opmerkingen? print deze pagina search
home
01.06.2008 » Lichtpuntjes en vraagtekens

Beste Vrienden,

Er valt weer wat te vertellen, maar ik ga proberen om het kort te houden.
Er is goed nieuws en er is minder goed nieuws; uiteraard aan ieder van u om uit te maken wat in welke categorie valt.

Het is ondertussen exact 20 dagen geleden dat ik nog eens heb kunnen lopen, maar ik voel me sinds een dikke week beduidend minder moe dan in de voorafgaande anderhalve maand. Het is prettig om te ervaren weer wat te kunnen rekenen op je eigen lichaam en te voelen het terug in de hand te hebben. Al moet ik die laatste uitspraak toch meteen nog een beetje nuanceren, gezien de toch wel mysterieuze pijn die in mijn volledige linkerbeen blijft huizen. Enkele klinische en zelfs technische onderzoeken verder weten we met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat de rug er voor niks tussenzit. Mijn eigen hypothese, dat er een samenhang zou zijn tussen de moeheid en de pijn, kan ondertussen ? gezien het einde van de vermoeidheidsepisode ? ook verworpen worden. Een botscan zal ons morgen weer gegarandeerd wat wijzer maken, ware het doordat we dan weten wat het al zeker níet is. Ik moet zeggen: ik word curieuzer met de dag ? naar de oorzaak, en naar wat ik nog van mijn triatlonseizoen mag verwachten. Voorlopig zijn dat dus nog zeer grote vraagtekens.

nieuws img


Voorlopig blijven we echter niet bij de pakken zitten. Nog geen 4 dagen nadat ik mijn (voorlopig) laatste looptraining halfweg moest staken, had ik de weg al terug gevonden naar mijn goeie ouwe crosstrainer in de fitness van het universitaire sportcentrum. En geloof het of niet, maar dat vormt geen enkel probleem. Ik kan niet eens deftig stappen, laat staan lopen, maar de universitaire fitnesstoestellen hebben het de voorbije 14 dagen al een paar keer zwaar te verduren gekregen. Het begint ondertussen wel weer hilarische proporties aan te nemen ? voor de zoveelste keer in mijn ochot-ocharme 36-jarige bestaan mank ik weer door het leven. Ik heb in mijn jonge leven al meer meters gemankt dan de gemiddelde 80-jarige. We troosten ons met de gedachte: ?krakende wagens rijden het langst (en misschien ook wel het hardst)?, en we zwemmen, fietsen en crosstrainen verder. Het is al telkens goedgekomen, dus waarom zou het deze keer dan ook niet weer?

In afwachting van meer helderheid wilden we toch ook eens weten hoe de zaken ervoor stonden, en stonden we dus uiteindelijk toch ook aan de start van de halve triatlon in ons eigenste Leuven. Ik vreesde vooraf wel een beetje de zwemstart die we voor de gelegenheid al lopend vanaf het strand (aan de Plas van Rotselaar) moesten nemen, want mijn actueel motto mag dus wel duidelijk zijn: ?hoe minder lopen, hoe liever? ? ook al zou je dat soort van uitspraken misschien niet direkt van Rosse Raketten verwachten. Het is ook de allereerste keer in mijn fameuze ?carrière? dat ik aantreed in een wedstrijd terwijl ik met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid weet ? zeg nooit nooit, ik had mijn loopsloefen trouwens ook klaargezet ? dat ik niet over de meet zou lopen. Ik had me het ganse voorjaar echter zoveel moeite getroost in het fietsen, dat ik nu toch per se eens wilde weten wat het allemaal had opgeleverd. Ik denk niet ? maar ik zou het nog eens moeten nagaan, ik ben niet echt zo?n cijferfreak als die enkele ingenieurs en boekhouders die ik als trainer onder mijn hoede heb ? dat ik méér kilometers heb gereden, maar ? en daar ben ik wél zeker van ? ik ben wel vaker langer gaan rijden. En voor die ritten van 4, 5 of zelfs 6 uur ben ik toch wel meermaals tegen mijn (speelse?) natuur moeten ingaan. Dat ging niet vanzelf, maar het was mijn overtuiging dat ik, als ik succesvol(ler) wou zijn op de langere triatlons, ook systematisch langer moest gaan fietsen (ik zou niet geweten hebben, waaraan het anders nog kon liggen).

