opmerkingen? print deze pagina search
home
07.08.2011 » De slijtageslag, genaamd ‘Eupen’

Beste Vrienden,

Het was vermoeiend. Vermoeiender dan tennis… maar het heeft deugd gedaan om het beestje in mij nog eens te mogen loslaten !
Het was ook leerzaam. Het was misschien wel de eerste keer dat ik aan de start van een triatlon stond zonder ‘in topvorm’ en enkel ‘fit’ te zijn. Het verschil ken ik dan ook pas sinds enkele uren.
Het verdict: 14de zwem- en looptijd, 30ste (van de ca. 450 deelnemers) overall, 5de van de oudjes (categorie ‘H40’, hoewel ik nog moet verjaren en een feestje geven), maar géén klachten aan de hamstrings.

nieuws img


Het was ondertussen al de vijfde keer dat ik aantrad in de halve triatlon van Eupen. Toen ik 10 jaar jonger was maakte ik mijn debuut op dit toch wel lastige parcours: het fietsen is voor geen meter vlak, en de asfalt bolt ook voor geen meter. Het loopgedeelte speelt zich voor de helft af op onverharde bospaden, en de omloop is zeker en vast niet vlakker dan het fietsparcours. In 2001, 2005, 2006 en 2007 was ik reeds van de partij. Ik bewaar eigenlijk geen geweldige herinneringen aan deze wedstrijd, maar bij nader toezien van de resultaten uit het verleden is er waarschijnlijk een wrange nasmaak blijven hangen na de laatste 2 edities. In 2001 en 2005 presteerde ik het nog om de snelste looptijden neer te zetten én toch ook de schade te beperken in het fietsen. In 2006 en 2007 heb ik er kou gehad, mezelf te pletter gereden, ook letterlijk plat gereden, een man met een keiharde hamer tegengekomen (‘the lights went out’), en uiteindelijk ook 1 maal uit de wedstrijd gestapt. Tijden vergelijken met de vorige edities is niet mogelijk: het zwemparcours was vandaag korter dan ooit tevoren en het fietsparcours is in al die jaren al enkele keren gewijzigd.

nieuws img


Toen ik eerder op de week vernam dat de zwemafstand nog niet eens de volle 2 km bedroeg, was dat geen goed nieuws voor mij. Langer zwemmen is eerder in mijn voordeel en tegelijk in het nadeel van de meeste van mijn ‘concurrenten’ – voor zover ik vandaag veel partij was voor hen – in mijn leeftijdscategorie (en ook daarbuiten).
Fietsen kunnen die mannen dan weer des te harder, hetgeen mijn eigen handelsmerk nooit geweest is. En hoe langer de triatlons worden, hoe groter het aandeel van het fietsen ook wordt. Vermoedelijk juist daarom heb ik mijn beste niveau op de kwart nooit kunnen evenaren op de langere afstanden. Je kan je dan ook afvragen wat ondergetekende op zijn gezegende leeftijd dan nog op een halve triatlon komt zoeken. Het is in mijn eigen ogen geen midlifecrisis, maar hoogstens overmoed, en zeker en vast ook goesting. Moest het Belgische Kampioenschap halve triatlon verreden worden op een plat parcours, dan zou ik nog niet aan deelname gedacht hebben. Op deze ‘selectieve omloop’ dichtte ik mezelf wel enkele kansen toe om als prille veertiger eindelijk eens een tricolore te veroveren. Vanaf heden weet ik dus dat ik daarvoor uit een ander vaatje zou moeten tappen. Ik zeg wel: ‘zou’, en niet ‘zal’. Ik vond de laatste jaren minder en minder motivatie om het onderste uit de triatlonkan te gaan halen. Ik had nood aan andere (sportieve en extra-sportieve) uitdagingen. Ik betwijfel echter ook dat die goesting nog zal terugkomen. Ik weet dan ook niet of ik de volgende jaren, zoals vandaag, zelfs nog voldoende goesting ga hebben om aan te treden in (halve-) triatlonwedstrijden. Ik weet niet of deelnemen zonder ook maar enige resultaatverbintenis, vooral voor mezelf, en dus ‘just for fun’, nog mogelijk is in dit leven. En voor resultaten moet je trainen. En dan nog zullen bepaalde tijden nooit meer terugkomen.

