opmerkingen? print deze pagina search
home
05.07.2009 » Het proces en het product

Beste Vrienden,

Voor heelwat teamsporters is het momenteel ?komkommertijd?, maar voor de meeste atleten van de individuele sporten slaagt rond deze periode het uur van de waarheid. Voor iemand als ondergetekende, die zich ondertussen al bijna 3 jaar beroepshalve uitgeeft als ?sportadviseur?, ?coach? en ?inspanningsfysioloog?, zijn dit ongemeen boeiende tijden. Een maand geleden vond reeds België?s grootste loopevenement, de 20 km van Brussel, plaats. Twee weken geleden was er de razend populaire door Sporta georganiseerde beklimming van de Mont Ventoux. Gisteren stond allicht één van de meest gerenommeerde cyclosportieven ter wereld, ?La Marmotte?, 175 km over enkele spraakmakende Alpencols, geprogrammeerd. Het is ook hoogseizoen voor de triatleten: vorige week was er Ironman in Nice (Frankrijk), vandaag in Klagenfurt (Oostenrijk), volgende zondag in Zürich (Zwitserland). Er zijn honderden Vlaamse atleten die één dezer dagen ergens te lande of ver daarbuiten de kroon op het werk van maanden-, ja zelfs jarenlange voorbereiding en toewijding hopen te kunnen zetten. Ik beschouw het als een eer en een genoegen dat ik verschillenden van hen ? al dan niet samen met mijn collega, Dr. J. Vermylen, heb mogen begroeten in onze praktijk ? voor een inspanningstest, trainingsschema?s of gewoon wat raad. Ik tracht hoe langer hoe systematischer hun namen en de datum van hun doelstellingen bij te houden. Ik heb ondertussen al tientallen wedstrijdverslagen gelezen, ik bekijk en becommentarieer trainingsdagboeken nu al bijna gedurende 150 weken, en om hen van betrouwbaar sportadvies te kunnen voorzien heb ik er ook steeds op gestaan om een sluitend zicht te hebben op de trainingsgewoontes en de trainingsachtergrond van de minstens 500 mensen die in al die tijd mijn pad kruisten. Dat is onwaarschijnlijk verrijkend en leerzaam geweest. De filosoof én de psycholoog in mij vinden het buitengewoon fascinerend om te zien wat voor mens en/of ?proces? voorafgaat aan elk ?product?.

Alhoewel reeds eerder overwogen, is het tot op heden dus zeker en vast niet mijn gewoonte geweest om op deze blog een boompje op te steken over andermans sportprestaties. Ik weet ook niet of ik daarvan een gewoonte ga maken, laat staan ?naam en toenaam? ga vermelden. Onder andere vind ik dat ook ikzelf een zeker beroepsgeheim in acht mag nemen; als de sportbeoefenaars in kwestie een eigen blog willen bijhouden of graag eens een verhaal maken op deze website ? of binnenkort misschien onze gemeenschappelijke website ? dan staat hen dat uiteraard vrij. Bovendien wil ik ook allerminst de indruk wekken dat ik méér geef om prestatiesport, want dat is niet zo. Ik hoef in mijn praktijk niet alleen mannen te zien die het in hun hoofd gehaald hebben om aan de Crocodile Trophy of de Spartathlon deel te nemen. Ik heb minstens zo graag de CVS-patiëntes, de overbelaste personeelsdirecteurs of de "lifestylers" die bezorgd zijn om hun progressie. Dan pas weet ik waarom 10 jaar heb gestudeerd en 15 jaar in het ziekenhuis heb rondgelopen. Ik heb voldoening van mijn werk als ik de mens (?de klant?) in kwestie heb kunnen verderhelpen, evtl. door ze naar de gepaste persoon door te verwijzen.
Misschien vind ik prestaties op zich wel volstrekt waardeloos. Of het nu gaat over mijn eigen sportprestaties of die van een ander: ik stel vast dat ik het resultaat bijna onbewust beoordeel op hetgeen eraan ten grondslag ligt. Misschien relativeer ik prestaties enorm, misschien sta ik er zelfs wel veel te nuchter tegenover, maar een prestatie is voor mijn part maar zo mooi als de weg die ernaartoe leidt en als de mens die erachter schuilgaat. Ik zou niet vredig op mijn sterfbed liggen in de wetenschap herinnerd te worden als ?de etter die snelle looptijden neerzette?. En ik weet niet wat jij van doping vindt, maar ik kijk naar alle prestaties in de Tour de France alvast als naar James Bond: het is soms spannend, maar ik zie geen enkele reden om ook maar één zwaarbetaalde vedette ook maar een heel klein beetje te verafgoden. Ik heb daarentegen bewondering voor mijn medemens (m/v) die ? evtl. dankzij maar zeker niet ten koste van zijn naaste omgeving ? door jarenlange ijver in de anonimiteit zichzelf van zijn rugklachten of kortademigheid heeft verlost, zijn vermoeidheid te boven is gekomen, zijn conditie een paar niveau?s hoger heeft getild, of ettelijke kilo?s is vermagerd. Misschien is alleen al die ijver voldoende om naar iemand op te kijken, want als er mij één zaak alleen nog maar duidelijker geworden is in de laatste 3 jaar dan is het allicht dat wel. Om een collega ? misschien een beetje cru, waarvoor dan mijn excuses ? te parafraseren: er lopen nog onnoemelijk veel ?plattekazen? rond in deze maatschappij. Het zijn veelal dezelfde specimen die van ons gezondheidssysteem ?profiteren? op de kap van de vlijtige mensen. Het zijn dus ook de burgers ? en ik denk dat elke kinesist en arts dit zal beamen ? die zonder het zelf te weten vaak hun eigen graf graven. Het zijn de burgers die misschien de maatschappij een beetje ?verzuren? ? zij het dan dus ook wel niet met ?melkzuur? ? maar vooral hun eigen leven. Zo?n beetje zoals Winston Churchill zei: ?de optimist ziet in elk gevaar een kans, de pessimist ziet in elke kans een gevaar?.

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}