nieuws img


Los van het feit dat ik wel eens wilde weten waar ik met mijn fietsen (en mijn zwemmen) stond, waren er nog wel enkele drijfveren om te starten in Leuven. Stel dat morgen uit het onderzoek van mijn been blijkt dat ik een kruis kan maken over de rest van mijn seizoen, dan heb ik tenminste al een idee van wat ik nog kan verwachten in een (evtl.) komend seizoen (ook al maakt 1 vogel de lente misschien niet), en heb ik tenminste toch al íets kunnen terugdoen voor die mensen die mij persoonlijk met hun goed hart hebben willen sponsoren (want dat vind ik nog wel het gênantste). Tenslotte is het absoluut geen pretje ? ook hier spreken we weer uit ervaring ? om er langs de zijlijn te moeten bijstaan terwijl dat niet de bedoeling was...

nieuws img


Het ziet er vanzelfsprekend uit: een wedstrijd aanvatten bij wijze van veredelde training, met de wetenschap dat je er na het fietsen toch de brui aan geeft. En toch. Het risico bestaat dat je met onvoldoende ?arousal? aan de start verschijnt en daardoor ook niet op het beste van je kunnen presteert. Ik heb mezelf dan ook verplicht om er in de laatste voorafgaande dagen naar toe te leven zoals ik het al meer dan 70 keer heb gedaan: van benen scheren over fiets kuisen tot op tijd in bed kruipen.
Een goed getrainde triatleet, die voor winst gaat, houdt zijn benen ook niet stil tot als het lopen begint. Die geeft geen trap teveel, maar die spaart zich niet. Die weet dat het 90km fietsen is, maar die rijdt niet op reserve. Zo heb ik het in elk geval nooit gedaan, en in die 12 halve triatlons op mijn actief heb ik dan ook het licht reeds in het fietsen zelf weten uitgaan.

nieuws img


Ik ben vandaag dan ook als een tevreden man huiswaarts gebold. Na (een kleine?) 2500m kwam ik als zevende uit het water op ongeveer een minuut van (zeer) goede zwemmers als Karel Smet en de uiteindelijke winnaar Koen Hoeyberghs (zie uitslag). Bij het ingaan van de tweede wisselzone, na 93km tegen 39.5 km/u, scheidden mij nog slechts een 20-tal seconden van de kop van de wedstrijd, waaronder de 42-jarige klassebak die het zou halen van alle andere medevluchters die zich op een zakdoek bevonden. Ik bond mijn loopsloefen nog aan, maar ik heb dus echt maar 5 passen nodig om te weten waar ik aan toe ben... Bij het fietsen, zelfs tegen 40 km/u, voel ik de spiertjes ? ook op training ? in het begin altijd nog wel even protesteren, maar daarna gaan ze gedwee mee. Net zoals ikzelf dat vandaag ook leek te kunnen toen hardrijders Johan Smolders, Pieter Hélin en Nickske Baelus na ca. 30 km voorbij kwamen gestoven. Even later nam ik ze zelfs op sleeptouw, en na een kamikaze-poging van Smolders in de derde van vier ronden reed ik in de laatste ronde op mijn tweede adem het gat zowaar nog bijna dicht. Ik kan slechts vaststellen: dit is mij nooit eerder gelukt. Zouden mijn lange eenzame ritten, waarin ik Vlaams- en Waals-Brabant, Namen en Limburg tot vervelens toe binnenste buiten heb gereden, dan toch gerendeerd hebben? Zouden Hoeyberghs & co vooraan hun benen hebben stilgehouden in de laatste ronde, omdat ze wisten dat de gepatenteerde hardloper waarschijnlijk toch zou stoppen na het fietsen? Johan Smolders wist het nochtans niet; Karel Smet, verre van een slecht atleet, was overigens ook al afgewaaierd bij het fietsen; en ex-topduatleet Pieter Hélin had toch ook de trein-Smolders in de voorlaatste ronde gemist. Had ik mij onbewust toch iets meer ingehouden tijdens het fietsen als ik met zekerheid wist te kunnen lopen? En als ik had kunnen lopen, had ik dan ook kunnen standhouden en mijn patent kunnen verzilveren? Allemaal vraagtekens waarop we het antwoord nooit niet zullen kennen.

Voorlopig ziet het ernaar uit dat ik ? ten lange leste ? toch nog een nieuwe Paralympische discipline in het leven zal moeten roepen: zwemmen ? fietsen ? handcycling.

Hij die misschien nog Peking haalt groet u.

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}