Ik heb lang gewacht om in te schrijven voor deze triatlon, en dat had ik me ook voorgenomen. Eupen speelde van in het begin van het jaar in mijn achterhoofd, maar ik wilde mezelf niet vastpinnen op deze afspraak. Alle daaruitvoortvloeiende stress kon ik missen als kiespijn: ik heb de laatste jaren voldoende moeten afmelden, en daar heeft niemand wat aan. Eigenlijk had ik een maand geleden deze triatlon ook al uit mijn hoofd gezet had: tussen half mei en half juni heb ik – één schuchtere poging niet te na gesproken – niet kunnen lopen. Mede dankzij de goede zorgen en dito inzichten van mijn onvolprezen kinesiste – en het bijhorende huiswerk van haar – heb ik vrij onverwacht mijn loopvolume opnieuw fors kunnen opvoeren, waardoor Eupen plots weer een optie werd.

nieuws img


En voor alle duidelijkheid: ik beklaag me mijn deelname allerminst. We hebben weer wat beleefd…
Daags tevoren lag ik reeds om 21u05 in mijn bed: dat moet een record zijn. Niet dat iemand die meestal pas 4 uur later onder zijn tram ligt dan ook dadelijk de slaap kan vatten…
Aan mijn 14de zwemtijd hangt ook een anecdote: ik kan me niet herinneren dat ik mijn championchip vergat aan te doen. Dankzij de loopsnelheid (H/T auto) en onderhandelingstact (cfr. referees) van mijn vader (H60) heb ik mijn tijdsregistratiechip nog aangetrokken tussen het verlaten van het water en het passeren van de eerste registratiematten. In werkelijkheid was ik misschien zelfs 10de uit het water; ik liep pas als 14de over de matten.
Bij het fietsen was ik méér dan ooit een vogel voor de kat, ook al vind ik het zelf nog wel een beetje merkwaardig. Ik denk echter dat ik momenteel beter tennis dan dat ik fiets, en dat zegt genoeg. Toen gepatenteerde hardrijders als Johan Smolders en Nico Huyberechts mij voorbijvlamden kreeg ik bijna een valling. Ik wens Johan te feliciteren met zijn welverdiende titel als BK bij de H40. Johan zat in mijn trainerscursus afgelopen najaar: misschien had ik hem beter wat minder kennis doorgegeven…
Ik wist uit mijn verleden dat ik moest doseren in het fietsen om nog een beetje deftig te kunnen lopen. Afgaande op mijn zelfgeregistreerde rondetijden tijdens het fietsen en het lopen, ben ik ook zeer constant geweest. Daar ben ik fier op, en ik ben blij dat mijn hamstrings de slijtageslag hebben overleefd. Mirakeltijden mag je duidelijk niet verwachten als je een maand niet hebt gelopen, met dan uiteindelijk maar 1 intervaltraining op 3 maanden tijd – een paar jaar terug waren dat er nog 2 per week...

Ik betwijfel of ik vandaag voldoende geprikkeld ben om tegen mijn tweede en tevens laatste triatlon van 2011, een kwartje in Ieper op 18/9, nog eens een maand te ‘trainen’. Morgen staat de Rosse (tennis)Raket terug op de tennisbaan, en over 10 jaar op Roland Garros – in de categorie H50.

Zij die nu even gaan recupereren achter een stapeltje testverslagen en trainingsschema’s groeten u !


PS:
- De resultaten van Eupen 2011 vind je hier.
- Méér sfeerbeelden – met dank aan Ingrid en Roland – vind je hier.
- En als uitsmijter nog iets uit die goede oude tijd !

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}