opmerkingen? print deze pagina search
home
21.01.2012 » Zolang het vuur maar verfrissend heet blijft.

Beste Vrienden,

Ondertussen gaat het leven zijn gewone gangetje weer verder. Al is dat misschien een eufemisme. It’s living in the fastlane. Het leven raast verder. Tempus fugit. Het is moeilijk te geloven dat mijn jaarlijks verlof al een volle maand achter mij ligt. Ik was nog maar 2 dagen thuis of ik was al terug toe aan verlof. In feite was ik op de terugreis in de Thalys al terug aan mijn werk bezig.

In de voorbije weken waren er dus reeds een aantal katten te geselen, en er dienen zich nog wel wat hete vuren aan. Ondertussen zijn we er wel een beetje aan gewend dat de eerste vier maanden van het jaar één (extra) groot ‘vuur’ zijn. Het is wel een ‘verfrissend vuur’, en het ‘werkt’ 'aanstekelijk'. De opdrachten die zich aandienen zijn steeds weer uitdagend en verrijkend, en dit jaar is dat niet in het minst de conditietraining voor de tennisjeugd van Stade Leuven. Een belangrijke uitdaging is dus soms toch ook wel het beheren van de agenda: kiezen is steeds een beetje verliezen. ‘Kiezen is vaak iets goeds opofferen voor iets beters’, stelt Stephen Covey, een kerel die toch wel prachtige boeken geschreven heeft over management en leiderschap. We kunnen – helaas, zo vind ik toch wel vaak – niet voor alles en iedereen tijd hebben. Dat ik nu 4 maanden bijna geen tijd heb voor TV, is misschien nog van het minste. Covey schrijft daarover trouwens ook in één van zijn boeken: ‘er zijn maar weinig mensen die op hun sterfbed wensten dat ze méér tijd voor TV hadden doorgebracht…’.

Na mijn evenwichtsoefeningen in de sneeuw begon dus meteen een andere evenwichtsoefening. Maar, ‘c’est la vie’: het voortdurende streven naar de delicate balans tussen ‘belasting’ en ‘belastbaarheid’. Dat kenmerkt ook Training. En een dagelijkse dosis sport is en blijft voor mij essentieel in het bewaren van de ‘levensbalans’. Het is mijn (preventieve) ‘pilletje’ om niet te crashen; dat is althans wat ik na 4 decades voor mezelf denk te mogen concluderen.

Mijn voornaamste sportieve doelstellingen voor 2012 situeren zich in het water (d.i. openwaterwedstrijden) en op het tennisveld. I.k.v. dat eerste hoop ik op een bloedhete zomer. I.k.v. het tweede heb ik bovenop mijn wekelijks uur groepsles ‘zelfs’ – maar dat is eigenlijk zeer gangbaar in de tenniswereld – een reeks van 10 privé-lessen gevraagd. Gezien de technische vereisten en dus het belang van feedback in tennis, vermoed ik dat ik op 1 uur privé-les evenveel leer als wanneer ik 10 uur op m’n ééntje zit te prutsen. Ik denk nu, na enkele lessen, ook reeds dat mijn verwachtingen gaan ingelost worden. Of ik meteen beter zal spelen is een andere vraag, maar qua hoeveelheid tips gaat het in elk geval in stevige vaart vooruit. Het is echter aan mij om daarmee aan de slag te gaan en te oefenen, te oefenen en te oefenen. De theory of deliberate practice indachtig. Victory is what happens when 10.000 hours of practice meet one moment of opportunity. Die tennislessen volg ik dus overigens niet omdat ik zo graag les volg. Het is vaak confronterend. Zo'n motorisch leerproces gaat ook steeds gepaard met Regelrecht Geknoei, met jezelf in vraag stellen, waarbij zelfs de meest vanzelfsprekende basisbewegingen soms ineens niet meer lukken. Leren gaat gepaard met vallen en opstaan, met frustratie en ontgoocheling.

Maar de wil om te winnen, de hang naar virtuositeit, en de drang naar flow zijn te sterk.


PS: Didier Cuche did it again (tegen 130 km/u):


 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}