opmerkingen? print deze pagina search
home
25.08.2012 » Het was 'nu of nooit' (deel 1)

Elk jaar neem ik een zwemlicentie en neem ik me voor om nog eens deel te nemen aan de 10 km openwaterzwemmen te Hazewinkel op voorwaarde dat het water warm genoeg is. Twee jaar geleden heb ik het al eens gekunnen om de wedstrijd uit te zwemmen, maar ik heb toen 3 uur kou geleden. In mijn ogen kan ‘afzien’ niet de bedoeling zijn van ons korte oponthoud op deze aardkorst; zelfkastijding, dat is het volgens mij niet. Openwaterzwemmen kan nochtans een prachtige zomersport zijn, als de zomer tenminste een zomer is. Twee jaar geleden heb ik daarom gezworen de 10 km-lange uitdaging nog eens aan te gaan indien de watertemperatuur zou toelaten om ervan te genieten. Those who talk about success and don’t mention luck are kidding themselves.

Dit jaar was het dus van dattum. Na de kwakkelzomer van 2011 liet het gat in de ozonlaag de aarde de afgelopen weken toch nog eens toe om deftig op te warmen.

Naar goede gewoonte hield ik vorige week (19-08-2012) generale repetitie in de zonder meer aangename 24°C van de Damse Vaart. Ik legde de 5 km af in een persoonlijke besttijd van 1u17’, 4’ sneller dan vorig jaar. Ik kreeg dus bevestiging van mijn goede zwemvorm, die ik half juli in de triatlon van Aarschot reeds bekroond zag met een 5de zwemtijd. Tegelijkertijd werd ik met mijn voeten op de grond geplaatst, want het zwemmen voelde niet echt soepel aan. Ik wist dus wat me te doen stond in de afgelopen dagen.

Na een taperweek trok ik met goede moed richting Hazewinkel, vastberaden om ook daar een PR neer te zetten. In plaats van teveel met mezelf, met de monotonie en met het koude water of misschien zelfs ‘angst voor de angst’ bezig te zijn, nam ik me voor om me te concentreren op ‘de’ wedstrijd (een snellere tijd zwemmen dan vorige keer, proberen mee te gaan met anderen, focussen op techniek). Het water was 23.3°C, beter kunnen we ons eigenlijk niet wensen. Ik startte blijkbaar nogal voortvarend, want tot aan het eerste keerpunt van 2 km had ik slechts 31’ nodig, maar daarna zwom ik systematisch 2’ per 2 km trager. Een poging om me te vermannen en nog eens alles uit de kast te halen in de laatste 2 km leverde niet veel extra op: 37’, net zoals in de voorlaatste 2 km. Dit resulteerde uiteindelijk in 2u53’, 11’ beter dan 2 jaar geleden, en met veel minder – of zeg maar geen – kou lijden. Opdracht dus volbracht.

Of ik ooit nog eens start in een 10 km? Da’s een andere vraag. Een eerste voorwaarde is sowieso dat er opnieuw een deftige zomer aan voorafgaat. En dan nog weet ik niet of het mij voldoende zou kunnen uitdagen. Om een betere tijd te zwemmen moet ik nog een stuk meer, meer gestructureerd en meer geperiodiseerd trainen dan op heden, en voorlopig heb ik dat er effe niet meer voor over. Het blijft – ook al zeg ik het zelf – wel een kleine overwinning op jezelf om 10 km uit te zwemmen. Er is de koude, de monotonie, de algemene uithouding, de spierkracht van triceps en schouders die allemaal op de proef worden gesteld. Het is een vrij eenzame bedoening als je met amper 20 man aan de start van een 2 km-lange roeibaan verschijnt en er vanaf de eerste meter alleen voorstaat, maar tegelijkertijd is het enorm louterend – net zoals de dagdagelijkse trainingen in het bos of op de fiets dat vaak ook zijn. ‘Geluk zit in kleine dingen’, zeggen ze.


nieuws img

Enkele lefgozers verzamelen op een ponton voor de start van 10 km.



nieuws img

10 km zwemmen is nochtans ver…



nieuws img

…héél ver!



nieuws img

Toen ging het precies nog vlot…



nieuws img

Oef, effe rusten en een beetje bijtanken !



nieuws img

Ondanks alles: de finish !



nieuws img

Een persoonlijke bodyguard: het plaatselijke organiserende comité had niets aan het toeval overgelaten als het op veiligheid aankwam.



nieuws img

Nakaarten met de vader.



nieuws img

Nakaarten met de echte coach.



nieuws img

Daarvoor zal uw conditietrainer toch nog effe moeten trainen.


 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}