opmerkingen? print deze pagina search
home
23.05.2009 » Van Leuven over Sint-Laureins en Stein naar Brussel

Beste Vrienden,

De platte band uit Leuven ligt ondertussen al bijna een week achter ons. Wat gaat het leven snel. Wat komt er soms veel op een mens af. Ik word er soms zelfs apathisch van...

De platte band is nog niet geplakt, maar de wonden al wel grotendeels gelikt. Ik heb even gedacht dat de boodschap van de pech van vorige week was dat ik n en ander wat meer zou moeten relativeren. Ik heb "alles of niets" gespeeld, maar ik denk dat het zo moet als je anno 2009 een gooi wil doen naar een ereplaats in het triatlon. Vijf jaar geleden zag je nog niet de helft van het huidige aantal euro?s rondfietsen; vijf jaar geleden was er maar n Rosse Raket, maar tegenwoordig zijn er misschien wel 20 triatleten die een even snelle looptijd kunnen neerzetten. Niet toevallig werd de wedstrijd van vorige week, een inspanning van ca. 4 uur, beslecht in de laatste 2 minuten. De eerste 50 triatleten van een halve triatlon als die van Leuven gaan meestal nog fulltime werken, maar trainen professioneler dan de gemiddelde profatleet in eender welke andere sporttak.

Ik besefte vrij snel dat ik mijn teleurstelling slechts zou kunnen doorspoelen met enkele andere wedstrijden, waarvoor ik me dan ook na een nachtje slapen ingeschreven heb. Let wel, ik maak me geen illusies. Ik betwijfel of een vlak fietsparcours als dat van vorige week iets voor mij is. T.o.v. de mannen die een kop groter zijn en logischerwijze ook een veel groter vermogen kunnen ontwikkelen op het vlakke, ben ik ?van nature? benadeeld. Zolang het tegendeel niet bewezen is, vraag ik me ook nog altijd af of ik op dergelijke langere afstanden wel voldoende meekan in het fietsen, zonder de broodnodige koolhydraten te verspelen om nog deftig te kunnen lopen. Misschien presteer ik in verhouding wel beter door de anderen een beetje weg te laten rijden in het fietsen, en dan evtl. mijn slag nog te slaan in het lopen. Ik ben van plan om de komende maanden op zoek te gaan naar argumenten ?pro en contra? de bovenstaande hypotheses. Ja, ik benader mijn sportbeoefening ? en misschien ook nog wel een aantal andere zaken... ? als een wetenschappelijk experiment. Zo beschouw ik ook mijn voorbereiding uit het voorjaar zeker en vast ook niet als verloren. Los van het feit dat er nog vele evenementen volgen waarop mijn conditie me dit jaar van pas zal komen, was het een verrijkende ervaring om ook eens volgens het ?voorbeeldige? systeem van de ?relatieve rustweken? te trainen. Ik geloof niet dat ik al 2 maal dezelfde voorbereiding heb gevolgd in de voorbije 10 jaar triatlon. Ik heb al geprobeerd om zonder noemenswaardige rustperiode na de zomer door te trainen; ik heb het al meermaals geprobeerd na 3 weken absolute rust in oktober; ik heb het al geprobeerd met 3 weken absolute rust in oktober, in combinatie met 2 weken absolute rust in het paasverlof; het is al een paar keer gelukt, maar ?ondertraining? en ?overtraining? zijn ook geen ijdele begrippen meer voor mij. Ik heb niet altijd binnen de lijntjes gekleurd, maar ik ben er fier op. Al die ervaringen neem ik mee ? voor mij persoonlijk en voor vele anderen.

Het had geen haar gescheeld of ik had vandaag reeds sportieve revanche kunnen nemen in de kwarttriatlon van Sint-Laureins. Afgelopen dinsdag vertelde een vriend me dat hij er, ondanks zijn inschrijving, niet dacht te starten en stelde voor dat ik eens naar de organisator zou bellen om te vragen of ik in zijn plaats nog zou kunnen deelnemen. Een ?pro forma?-telefoontje, zo zouden u en ik dan denken, maar niks was minder waar. Ik heb 3 keer een uitleg gekregen waarvan ik nog steeds niets begrijp, maar het kwam in elk geval telkens neer op ?njet?. Ook dat is blijkbaar triatlon in Vlaanderen. Misschien ben ik wel weer veel te braaf geweest door eerst nog eens te bellen, en misschien had ik gewoonweg naar ginder moeten gn vandaag. En ook al waan ik mij geen topvedet: ik maak me sterk dat een evenknie van mij in pakweg het stratenloperscircuit zelfs met startgeld zou onthaald geweest zijn.

Het staat in elk geval in schril contrast met een andere ervaring op diezelfde, afgelopen dinsdag. Ik had me nog maar nauwelijks geregistreerd voor de triatlon van Stein, of ik ontving van de organisator in hoogsteigen persoon prompt een persoonlijk mailtje, getiteld met ?Van harte welkom!?. Geen sant in eigen land? Het parcours is alvast ondertussen ook al verkend.

Volgende week start ik nochtans nog wel eens in Belgi, en zelfs in onze hoofdstad. Voor n keer hoef ik mijn wetsuit noch mijn fiets mee te pakken: gewoon 20 km zo hard mogelijk lopen. Voor de gelegenheid van de 30ste editie heb ik zelfs geluksnummer 13 toegewezen gekregen.
Het is een beetje een droom die werkelijkheid wordt. Jarenlang heb ik ernaar uitgekeken om Vlaanderens grootste loopevenement eens vanop de eerste rij te mogen meemaken. Ik heb er ook jarenlang voor gewerkt en teruggeknokt na mr blessures ? al dan niet zelf gezocht, dat laat ik in het midden ? dan de gemiddelde sportbeoefenaar ooit tegenkomt. Ik heb er ook meer dan voldoende ?snelste looptijden? voor neergezet in mijn 79 triatlons. Ik heb het laagste startnummer waarmee ik vermoedelijk ooit in Brussel zal vertrekken verdiend. Ik voel me niet verplicht om volgende week iets te gaan bewijzen. Ik ben dankbaar t.a.v. degenen die ervoor gezorgd hebben, en ik zal ervoor gaan zoals ik er altijd voor gegaan ben, maar ik vind dat ik iets gekregen heb voor hetgeen ik bewezen heb.
Ik weet eigenlijk niet goed wat ik mag verwachten, ik heb er al zoveel over gehoord... en nu mag ik het zelf meemaken. Ik ben benieuwd. I?m looking forward.


nieuws img


 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}