opmerkingen? print deze pagina search
home
03.09.2003 » Knokke(n) aan de kust

Geachte Fans,

Het schooljaar is pas begonnen, maar het triatlonseizoen loopt op zijn laatste benen. En wat dat laatste betreft: Pardaenske heeft het ook geweten. Ik geloof dat het voor hem geen slechte zaak is dat eerstkomende zondag de definitieve ontknoping in de strijd om het SP-klassement volgt. Ik heb 4 mooie en redelijk constante maanden achter de boeg: ik denk dat ik goed ?gepiekt? heb. Indien mijn ontgoochelende 20ste plaats van vandaag het bewijs is dat ik nu een beetje over mijn ?top? ben, dan zou dat in elk geval niet m??r dan natuur-lijk zijn. Binnen dit en een maand verschijnt op deze site ook nog wel een (semi-)wetenschappelijke bijdrage over ?periodisering? en je zal dan zeker wel verstaan wat ik bedoel...
Hoewel ik mezelf dus niets hoef te verwijten, kan ik nu ook weer niet gelukkig zijn met mijn jongste resultaat. Ik ging naar Knokke om mij eens te meten met de absolute top, maar de top heeft van mij de maat genomen...


De voorlaatste episode van het feuilleton ?Clash of the titans? speelde zich dus af aan onze Noordzee (al betrapte ik mezelf er bij de terugreis op dat ik die zee niet eens gezien heb ? ondanks 10km lopen op de dijk!).
De Zwintriatlon kent pas haar vijfde editie, maar een fenomenaal succes. Hoewel de wedstrijd plaatsgrijpt op een weekdag en dan nog in het schooljaar, was de limiet van 650 deelnemers anderhalve dag na de opening van de inschrijvingen al overschreden. Het grootste triatlonevenement mag zich evenwel op de borst kloppen: een immense, tot in de puntjes afgewerkte, en ? met de vele balonnen langs het parcours- een letterlijk kleurrijke organisatie. Niet alleen de pure recreant krijgt er zijn kans, maar ook de quasi voltallige Belgische (en daarmee ook wereld-)top had verzamelen geblazen voor wat moest doorgaan voor een kwarttriatlon. Het zwemmen in Damse Vaart was een beetje korter dan gebruikelijk (slechts 1000m), en het fietsen was een beetje langer (45km). Bovendien was ?stayeren? voor de gelegenheid eveneens niet toegestaan. Voor lustige parasietjes als Pardaens stond het bij voorbaat vast dat dit verbod op wieltjeszuigen niet bepaald prestatiebevorderend zou werken. De hardrijders annex lange-afstandsspecialisten, zoals daar zijn Rutger Beke, Marino Vanhoenacker, Luc Van Lierde, Bart Jammaer, Koen Hoeyberghs, Peter Croes,...: die waren daarentegen w?l in hun nopjes...

Ook al was ik dus mentaal min of meer voorbereid: ik kreeg toch nog een onverhoopt pak aan mijn fietsbroek. Hoeveel minuten precies, dat ga ik hier voor ??n keer niet aan de grote klok hangen...! Wie echt nieuwsgierig is en het nog niet zou doorhebben, kan ik de tip geven om alvast eens onder mijn rubriek ?Links? te gaan grasduinen... En als je dan toch de uitslag aan het uitpluizen bent: let dan ook eens op mijn tweede looptijd... Ja, dat is dan misschien toch nog een pleister op mijn houten been. Daar waar het fietsen er nog nauwelijks begint op te trekken, kan ook een halve Karel blijkbaar nog uit de voeten in zijn loopsloefen. Wat er scheelt aan Pardaens dat het zo moeilijk wil lukken op zijn fiets, kunnen we slechts speculeren: (1) biomechanisch: niet de optimale lichaamsverhoudingen, (2) fysiologisch: te weinig ?fast-twitch fibers?, (3) gebrek aan specifieke fietstraining, of (4) een combinatie van ??n of meerdere van bovenstaande?
Mijn looptrainer hoort mij misschien graag komen, maar af en toe stel ik mezelf wel de vraag of ik me toch niet beter opnieuw zou bekeren tot mijn eerste liefde. Al train ik vaak samen met de specialist-lopers: ik besef maar al te goed welke tempo?s zij erop nahouden, ?n hoeveel trainingskilometers hun gestel daarvoor moet kunnen verdragen...
Maar om geen verdere verwarring bij jullie te zaaien: ik hou me bij (het moderne kwart)triatlon (waar stayeren toegelaten is). Ik voel me niet te beroerd om af en toe mijn eigen praktijken in vraag te stellen, maar in dit geval meen ik er al lang genoeg over nagedacht te hebben. Ik heb overigens de steun van mijn looptrainer Michel Jordens evenals van mijn zwemtrainer Peter Van Gerven: het komt in de sjakosj.

Let wel: ik maak me geen illusies. Ik ga ervoor, en we zien wel op wat dat uitdraait. Ik ? en ook niemand anders ? had er 5 jaar geleden ook maar ??n ouwe Belgische frank durven opzetten dat ik het triatlonniveau zou halen dat ik de afgelopen maanden heb bereikt... Ik zeg dus nooit nooit. Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid kan ik echter met mijn fameuze helderziende gave al wel het volgende voorspellen: mijn stadsgenoot en ex-trainingsmaatje Rutger Beke zal ik nooit het vuur aan de schenen leggen op de langere afstandstriatlons. Hij heeft vandaag met al zijn ?concurrenten? op fenomenale wijze de vloer aangeveegd.
Rutger is ongetwijfeld getalenteerd, maar als atleet ook een droomvoorbeeld uit de boekskes. Vandaag plukt hij m??r dan ooit vruchten van een 8-jarenlange gedisciplineerde levensstijl. Omdat ik hem voldoende ken om er mij toch enig idee van te kunnen geven, is hij voor mij dan ook een inspirerend bewijs dat je slechts met geduld en doorzettingsvermogen ?iets? (whatever) in het leven kan bereiken. If you want, you can.

Uw huis-, tuin-, en keuken-filosoof,
Karel

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}