opmerkingen? print deze pagina search
home
10.08.2003 » Kwarttriatlon in Lommel: survival of the frissest

Geachte Fans,

In de hoop dat Het Rode Kruis voorzien was van voldoende baxters tegen gedehydrateerde triatlondrommels, trok ik alvast met mijn 2 trouwe afgerichte waterdragers Marc en Ingrid naar een tropisch Lommel, voor wat men voor de gelegenheid tot de ?Hawaiian Preparation Triathlon? had kunnen omdopen. Als men aan de zwemstart een camion zand had afgekeeperd, bij de bevoorrading onderweg cocktails had voorzien, de vrouwelijke referees een bloemenkransje rond de nek gehangen, en aan de aankomst wat palmbomen op het marktplein geplaatst had, dan hadden we toch minstens een voorsmaakje gekregen van de Ironman-race op het moedereiland van het triatlon. (NB: overigens niets aan te merken op de organisatie)
   Of het medisch verantwoord is om zich ten tijde van een hittegolf uit te sloven tussen 14u en 16u, moet je anders maar eens vragen aan de arts van de Belgische Triatlonfederatie: Els Van den Eede heeft het aan den lijve ondervonden. Jawel, ?ons Els? liet zich niet kennen, en voor de eerste keer in haar carri?re trotseerde ze samen met haar triatleetjes de ozonconcentraties van het hete Limburg. Zij heeft het alvast overleefd, en ik ben blij voor haar. Gans triatlonminnend Belgi? mag trouwens trots zijn: het is in elk geval een unicum, waar de bondsartsen van andere sportfederaties een voorbeeld kunnen aan nemen!
   De Lommelse kwarttriatlon was anders wel geschikt voor een debuut in de meest veelzijdige duursport aller tijden. Want, ook al zou je het niet onmiddellijk aan de kwaliteit van het deelnemersveld gemerkt hebben, het was nog altijd een zgn. ?recreatieve? wedstrijd. Er vielen geen puntjes te rapen voor de nationale SP-ranking, maar het verhinderde toch een hele bende triatlon-coryfee?n niet om in Lommel present te tekenen. Het Belgische triatlonseizoen is immers zo kort en het aantal wedstrijden dermate beperkt, om zich als betere triatleet uitsluitend op SP-races te richten. Op gevorderd niveau is een wedstrijd bovendien waarschijnlijk ook nog de beste training: iedereen gaat er sowieso een ietsiepietsie dieper dan op training, en het is uiteindelijk van dergelijke krachtige ?prikkels? dat je op termijn fysiek sterker wordt (het ?principe van de supercompensatie?, voor de insiders).


De wedstrijd in Lommel kende dus alweer een spannend verloop. Na alweer zo?n voorbeeldig gedisciplineerde triatlonstart, woedde in de voorste gelederen een hevige strijd voor de eerste plaats vanaf het moment van het startschot (dat ik voor ??n keer wel gehoord heb... toen we al vertrokken waren).
En wie de winnaar werd...? Ja, ik had het hier al lang voorspeld dat Pardaens zijn dag ooit eens zou komen. En voor wie aan mijn helderziende gave zou getwijfeld hebben, die is met deze in zijn ongelijk gesteld. Als je zowat de snelste loper van het lot bent, dan kan je in het moderne kwarttriatlon niet naast de prijzen bl?jven vallen.
   De winnende wedstrijdtactiek spitste zich toe op enerzijds de vochtinname, en anderzijds het fietsonderdeel. Gezien het ?zonnige weer? was drinken uiteraard ?redelijk belangrijk?. Ik had mezelf dan ook vooraf ingeprent om tijdens het fietsen m??r te drinken dan me lief was. Zo gezegd, zo gedaan (of waren er die ook al twijfelden aan mijn zelfdiscipline?): na 59? laagvliegen over het gesmolten asfalt was ik er toch in geslaagd om 2 grote ?-liter bidons quasi volledig achterover te gieten. Het geheim schuilt uiteraard in de aard van het drankje, waar ik dus wel een patent op ga nemen... Mijn ?Epo-Brouwsel? is genoemd naar zijn aantrekkelijke licht-roze kleur, proeft nog steeds fris na 3 uur overkoken in een plastic drinkbus, is niet te geconcentreerd (?lage osmolariteit?, voor de freaks), ligt dus niet als een blok op de maag, en onderscheidt zich van alle overige artifici?le isotone ?dorstlessers? op de markt door zijn natuurlijke smaak: het sap van 2 manueel uitgeperste Californische pompelmoezen aangelengd met 1.5 liter Leuvens kraantjeswater. Power by nature!
Mijn fietstactiek heb ik sinds enkele weken ook aangepast aan de Belgische omstandigheden, waarbij een paar snelle zwemmers systematisch met de overwinning aan de haal trachten te gaan en de kloof uitdiepen tijdens het fietsen. Voortaan is het dus gedaan met het stilhouden van de benen en eeuwig hopen dat anderen wel voor mij zullen rijden. Uiteindelijk: (1) blijken die anderen toch niet zoveel beter te rijden dan Pardaens, en (2) blijkt hard fietsen toch geen nefaste repercussies te hebben op mijn loopvermogen (cfr. o.a. de wedstrijd in Vilvoorde, waar ik er alleen vandoor ging). Ik nam me dus ook in Lommel voor om mezelf van mijn actiefste zijde te laten zien tijdens de tweede triatlon-onderdeel, in de hoop dat dit enthousiasme ook aanstekelijk zou werken op de anderen. Het scenario werkte in elk geval deze keer, zodat ik eindelijk de kroon eens op het werk kon zetten tijdens het lopen. Na een relatief goede zwembeurt verzeilde ik dus redelijk voorspelbaar in een 2de fietspeloton. Gezien de co?peratie in onze groep, hadden de koplopers slechts een bonus van een 50-tal seconden bij de ingang van de 2de wisselzone: die achterstand wegwerken, dat zag Pardaens nog wel zitten. Hij had zijn kans geroken. Halverwege de loopstrijd, in het drukke centrum van Lommel, passeerde de hoogblonde turbo uit Herent de sympathieke plaatselijke triatlonvedette Gerrit Schellens, die vorige week nog 3de werd op het EK Triatlon Long Distance in Denemarken. Daarmee was de eerste plaats een feit...

Ik zou zeggen: deelnemen is belangrijk, maar winnen is ook plezant. Er zijn ergere dingen in het leven dan aan de leiding lopen, en zeker voor herhaling vatbaar! Over enkele dagen, op O.L.V. Hemelvaart (15-08-2003), doen we in elk geval een nieuwe poging.

Onthou voorlopig al de moraal van dit verhaal: de aanhouder ?wint? ? indien niet letterlijk, dan toch zeker figuurlijk...

Uw getuige,
Karel

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}