opmerkingen? print deze pagina search
home
20.02.2004 » Het vlees is zwak, de geest is sterk

Het voordeel van blessures is dat je in de winter als triatleet regelmatig nog wat nieuws kan komen vertellen op je website. Ja, er is weer heelwat te vertellen! De voorbije twee weken is er weer heelwat gebeurd. Zo heb ik mijn PR rusten glansrijk verbroken met (ongeveer) 7 dagen 6 uur 5 minuten 42 seconden en 21 hondersten, en... ben ik helaas nog niet verlost van mijn liespijn! Spijtig dus voor de criticasters onder jullie: er is g??n causaal verband tussen beiden. En diegenen die er hun hele fortuin op verwed hadden dat Pardaens nooit in zijn leven ook maar ??n dag zou rusten, die zijn nu wel geru?neerd!

Zoals ik eerder wist te vertellen, was het de bedoeling dat ik van Dr. Koen Peers een cortisone-inspuiting zou krijgen o.w.v. de liespijn die mij sinds begin oktober (2003) aan het lijntje houdt. Die inspuiting is er dus niet van gekomen (zie Nieuws van het Triatlonfront, 30-1-2004), maar omdat ik er dan toch min of meer op voorbereid was dat ik mij gedeisd ging moeten houden, heb ik me toch een weekje van alle sportieve activiteiten onthouden. En geloof het of geloof het niet: het ging van een leien dakje, en het heeft me deugd gedaan. De week was voorbij vooraleer ik er erg in had, al was het maar omdat ik goed mijn bezigheid had, o.a. met het rondlopen voor nieuwe paperassen die ze me onrechtmatig hadden ontnomen! E?n of andere leukerd (of die zichzelf waarschijnlijk toch als dusdanig inschat) was namelijk vlak voor het rustweekje met mijn sporttas gaan lopen, of beter gezegd de portefeuille, want een eerlijke vinder vond de zak met volledige inhoud (incl. GSM!) enkele dagen 200m verderop terug.

Maar de lies bleef rustig verder tegensputteren, ook na het weekje rust. Ja, helaas, ondanks een hele week zonder ook maar ??n meter sport, kwam er nog steeds geen millimeter vooruitgang in de genezing! Dus ben ik terug gaan aankloppen bij Dr. Peers. Hij achtte de tijd rijp voor een marcaine-inspuiting om de zenuw in mijn been, waarvan hij vermoedde dat die overgevoelig geworden was, effe op rust te stellen. Straf spul, die marcaine, dat kan ik je garanderen! Ik stond nog maar op van de behandelingstafel of ik begon al te manken. En collega-triatleet Reinout Van Schuylenbergh kan getuigen: enkele uren later ging ik zowaar enkele malen gewoon door mijn knie. Ik was voor een dagje alle controle over mijn linkerquadriceps kwijt! Kortom, kreupele Karel was weer levende reclame voor de triatlonsport. Ik kon gewoon niet meer uit de voeten voor de eerste 24u, en was daar hoegenaamd niet op voorbereid... Karel aan de ketting: het leven kan hard zijn!

Twee dagen later was er echter geen vuiltje meer aan de lucht. Ik trok met de moed der wanhoop mijn loopschoenen nog eens aan... Om dus opnieuw tot de vaststelling te moeten komen dat de liespijn nog niet uit de wereld was. Ik kon er hoegenaamd (andermaal) niet echt mee lachen en zat met de handen in het haar.
Na een zeer snel spoedberaad stonden ?mijn? artsen Els Van den Eede en Koen Peers wel weer paraat met het advies om, net als de ?hopeloze gevallen? onder de voetballers (die ook vaak met lieslast te kampen krijgen), een intensief oefenprogramma voor de adductoren (spieren aan de binnenzijde van het dijbeen) en rompspieren aan te vatten. En daar zit wel iets in. Ik amuseer mij sinds enkele maanden dagelijks minimaal 45? met 101 (gedeeld door 10, maal 2) stretching-, mobilisatie-, en stabilisatie-oefeningen, maar ik had er blijkbaar toch nog ??ntje uit het oog verloren... En als we dan toch bezig zijn, kunnen de adductoren er ook nog wel bij. Ik heb trouwens onmiddellijk ervaren dat de oefening op het adductor-apparaat bijzonder pijnlijke sensaties uitlokt!nieuws img

Het triatlonseizoen nadert met rasse schreden: tegen 1 mei moeten de messen toch ver geslepen zijn. Ik ga er echter nog steeds vanuit dat ik er zal staan (en niet om kadokes uit te delen!!). Ik blijf optimist. Ik heb in elk geval weer veel geleerd bij het nemen van deze hindernis. Ik denk trouwens dat je van elke blessure wel iets kan leren. Dankzij deze blessure ben ik er alvast toe gekomen om eens een weekje volledig te rusten, en dat is me in alle opzichten bevallen. Voor de gemiddelde westerling is dat dus misschien de normaalste zaak van de wereld, maar voor bepaalde hyperkinetische individuen is het dat niet. Voor mij is het een beetje een overwinning op mezelf, een kleine mijlpaal in mijn leven (en niet alleen als atleet). Ik weet wel, ik sta bekend als iemand die zijn grenzen niet kent, maar... Zou het om te beginnen niet kunnen dat mijn fysieke grenzen wat verder liggen dan die van de meeste mensen (die mij veroordeelden)? En ten tweede, ik ken mijn grenzen (ondertussen) veel beter dan de meeste mensen vermoeden. Het is heel juist dat ik mijn grenzen (bewust en onebewust) ga opzoeken, al was het maar... omdat ik ook de grenzen van de wetenschap ken: de biomedische wetenschap weet niks over de grenzen van de mens.

Dit andermaal gezegd zijnde wens ik alle lezers veel sportief genot bij de aankomende eerste lentekriebels. Want als het kriebelt, moet je... (soms ook m??r rusten dan je lief is).

Hij die de daad bij het woord tracht te zetten,
Kreupele Karel

NB: ?krakende wagens rijden het langst en... lopen het hardst?!



 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}