opmerkingen? print deze pagina search
home
24.08.2008 » Mission Impossible (part 6):

Nog 7 (8) keer slapen !

Beste Vrienden,

Het is bijna zo ver: over exact een week, op de allerlaatste zondag van de Grote Vakantie, om stipt 10u00 plaatselijke tijd, worden wij, ijsberen en wannabees, te water gelaten in de roeibaan van Hazewinkel. Welgeteld 10.000 meter krijgen we voor onze armen geschoven. Brian Ryckeman had daar enkele dagen geleden in Peking nog 1u50? voor nodig. De Rosse Raket zal blij zijn als hij de klus kan klaren in 45? extra. Hij zal zelfs blij zijn als hij überhaupt de klus kan klaren. Sinds de herfst 3 weken geleden reeds haar intrede in Belgenland gedaan heeft is de watertemperatuur van de meeste open waters blijkbaar reeds gezakt tot 18°C; dit was in elk geval zo gisteren in Mons, en vandaag ook in Damme-Brugge: dat is dus een dikke 10°C minder dan in de Olympische wateren. Dat wordt dus fris aan de vis. Ik geef mezelf op dit ogenblik evenveel kans om het einde wel als niet te halen. Voor elke bui die er komende dagen nog valt geef ik me 5% minder kans; voor elk uur zonneschijn 1% méér kans. Naar verluidt ? dixit doorwinterde kameraad Koen Veramme ? heb je last van hypothermie als je niet meer in staat bent om tot 10 te tellen... Nu is dat voor mij altijd al een probleem geweest... ik ?reken? er dus op dat ze mij wel zelf uit het water zullen halen als ik onderga.

nieuws img


Er was gisteren ook nog een generale repetitie in Mons, maar ik heb mijn kat gestuurd. ?t Is te zeggen: DBT-clubgenote Frone Wouters nam ditmaal weer met verve de honneurs waar. Voor mezelf ging een uitvaartplechtigheid in de kennissenkring voor. En voor de duidelijkheid: ik zal er ook volgende week niet van wakkerliggen als ik de finish niet haal. Het thermisch deken van het Rode Kruis haal ik echter liever ook niet. Al moet een mens wel eens alles meegemaakt hebben in zijn leven.

nieuws img


Is het dus ? als ik goed geteld heb ? nog exact 7 keer slapen vooraleer we gaan ijsberen, dan is het nog exact 8 keer slapen vooraleer het 1 september is. Dat is niet alleen de eerste schooldag voor duizenden leerlingen, juffen en meesters, maar ook de dag waarop de Rosse Raket voor de zoveelste keer zijn eerste looppassen mag zetten in meer dan 3 maanden tijd. De geschiedenis herhaalt zich. Maar ik kijk ernaar uit: 15 volle minuten lopen, dat worden 15 minuten van puur genot. Op de bloedhete Tweede Pinksterdag verrichtte ik mijn laatste looptraining, die ik toen al wandelend afsloot en met de auto naar huis gevoerd werd door mijn vader. 12 mei 2008 staat voor altijd in mijn geheugen gegrift. Sinds de halve triatlon van Leuven op 1 juni, waarin ik nog wel bij de zwemstart en in de wisselzones liep, heb ik geen meter meer gelopen. En die ?meter?, dat mag je letterlijk nemen ? niet naar het toilet, niet naar de trein, niet de straat over, niet. Ik heb het been zoveel mogelijk gespaard. Alles wat ook maar een heel klein beetje pijn deed heb ik vermeden. Sinds anderhalve maand voel ik helemaal niets meer van de stressfractuur. Ik ben klaar voor een zalig kwartier op mijn loopsloefen. Op 1 september begin ik met de voorbereiding van het triatlonseizoen van 2009. Het zal weliswaar anders dan voorheen zijn, maar volgend jaar wil ik er toch terug bijzijn. Er zijn nog een paar wedstrijden die ik eens wil gedaan hebben: de 20 km van Brussel, de ¾-triatlon van Stein, een hele triatlon, een deftige marathon. Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid hou ik het dit jaar voor bekeken en sta ik niet aan de startlijn van Iron Man West-Australië. De kans is niet alleen groot dat ik daardoor de wederopbouw toch weer een beetje zal willen forceren. Het was en het is ook tijd voor een grondig sabbatjaar, zowel op mentaal als fysiek vlak. Die stressfractuur kwam niet uit de lucht vallen. Ik had ze nodig. Ik had ze nodig om effe te herbronnen, om even een paar andere dingen te doen, om volgend jaar eens zo vrolijk weer onder (bepaal)de mensen te komen, en ? last but not least ? om naar een nieuw evenwicht tussen training en mijn nog steeds vrij nieuwe werk te zoeken. Tot voor een paar jaar waren 2 trainingen op een dag gewoonweg pure noodzaak om de energie van deze hyperkineet enigszins te kanaliseren, tegenwoordig voel ik hoe langer hoe meer dat ik toch al wel substantieel gekalmeerd ben na 1 deftige training. Dan steken die spierkrampen ook weer op. Een mens kan veranderen: zijn prioriteiten en ambities kunnen zich verleggen, en misschien ook een beetje minder jong worden. Het zij zo, er is ? zelfs met eventueel veel mindere sportprestaties ? nog heelwat om naar uit te kijken. En rekenen is dan misschien nooit mijn sterkste kant geweest, met het fantaseren van nieuwe uitdagingen heb ik veel minder moeite.

Tot na Hazewinkel !

nieuws img

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}