opmerkingen? print deze pagina search
home
17.05.2008 » Overbelastingsblessures versus vermoeidheidsverschijnselen

Beste Vrienden,

nieuws img


Het begon in de eerste week van de paasvakantie. We hadden een week verlof in onze praktijk en er brak vermoeidheid uit bij mij. Ik had meerdere maanden achter elkaar tegen deadlines aangewerkt, en die had ik tegen eind maart zo goed als allemaal achter de rug. Ik denk dat er een hoop stress van mij afviel en ik denk dat ik er nog steeds van recupereer.

Sinds anderhalve maand heb ik mezelf door onwaarschijnlijke (lichamelijke) dipjes moeten sleuren, maar ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat de vele lange fietstochten hebben gerendeerd. Het zwemmen en het lopen daarentegen zijn een ander paar mouwen. De dagen waarop ik met gevoel en energie in het water lig zijn schaars, de dagen dat ik verzuip zijn schrijnend taltrijk. Enkele dagen geleden dacht ik na lange tijd nog eens 2 uur te gaan zwemmen, maar ik heb er halfweg de brui aan gegeven ? omdat het alweer zo goed ging. Het is nochtans niet van mijn gewoonte, maar er zijn grenzen, ook aan liggen klooien. Afgelopen maandag bereikte ik ook een ander hoogtepunt, en wel in het lopen, toen ik mijn laatste lange duurloop van mijn seizoensvoorbereiding na 1u10? (de lengte van een doordeweekse training voor ondergetekende) moest staken wegens diffuse pijnscheuten over nagenoeg mijn ganse linkerbeen. Ik begon te manken en ben beginnen wandelen. Mijn vader heeft me naar huis gevoerd met de auto. Zes dagen later voel ik nog steeds pijn bij het stappen. De pijn is soms zo manifest en invaliderend dat ik enkele dagen geleden toch eens de second opinion van mijn kinesist gevraagd heb, maar eigenlijk zoek ik helemaal niet meer naar een objectief aantoonbare oorzaak. Iedereen mag ermee lachen zo hard als hij wil, maar ik ken mijn lichaam ondertussen zů goed, ik ben met zowat ŗlle mogelijke (typische) overbelastingsblessures ? herhaaldelijk ? op mijn gezicht gegaan dat ik gaandeweg wel wist wat ik moest doen om ze te voorkomen, ik beheers de trainingsprincipes als een tweede natuur, en ik heb voldoende geneeskundig inzicht om te weten dat ik het ontstaan en de aanpak van de klachten op een ander niveau moet zoeken ? op een niveau waar misschien wel de helft van de ?patiŽnten? beter zou gaan zoeken, waar gelukkig stilaan meer en meer artsen en andere hulpverleners al eens bij stilstaan en waar hoe langer hoe meer wetenschap en literatuur aan gewijd wordt.


?We maken nog te veel de indeling ?geest? en ?lichaam?. En dat terwijl de wetenschap er steeds meer van uitgaat dat zo?n indeling niet bestaat. ?Zou het psychisch kunnen zijn?? vragen sommige patiŽnten nadat ze hun verhaal ? over de onderzoeken en het niet-vinden van de oorzaak hebben gedaan. Ik vraag dan of de evenaar echt bestaat. Na enige twijfel wordt ?nee? geantwoord. Ik leg dan uit dat, zoals de evenaar een denkmodel is om te kunnen spreken over noord en zuid, ze de woorden psychisch en somatisch (lichamelijk) net zo moeten opvatten. We zŪjn ons lichaam. Wat ze voelen, de klachten, is reŽel, het heeft geen nut te blijven wachten of te zoeken tot men ?iets? zou kunnen vinden. Lees: een biologische oorzaak die het bewijs zou kunnen zijn voor het lijden dat men ervaart. Alsof dat lijden er niet is als er geen ziektebeeld op kan worden geplakt.?
Jan b Eyskens, ?Body in Peace: waarnemen, bewegen en energie bij aanhoudende pijn en vermoeidheid? 2007.



