opmerkingen? print deze pagina search
home
02.03.2011 » Sportieve (en extra-sportieve) doelstellingen: vervolg

Beste Vrienden,

De lente hangt naar mijn gevoel nog niet echt in de lucht, Noord-Afrikaans protest des te méér, en een Belgisch regeringsakkoord gaat er volgens mij al evenmin plots uitvallen.
We zeggen en schrijven ondertussen toch reeds maart: de kalender laat er geen twijfel over bestaan dat, indien niet de zomer, dan toch het zomerseizoen dichterbij komt. Het is drukker dan gemiddeld in onze praktijk, de eerste marathons komen eraan, de inschrijvingen voor enkele populaire triatlons zijn reeds geopend, en de ‘wielerterroristen’ maken de straten weer onveilig (aldus sommige automobilisten die beter eens in eigen boezem zouden kijken). Ik heb op mijn beurt de bankrekeningen van enkele clubs gespijsd. In de grote Koninklijke Stade Leuven Tennis Club verdwaal ik nog een beetje, in het jonge Triathlon Team Tienen werd ik meteen op een voetstuk gezet. In het zwembad komt een leraar met zijn klas nog wel eens kijken naar de zwemstijl van een bejaarde triatleet, op de tennisbaan zou de lerares haar gezicht liever al eens wegdraaien van zijn techniek. Zijn motivatie en ambitie zijn anderzijds misschien wel omgekeerd evenredig.

nieuws img


Wat mij uiteindelijk over de streep getrokken heeft om aan te sluiten bij een triatlonclub, is het feit dat de federatie – m.i. overigens volledig terecht – aan haar leden voorrang geeft om in te schrijven voor (‘officiële’) wedstrijden. Voor een aantal van die triatlons is dat een ‘conditio sine qua non’ om zelfs maar een kans te maken om de startlijn te halen, en is het overschrijden van de finishlijn in verhouding kinderspel. Jammer genoeg wordt deelname aan enkele evenementen heden ten dage veel te veel door de factor ‘geluk’ (en/of de snelheid van je internetverbinding) bepaald. (Sommige handige jongens van organisatoren voelen dan bovendien nog eens de behoefte om dat gevoel van ‘schaarste’ te onderstrepen met toestanden als preregistratiecodes, crashende servers, enz… die er m.i. vér over zijn, en die voor mij alleen al voldoende zouden zijn om nog niet eens een poging te doen om mij ervoor aan te melden. Ik kan alleen maar hopen dat de toekomst er op dit vlak rechtvaardiger zal uitzien.)
De redenen om mij aan te sluiten bij TTT waren meervoudig maar eigenlijk ook eenvoudig: het is een club uit de buurt waar ik geen enkele verplichting heb en waar ik bovendien des te meer kameraadschap ervaar.
De keuze voor Stade Leuven T.C. was ook logisch: als ik de straat oversteek sta ik op het gravel, aan de prachtige rand van Heverleebos, langs de meanderende Dijle, en in de schaduw van mijn tweede thuis – het ‘Sportkot’. Aansluiting bij een tennisclub is nu éénmaal ook noodzakelijk als je wil tennissen – niet alleen om wedstrijden te spelen, maar om te spelen ‘tout court’.

nieuws img


In mijn keuze voor de triatlons ben ik in de eerste plaats afgegaan op de ‘selectieve’ parcours. Op een platte wedstrijd kom ik nu éénmaal niet aan mijn trekken. Alles wat langer is dan een halve triatlon vereist bovendien teveel fietsen, en het is voor mij mentaal alleen maar ‘afzien’ bij de tijdsverschillen die ik dan aan mijn broek krijg.

Er staat ook een voorjaars- en een najaarsmarathon ‘onder voorbehoud’ op mijn kalender. Dit wil zeggen dat ze tot de mogelijkheden behoren, maar dat er niet specifiek voor getraind wordt. Als ik me enkele weken voor de start voldoende uitgerust voel, schrijf ik me in en anders niet. In het voorjaar wordt er links en rechts aan mijn mouw getrokken, en ik heb er een paar stressfracturen voor nodig gehad om te beseffen dat één en ander moeilijk met elkaar te rijmen valt. Ik vind het alvast boeiend om met dat inzicht naar mijn lichaam te luisteren en het hopelijk weer iets beter te leren aanvoelen; dit betekent op verschillende dagen gevoelig minder training dan voorheen, maar hopelijk eens zoveel rendement. Ik ben benieuwd naar de omvang van het kersenseizoen van dit jaar. Vaker dan 3 x per week (hoogstens om de andere dag) heb ik dit jaar nog niet gelopen, en dat ben ik voorlopig ook niet van plan (de combinatie met de impact van het tennis is al intensief genoeg voor mijn gestel). Ik heb altijd al eens een marathon willen lopen met de reguliere (triatlon)training, en ik bekijk een eventuele marathon daarom eens als een nieuwe uitdaging waarop ik niks te verliezen heb.

Tenslotte wil ik ook schoorvoetend mijn debuut te maken in het tenniscircuit. Misschien is dat nog wel mijn grootste drijfveer om niet te overdrijven met het lopen en een stressfractuur ‘nummer 7’ proberen te vermijden. Ik zou er vooral niet mee kunnen lachen deze zomer niet te kunnen tennissen, hoe zwaar ik ook zal afgedroogd worden in mijn eerste matchkes. Zo lang ik merk dat ik mijn raket steeds méér ‘in de hand’ heb, wil ik gerust verliezen. De veldslagen versus de oorlog…

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}