen...

Hij die voorlopig dus toch nog verder aanmoddert, kijkt soms al wel uit naar 2005 en groet u

Met de meeste hoogachting,

Dr. K. Pardaens
King of injuries
Jack of all trades and master of none
Voorzitter van het Steunfonds voor gedupeerde atleten

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}