opmerkingen? print deze pagina search
home
30.01.2004 » It's about challenges...

Geachte Fans,

Voor sommigen kost fysieke inspanning een inspanning, voor anderen kost het een inspanning om geen inspanning te leveren. En voor het geval je het nog niet zou doorhebben, je zit hier op de site van zo?n geval dat liever moe dan lui is. Maar of het nu tegen mijn hyperkinetische natuur ingaat of niet, we gaan ons toch eens voor een weekje compl??t gedeisd houden... Noem het een overwinning van de rede op het ?buikgevoel?. Toegegeven, de aanslepende lieslast, waarvan ik eerder gewagmaakte (cfr. Nieuws van het Triatlonfront, 12-01-2004), vormt de eerste aanleiding. Maar daarnaast word ik me almaar beter bewust van mijn eigen vermoeidheidsgrenzen, en ben ik hoe langer hoe meer geneigd te denken dat m??r rust op bepaalde momenten van het jaar me ook in staat zal stellen om op andere periodes van het jaar des te meer op te brengen. Noem het de wet van de supercompensatie. Tja, de tijden zijn veranderd voor mij: 6 jaar geleden, toen ik aan mijn eerste recreatieve kwarttriatlons deelnam, voelde ik mij een held na een zwemtraining van 4000m; nu scheelt er iets als mijn vat al af is na 4000m... We hebben onze grenzen verlegd. ?The limits of human endurance?, bestaan die ?berhaupt? We zwemmen zeg maar dagelijks pakweg 4000m, en we trekken niet alleen baantjes, maar we trekken op tijd ook snelle baantjes en z??r snelle baantjes, met paddles, zonder paddles, en op een plankje met alleen de benen... Niet kapot te krijgen. Ogenschijnlijk? Neen, daadwerkelijk! Maar het prestatievermogen stagneert. Het gaat plots niet meer ?altius, citius, fortius? met hetzelfde recept van het jaar rinkrond hard te blijven trainen. We hebben (weer) een limiet bereikt, en de strategie om deze te verleggen is blijkbaar weer n?t een beetje anders dan die om alle voorgaande limieten te tarten...

Ik ga niet beweren dat ik er spontaan naar streven zou om begin februari een weekje platte rust in de planning op te nemen. De ribjes die ik in het kerstverlof geforceerd heb laten zich nog steeds een beetje gevoelen, maar interfereren niet meer met mijn fysieke activiteiten. Anders is het dus gesteld met mijn lies, die mij sinds begin oktober parten speelt tijdens het lopen (en alleen dan), en van geen wijken wil weten. Niet minder dan 14 dagen volledige loopstop hebben nulkommanul zoden aan de dijk gezet, zodat zich een meer drastische interventie opdrong. Dr. Koen Peers van de Dienst Fysische Geneeskunde (waarin ik overigens ook zelf werkzaam ben) voorzag een infiltratie van het slijmbeursje dat door de KST enkele weken geleden aan het licht gebracht werd en hetgeen we ook vermoedden als oorzaak van de klachten. De inspuiting was voor vandaag gepland, onder echografische begeleiding, teneinde de naald juist te kunnen richten, maar werd in extremis afgeblazen omdat de bursa gewoonweg niet werd teruggevonden tijdens de echo. Een inspuiting ?in het wilde weg? kan immers al evenveel narigheid als succes opleveren, en het feit van niet-echogeen te zijn pleit bovendien niet voor een causaal verband tussen de bursa en de pijn. Cortisone of geen cortisone, we blijven dus wel bij ons plan, en proberen het nu eerst nog eens met een weekje de benen omhoog. Dat moet de eerste keer zijn in mijn 32-jarige bestaan, want ik kan me niet herinneren dat ik dat ooit al eens eerder presteerde. Noem het dus een uitdaging. Als ik in dit opzet slaag, dan zou deze primeur dus wel eens spectaculaire gevolgen kunnen hebben ? zoniet op de genezing, dan toch wel op mijn conditionele eigenschappen... En jullie dachten dat jullie reeds het laatste hadden gezien?

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}