opmerkingen? print deze pagina search
home
18.01.2009 » In de spits van de wedstrijd

nieuws img

You can't control the winds. The race can only be won if you have ability to adjust your sails.


Beste Vrienden,

Opdat er geen misverstanden over zouden bestaan, en om te vermijden dat iedereen het gevoel zou krijgen dat ik een beetje teveel rond de pot draai, zal ik heden (een poging doen om) een no-nonsense stukje (te) schrijven over mijn fysieke status presens en mijn actuele twijfels daaromtrent.

Zoals een tweetal weken geleden geschreven, bevindt mijn huidige conditie -zowel m.b.t. zwemmen, fietsen, als lopen - zich op een voorhistorisch peil. Als ik zeg dat ik me echt niet kan herinneren dat die de afgelopen 10 jaar slechter was, dan overdrijf ik niet. Dat wil echter niet zeggen dat ik me lichamelijk slecht voel. Vooral na mijn recente vakantie ervaar ik een lagere spiertonus; met name het zwemmen verloopt terug een stuk soepeler. Ik zou echter liegen door te zeggen dat ik geen enkele spierspanning meer voel.

Het is moeilijk, ja zelfs onmogelijk, om te zeggen of hetgeen ik momenteel gewaarword het gevolg is van louter "deconditionering", dan wel van nog steeds aanwezige vermoeidheid. Ik WIL eigenlijk niet aan het laatste denken, maar ik vrees er wel vaak voor...

Ik heb de laatste 10 jaar heel veel van mijn lichaam gevergd, de voorbije jaren waren ook vermoeiend op mentaal vlak. En of het nu over lichamelijke of psychische inspanningen gaat: ze betekenen allebei ?stress? voor je lichaam, ze hebben allebei een lichamelijke component, je lichaam moet beide verwerken. Dat herstel vindt overigens plaats tijdens momenten van rust, hetgeen ? zo beseft deze hyperkineet pas op zijn 37ste ? veel méér is dan alleen maar ?slaap?. Rust is ook periodes van relatieve rust ? weken waarin je veel minder of zelfs helemaal niet traint, en/of waarin je (geest) ook eens op vakantie gaat.

Kijk, het is allemaal niet zo moeilijk. Als je een paar dagen zwaar traint, dan moet je het enkele dagen kalmaan doen om ervan te herstellen. Als je 2 weken op trainingsstage gaat, dan moet je daarvan al gauw een week bekomen. Als je een paar jaar overdaad op je hals haalt, dan moet je dat ook uitzweten ? en dan gebeurt dat ook niet van vandaag op morgen. Inspanning en rust moeten met elkaar in evenwicht zijn, dat is een simpel universeel principe. Tegenover een dag staat een nacht, tegenover elke systole een diastole, tegenover de zomer staat een winter. Als je je effe hebt ingespannen, moet je je effe ontspannen; als je je lang en hard hebt ingespannen, moet je compensatoir ook wat langer recupereren.
Ik ben de voorbije jaren gulzig geweest, en misschien ben ik nog niet voldoende bijgetankt. Ik had energie op overschot en zo heb ik er ook mee omgesprongen. Maar het was wel NIET ?tegen beter weten in?: ik kan mij niet herinneren door oranje, laat staan rode lichten te zijn gereden. Ik ben ongetwijfeld iets te ver gegaan, maar het was niet véél te ver. Als ik heden dan nog niet ?in orde? ben, dan geloof ik niet dat het irreversibel van aard is. Daar leg ik mij in elk geval niet zomaar bij neer. Ik zou begot niet weten waarom. De hedendaagse technologie kan alvast niks objectiveren van structurele problemen, zoals die waarvan de afscheidnemende Marleen Renders afgelopen week nog een bloemlezing ten beste gaf op de radio. Behoudens die ijzerstaaf t.h.v. mijn rechtersleutelbeen, is mijn lichaam nog altijd intact. De voorbije jaren hebben geen tastbare littekens nagelaten. Als ik al eens een beetje minder zin heb om te trainen, dan is dat misschien al evenzeer ingegeven door het besef dat het ook moet. Dat er meer moet gerust worden, en dat evenveel training ? gezien mijn trainingsachtergrond ? ook helemaal niet meer hoeft, en ? gezien mijn leeftijd en professionele uitdagingen ? ook eerder averechts werkt. Ik kijk overigens al meerdere weken weer uit naar die lange heroïsche trainingstochten op mijn stalen ros doorheen het Waals-Brabantse hinterland. Ik denk met weemoed terug aan die "mannen met de hamer" in the middle of nowhere, aan die lekke banden in de gietende regen, aan die zatlappen die je van je fiets sleuren, aan al die keren dat ik verloren reed en mij zonder achterlicht na zonsondergang een weg naar huis baande.

nieuws img


Ik heb nu voor de komende maanden mijn trainingsplanning, waarin met name oog is geweest voor relatieve rustperiodes. Pas over een tweetal maanden zal ik weten of ik echt op ?schema? zit en verder voluit kan gaan voor de wedstrijden op mijn verlanglijstje, of dat ik daarentegen er beter nog een sabbatjaartje kan bijnemen. Voorlopig steek ik mijn kop in het zand. Ik denk dat ik overigens weinig alternatief heb. In de eerste plaats om mij geestelijk te ontspannen wil ik dagdagelijks een beetje aan sport kunnen doen, en dus kan ik natuurlijk maar net zo goed een ?schema? volgen.

Ik zal mijn uiterste best doen om er (zo snel mogelijk) weer te staan ? laat daar geen misverstand over bestaan. Ten eerste weet ik dat ik, als ik "er zal staan", ook weer kerngezond zal zijn. Ten tweede heb ik mezelf nog te bewijzen dat ik ook deftig kan presteren op de langere afstanden. Tenslotte wil ik nog eens enkele wedstrijden, zoals de 20 km van Brussel, eens vanop de eerste rij meemaken. Ik heb het voorrecht mogen genieten om te leven in de spits van de wedstrijd ? ?on top of the world?. Dat is een onbetaalbaar gevoel. Dat is priceless. Dat is het tastbare resultaat van jarenlange wilskracht. Victory... is when 10.000 hours of training meet one moment of opportunity. Volgens mij zijn deze sportieve overwinningsmomenten juist o.w.v. hun lichamelijke component niet te evenaren. Lotgenoten zijn het in elk geval roerend eens dat een mens daarvoor zijn ziel zou verkopen.

Laat er echter ook geen misverstand over bestaan dat ik het zal nemen zoals het komt, zelfs als binnen 5 jaar zou blijken dat deze mooie momenten niet meer voor dit leven zouden zijn. Ik heb voorlopig alle redenen om er nog voluit voor te gaan, maar tegelijkertijd leef ik ook in de wetenschap dat het Leven in de spits van de wedstrijd niet voor eeuwig is. Wie ben ik, kleine sterveling, om mij daar niet bij neer te leggen. Ik heb echter een paar fantastische jaren gehad, en die nemen ze mij nooit meer af.

Voorlopig is het dus wel duidelijk: het is ofwel in de spits van de wedstrijd, ofwel in de stilte van Heverleebos. Tot nader inzicht is het alles of niets. De eerste 5 jaar ben ik ofwel gezond, ofwel ben ik het niet ? en dan heb ik ook niks op wedstrijden te zoeken.

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}