opmerkingen? print deze pagina search
home
31.05.2009 » Brussel, het was tof !

nieuws img


Beste Vrienden,

Het was een eer en een genoegen om de 30ste editie van Vlaanderens grootste loopevenement vanop de eerste rij te mogen meemaken. Of hoe dromen soms toch kunnen uitkomen...

nieuws img

The Boss


Laten we met het begin beginnen. Een jaar of acht geleden slaagde ik erin om de Leuvense halve studentenmarathon enkele malen in 1u10? à 1u11? af te haspelen. In 2003 trad ik tijdens de winter aan in heelwat veldlopen, en duelleerde daar vaak voor de podiumplaatsen met een zekere Pascal Michiels. Toen ik enkele maanden later vaststelde dat deze kerel bij de eerste 20 liep (vandaag 23ste in 1u08?26?) in de toen reeds prestigieuze 20 km van Brussel (iedereen loopt er overigens voor de eer en voor de eer alleen) werd mijn interesse gewekt om toch ook eens deel te nemen. Ik nam me voor dat ik, als ik ooit eens de kans kreeg om vooraan te starten ik die kans niet zou laten liggen (als je als 20.000ste moet vertrekken kan je het immers vergeten om een mooie plaats of tijd te lopen). In daaropvolgende jaren viel het loopevenement meestal samen met een voor mij belangrijkere superprestige-triatlon, waardoor er niks van in huis kwam. Tot er vorig jaar een sympathieke ultraloper in mijn leven opdook, werkzaam als informaticus en medecoördinator van het loopgebeuren bij Mars, één van de hoofdsponsors van de ?20 km?. Reeds van met Nieuwjaar was ik verzekerd van een plaatsje bij de eerste 100, maar het ?loopt? in het leven niet altijd zoals we zouden willen... Op 12 mei liep ik een stressfractuur op, het was met véél pijn in het hart dat ik moest afzien van deelname. Maar het vervolg kennen jullie: ik kreeg dit jaar een nieuwe kans en ik heb er alles aan gedaan om ze ditmaal niet te laten ontglippen.

nieuws img

Achter de coulissen - Voor de start


Bij mijn weten kreeg ik louter toevallig startnummer 13 toegewezen. Mars krijgt een aantal borstnummers en van de elitelopers kreeg ik het laagste nummer, terwijl de meesten (een achttal) liepen met een nummer in de 40. Het voordeel van een plaatsje bij de eerste 100 is niet alleen dat je vooraan mag vertrekken (en dus niet moet aanschuiven vooraleer je vertrokken bent), maar ook dat je bijna tot de laatste minuten een beetje kan opwarmen.
Over de wedstrijd kan ik behoorlijk kort zijn. Ik eindigde 62ste in 1u12?02? of dus 3?36?/km. Dat zijn voor mij persoonlijk (allesbehalve) tijden om over naar huis te schrijven, maar ik kan alleen maar hopen dat de tijden van weleer in de komende maanden nog even terugkomen. Het bevestigt in elk geval ook mijn indruk van op training: ik loop bijlange (nog) niet de tijden van 2-3 jaar geleden.

nieuws img

Neef in actie (rechts onderaan, lopend)


Het gebrek aan parcourskennis was vandaag zeker en vast een nadeel ? niet zozeer omdat het parcours pittig was (want dat heb ik graag), maar wel omdat je weinig besef van ?tijd en ruimte? hebt (het is bijzonder moeilijk om in te schatten hoe ver het nog is, en van de zogezegde kilometeraanduidingen heb ik er geen enkele (!) gezien).
Na 17 km voelden mijn benen ook reeds aan als beton: alle ?veerkracht? en ?souplesse? was toen reeds compleet verdwenen. Ik werd in de laatste paar kilometers en zelfs honderden meters nog door een 10-tal atleten voorbijgestoken, maar op zo?n momenten is dat het laatste wat je interesseert: binnenlopen op automatische piloot was toen nog het hoogst haalbare. Ik betwijfel ook of ik met een gemiddelde van 60 loopkilometers per week (en welgeteld één "piek" van 79 km op trainingsstage in Zuid-Frankrijk) wonderen moet verwachten op een halve marathon. Het zou me ten zeerste verbazen dat er ook maar één atleet voor mij gefinisht is die de afgelopen 4 maanden minder kilometers gelopen heeft (de eersten lopen gegarandeerd het driedubbele). Anderzijds waren grotere trainingsvolumes sinds mijn stressfractuur eenvoudigweg niet aan de orde. Een terugkeer naar competitie en/of het onder controle krijgen van mijn spierkrampen was een eerste en belangrijke stap. Ik ben dan ook heel blij dat het spookje van Amsterdam 2007 vandaag niet opnieuw opgedoken is in Brussel, want dat was de voorbije week mijn voornaamste zorg. Ik was voor het overige vrij ontspannen afgelopen week; ik voelde weinig druk om te presteren. Ik had een relatieve rustweek ingepland omdat ik ondertussen uit de voorbije 4 maanden wist dat het de kans op krampen tot een minimum zou herleiden. Dat plan heeft gewerkt. Dat is een opsteker voor het zelfvertrouwen en acht ik momenteel met voorsprong belangrijker dan de prestatie op zich. Het is een succeservaring die ik stilaan nodig had.

nieuws img

Karel in actie (in het midden, stilaan stervend aan km 17)


Ik had ook wel het gevoel niet zo diep te kunnen gaan als vroeger het geval was: de limitatie situeerde zich eerder t.h.v. mijn benen dan t.h.v. mijn cardiorespiratoir systeem; ik was zelden buiten adem. Toen mijn spijsverteringsstelsel een 2-tal uur na de finish moeilijk begon te doen en ik me misselijk begon te voelen - iets wat ik ken van eerdere halve marathons ? moest ik mijn mening toch herzien ?van onvoldoende diep te zijn kunnen gaan?. Laat ons overigens hopen dat mijn zere benen en die 2 blaren onder de bal van beide voeten het toelaten om binnen dit en enkele dagen weer wat los te lopen. Het zou trouwens niet slecht zijn als ik volgend weekend nog eens wat kilometertjes zou kunnen opstapelen, met het oog op de niet minder dan 30 km die ik binnen 3 weken in Stein voor de voeten geschoven krijg... Vandaag was alvast een schitterende training !

nieuws img

Achter de coulissen - Na de finish


De weersomstandigheden waren voor mij ook perfect: zowel om erin te lopen, als om ervoor en erna een beetje te genieten ? van de toffe bende waarmee ik stap mocht, van de vele bekende gezichten die ik veeleer onverwachts tegen het lijf liep, van de beminnelijke en immer goedgemutste hostessen, van de bij momenten overweldigende organisatie, en de vele enhousiaste toeschouwers onderweg. We werden overigens door Mars voortreffelijk in de watten gelegd met aparte, rustig gelegen en bewaakte kleedkamers, en catering achteraf. Ik wens iedereen ook nog te bedanken voor de sms?jes, het medeleven en het zelfs komen supporteren. Het was allemaal voor herhaling vatbaar. Laat ons dan hopen op een misschien nog iets snellere tijd ? voor mezelf, maar zeker ook voor enkele van m?n ?pupillen?.

nieuws img

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}