opmerkingen? print deze pagina search
home
10.07.2008 » Mission Impossible (part 2):

Wat baten kaars en bril?

Beste Vrienden,

Ik was (ben) van plan om jullie hier binnen enkele weken eens ?periodisering volgens de regels van de kunst? te laten zien. Ik heb getoond hoe het niet moet (niet dat ik denk dat de reden van mijn stressfractuur daarin gezocht moet worden), maar ik heb mezelf plechtig beloofd nu ook eens te tonen hoe het wl moet (ook al voel ik absoluut niet de behoefte om in mijn dubbelleven ook altijd het goede voorbeeld te moeten geven: wie goed wil zijn als coach, moet over andere eigenschappen beschikken dan wie goed wil zijn als atleet).
Zo gezegd, zo gedaan: in de beperkte voorbereiding die mij in mijn schizofrene bestaan als ook openwaterzwemmer nog toebedeeld was, heb ik de zware trainingsweken (substantieel meer zwemkilometers) willen afwisselen met lichte trainingsweken (substantieel minder kilometers). Zo was ik van ?plan? om van zaterdag 29/6 t.e.m. zondag 6/7 te zwemmen ?tot het mijn oren uitkwam? (en daarna keihard op de rem te gaan staan, want op 12/7, aanstaande zaterdag, mogen we al een eerste keer de conditie van de speklaag testen).
Wat baat "periodisering" als je je in zware trainingsweken slechts laat leiden door een ?sky is the limit?-adagium? Als dit soort van ideen je ?planning? is, dan is de kans altijd veel groter dat je geremd wordt door ?signalen? van je schouders dan van je oren...

nieuws img
Onze vriend de supraspinatus...


Ik denk uiteindelijk niet dat het de pees was van mijn supraspinatus of van mijn biceps, maar na 6 dagen en 48 zwemkilometers liet mijn ?linkerschouder? toch weten dat er beter 3 dagen vroeger dan voorzien een einde werd gemaakt aan het zware trainingsblok, en dat ik er best zelfs enkele dagen uit weg bleef. En zo geschiedde. De voorbije 7 dagen hebben ze de Rosse Torpedo nog maar 2 keer zien komen zwemmen, hij heeft al een paar keer op zijn tanden moeten bijten, maar voor een ?super supercompensatie-effect? moet een mens iets over hebben.

nieuws img
...en hoe je hem (haar) zou kunnen behandelen...


Ik ga het zoeken, ik heb vaak bepaalde signalen nodig om het wat kalmer aan te doen, maar ik luister dan wel direkt. Ik weet dus niet of ik chance heb gehad dat ik na 36 jaar toch nog geen chronische letsels aan mijn zotte toeren heb overgehouden. Zo zot zijn die toeren dan misschien toch ook nog niet.

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}