De klachten aan mijn hamstrings hebben vorig jaar reeds een belletje doen rinkelen, we schrijven nu dus gewoon aan het vervolg. Wil ik eigenlijk al niet veel te lang 7 dagen op 7 werken, en wil ik dat niet dan nog eens combineren met een wekelijks aantal uren sport dat op zich de meeste mensen al shockeert?

nieuws img


In zijn boek ?In wankel evenwicht: over stress, levensstijl en welvaartsziekten? (2005) beschrijft professor Boudewijn Van Houdenhove op intrigerende wijze hoe rattenexperimenten aantoonden dat chronische stress de gezondheid ondermijnt. We hebben allemaal af en toe een vakantie en een zevende dag nodig: beter 6 dagen ?teveel? werk en 1 dag niks, dan alle 7 dagen een beetje werk - zoals ik het geprobeerd heb, het leek mij de meest voor de hand liggende oplossing om het te combineren met dagdagelijkse training.

nieuws img


Rusten is nooit mijn sterkste kant geweest, en ook al heb ik gaandeweg al bijgeleerd: er is nog "werk" aan de winkel (vooral dan spreekwoordelijkerwijs). Ik moe(s)t steeds nuttig bezig kunnen zijn, en ongetwijfeld kan je veel bereiken met veel werken, maar op termijn bereik je misschien mťťr met net een beetje minder... Tijd verliezen om later tijd te winnen. Ik denk dat ik weet wat me te doen staat, hoe moeilijk het ook mag zijn om een levensstijl na 35 jaar gewoonte om te buigen. Grenzen trekken is overigens ook makkelijker gezegd dan gedaan als je van je hobby je werk hebt kunnen maken, als je hobby zelfs een passie is, als heelwat werk dus op het eerste zicht al lang geen werk meer lijkt, als er eigenlijk geen grenzen meer zijn. Brussel-Halle-Vilvoorde zou misschien ook beter gesplitst worden.


?This (i.e. medically unexplained symptoms) is a clinically, conceptually, and emotionally difficult area. Clinical presentations vary greatly ? from people who frequently attend the general practitioner with minor symptoms to people with chronic fatigue who are bed bound. What unites them, however, is the difficulty in explaining the presenting symptoms on the basis of any known pathology. Doctors may feel that their competence is challenged by their inability to explain the symptoms, and patients may feel that they are disbelieved and accused of fabricating their symptoms. (?) Conceptually, the area is hindered by a dualism that divides causes into physical or psychological and by simplistic aetiological models that rely on a single explanatory factor. (?) Physical disorders are seen as "real" and patients are seen as victims, whereas psychiatric disorders are seen as "not real," and patients are seen as partly responsible for their problems. (?) Resorting to a model that fails to integrate the mind and body is unhelpful in this area.?
Hatcher & Arroll, afgelopen week nog in het gezaghebbende medische tijdschrift British Medical Journal (2008).


Ondertussen staat de sportieve realiteit er dus wel niet erg rooskleurig voor. Over een week zou ik met een superlaag startnummer ? een droom van 5 jaar ? op de populairste sportgebeurtenis van BelgiŽ mijn man willen staan, maar van lopen is er momenteel geen sprake. Toch weet ik uit de voorbije 2 jaar dat ? gezien de aard van de aandoening ? de zon van de ene op de andere dag weer door de wolken kan breken, dat ik ?alive and kicking? kan zijn, en de Rosse Raket gelanceerd. Want de ?spirit? blijft overeind, de goesting om hard en veel te trainen, de honger om mezelf te bewijzen, dat ik het ook moet kunnen op de langere afstanden. Voorlopig is er echter geen andere optie dan de weg te volgen die mijn lichaam wijst: nog verschillende dagen relatieve en zelfs absolute rust. En dan maar hopen dat alle moeite ? voor ťťn keer heeft het af en toe toch wel wat wilskracht gekost ? die ik mijzelf de voorbije weken getroost heb niet voor niks geweest is, en dat die laatste procentjes waarop ik gejaagd heb mij nu niet opnieuw ontglippen. De perfecte voorbereiding moet ik na 10 jaar nog altijd meemaken.

Meer nieuws aangaande eventuele kalenderwijzigingen halverwege komende week...

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}