opmerkingen? print deze pagina search
home
07.09.2003 » Voor de laatste maal uit de pijp: Mol

Geachte Fans,

Zolang lichaamscultuur niet onder ?Cultuur? ressorteert, en voor zover men mensen kan onderverdelen in cultuurfreaks en cultuurbarbaren, behoor ik waarschijnlijk tot de laatste soort. Pardaens moest je vandaag dus niet gaan zoeken tussen de 70.000 Rolling Stones-fans op de beroemdste wei van Vlaanderen. Pardaens bevond zich echter evenmin onder de 80.000 Gordel-gangers in de Brusselse rand. Voor de afwisseling koos hij voor triatlon: aan het Molse Zilvermeer voltrok zich de ontknoping in de strijd om de superprestige-rangschikking. Veeleer dan voor mijn individuele klassering, trad ik bij deze wedstrijd voornamelijk aan voor mijn Antwerpse triatlonclub, Atriac. In de interclubrangschikking bekleedden we immers de 2de plaats, door ??n luttel puntje voorafgegaan door de plaatselijke organiserende club DOK (Duursportorganisatie Kempen). Een nek-aan-nek duel tussen DOK en Atriac kondigde zich dus aan.



Deze ? voor mij ? 13de en tevens laatste triatlon van dit seizoen was overigens een ?specialleke?: in een ploegje van drie moest elke atle(e)t(e) 2 x 1/16 triatlon afleggen: 350m zwemmen, 10km fietsen, en 2.5km lopen. Is dit naar de normen van Kelli White of Kim Gevaert misschien nog niet overbrugbaar in ??n adem, triatleten bestempelen dit als een ?explosief? nummer en nauwelijks de moeite om sportsloefen voor aan te trekken. Net zomin als lange vlakke rechte stukken tegen de wind fietsen (zoals in Knokke, 4 dagen geleden), is dit korte werk zeker ook niet echt iets voor de hoogblonde Turbo Diesel van Pardaens. Maar wat doe je als de club die je dierbaar is op zijn knie?n komt zitten? Dan ga je op den duur zelf door de knie?n. Of ik toch... Gebrek aan karakter, zeker?
En dus geschiedde...

Door de vele wegomleggingen enerzijds en anderzijds het sowieso reeds late aankomstuur dat in Atriac was afgesproken, arriveerde ik met mijn gevolg slechts een goed half uur voor de aanvang van de ploegentriatlon... Alwaar mijn lieftallige clubleden mij bovendien nog eens als starter bedacht hadden (naar verluidt i.f.v. de tactiek ? het goed uitleggen kunnen Antwerpenaars anders wel!). Zonder enige opwarming of parcoursverkenning, kreeg ik dus de bedenkelijke eer om het ellebogenwerk in het gedrum van de zwemstart af te slaan. Het voordeel van dit vertrek ?in het pak? was dan ook wel dat ik, als minst getalenteerde fietser van mijn ploegmaats Peter Croes en Alain Vervoort, er niet alleen voorstond in het fietsen en lekker wieltjeszuigen kon (en dat was dan meteen de Atriac-tactiek ? Antwerpenaars kunnen zeker ook wel nadenken!). Na alweer een kleine finale loopremonte, kon ik in 4de stelling mijn eerste triatlonbeurt afsluiten. Na mij vocht Alain voor wat hij waard was, en Peter was zeker onze sterkste man (de individuele tijdsopnames wezen trouwens uit dat hij de snelste van de hele bende was geweest). Nadat deze sequentie (ik ? Alain ? Peter) zich nog ??n maal herhaald had, strandden we met onze Atriac-ploeg op het laagste podiumschavotje. DOK veroverde de plaatsen ??n en twee, en won daarmee ook de interclubrangschikking. Hoewel dit resultaat redelijk voorspelbaar was, mag Atriac toch fier zijn tot de laatste snik schitterend weerwerk en spanning in de clubklassering te hebben geboden. Het verschafte mij persoonlijk tevens voldoening om in deze laatste wedstrijd mijn beste been nog eens voorgezet te hebben voor de club waar ik dit jaar met open armen ben ontvangen en een beetje groter ben geworden.

Het triatlonseizoen anno 2003 is met deze dus een feit voor Pardaens. De timing was perfect. Toen ik vandaag mijn wetsuit voor de tweede maal moest aantrekken, scheurde het neopreenpak... (ik weet al wat ik aan Sinterklaas moet vragen). Ook mijn hielen krijgen nu eindelijk eens de tijd om fatsoenlijk te helen: na mijn linkse in Lommel (en Izegem en Weiswampach), voelde ook mijn rechtse onderhuid in Knokke blijkbaar plots de behoefte om zich eens te tonen...
Nu volgt er dan verder dus rust: tijdens de winter ga ik op caf?, en naar mijn liederlijke triatlonverslagen kan je de komende 6 maanden dus ook fluiten. Ik bedoel: met de regelmaat van de klok zal ik je hier om de oren blijven kloppen met sportwetenschappelijk gelul. ?Rust? is ook een relatief begrip, te zien op een continu?m, gaande van slapen over surfen-op-het-internet tot een duurloopje... Alvast de eerstvolgende 3 weken komt sport op de tweede plaats, en geven we prioriteit aan andere bezigheden. Het verstand komt naar het schijnt ook maar met de jaren, maar i.t.t. wat velen nog steeds van het trainingsbeestje menen te geloven: ik heb er wel degelijk van leren genieten om wat extra tijd te kunnen maken voor niet-sport-activiteiten. Op fysiek vlak dringt een relatieve rustperiode zich trouwens reeds enige tijd op: op training richt ik niets meer uit van betekenis (het g??t overigens ook niet meer), en toch voel ik me continu vermoeid (het begon denk ik al in de week v??r Weiswampach; cfr. het desbetreffende relaas). Ook op mentaal vlak is de behoefte aanwezig om het wat kalmer aan te doen: het kost me de afgelopen weken veel meer moeite om het trainingspak aan te trekken en de deur uit te gaan. Hoewel we ons zeker voor ogen moeten houden dat ?motivatie? een multifactorieel gegeven is, heeft wetenschappelijk onderzoek toch ook aangetoond dat ?goesting? ? hoe banaal het ook mag klinken ? ??n der betrouwbaarste signalen is voor (het geladen begrip dat men) ?overtraining? (noemt). Of: hoe fysiek en mentaal functioneren mekaar be?nvloeden... Die zgn. ?Cultuur? (cfr. supra) = cultuur (in het Latijn: ?oefenen? of ?bewerken?, meen ik mij te herinneren) van de geest. En lichaamscultuur = cultuur of Cultuur? Sport = cultuur van lichaam ?n geest, dus logischerwijze zeker en vast ook Cultuur (met een grote hoofdletter) !

Veel recuperatiegenot,
Cultuurbarbaar (?) (of gewoon barbaar??) Karel

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}