opmerkingen? print deze pagina search
home
10.02.2008 » Tijd voor nog een (te) sterk verhaal.

Beste Vrienden,

Stel: je vertrekt op een zonnige zondagmiddag voor het zoveelste trainingsritje op je racefiets. Elke doorgewinterde atleet weet hoe dat gaat met de fietspaden: als ze er deftig genoeg bijliggen om 30-35 km/u op te rijden zonder je nek en je spaken te breken gebruik je het, en zeker als de auto?s als gekken langs je heen vlammen. Als je weet dat je ?elke vijf voet? moet afremmen voor een diepe borduur, dan denk je al eens na, tenzij je je in een boeregat bevindt en er quasi toch geen verkeer passeert, dan is dat fietspad gewoonweg geen optie. Net op zo?n moment raast er toch een automobilist voorbij. Hij toetert als een bezetene en rijdt je als toemaatje zowaar nog ongeveer de kant in:
?ZEG MAN, ZOUDT GIJ EENS OP DAT FIETSPAD WILLEN RIJDEN, JA?!?!?
Je bent verontwaardigd en steekt vrijwel reflexmatig en ostentatief de middelste vinger in de lucht:
?VOOR IEDEREEN, MAAR NIET VOOR U ? OMDAT GE HET ZO SCHOON VRAAGT!!!?
De man kan er niet mee lachen, het hek is van de dam. Hij smijt zijn wagen 50m verder op de kant en springt er ziedend uit. Je bent hem net te snel af en geeft je stalen ros de sporen. De automobilist geeft zich echter nog niet gewonnen. Driehonderd meter verder stopt hij terug en springt opnieuw zijn wagen uit. Met wijd opengespreide armen verspert hij, een geblokte veertiger, de doorgang over zowat de ganse breedte van de weg ? je moet niet vragen hoeveel verkeer er is. Je probeert nog even langsheen de rijzige man te raken, maar hij slaagt erin je arm te grijpen en sleurt je van je fiets. Aan de overzijde van de straat maak je van dichtbij kennis met het asfalt. Terwijl je weerloos op je rug ligt, buigt de man zich over je heen:
?AHWEL, MAN, STEEK DIE VINGER NU NOG EENS OP ALS GE DURFT?!??
Zijn adem ruikt naar alcohol.
?Ja maar, meneer, op een zondagvoormiddag...?
?GE ZIJT EEN GEVAAR OP DE BAAN EN GE MOET RIJDEN WAAR GE MOET RIJDEN!?, zo kaffert hij je verder uit.
?Dat is heel sportief?, merk je ironisch op, maar in de roes van zijn overwinning en zijn pintjes gaat hij ? gelukkig ? aan het sarcasme voorbij.
Hij stapt terug in zijn wagen.
?Ge moogt mijn nummerplaat gerust onthouden?, zo beseft hij blijkbaar toch een beetje zijn agressief gedrag, ?we weten u wel te vinden!?
Een oudere dame en blijkbaar nog iemand op de achterbank kijken toe.
?Voelen die zich op hun gemak met zo?n chauffeur??, denk je dan.
?Nog een prettige zondag?, blijf je ironisch.
?Nog een prettige zondag?.
Hij vervolgt zijn weg en jij legt je ketting terug op de tandwielen.

Moraal 1 van het verhaal: ze bestaan, mensen waarvoor maar 1 woord bestaat. Ik wist het niet, het is zo zielig dat het alle verbeelding tart, maar sinds ik er vandaag één ben tegengekomen, weet ik het zeker. Het bovenstaande verhaal heb ik niet uit mijn duimen gezogen.
De overige lessen moraal van het verhaal neme ieder voor zich.

By the way:
- het heeft er alle schijn van dat ik vandaag meer dan eens niet de juiste ingeving had: mijn lange duurtraining, die van Namen naar Hoei had moeten lopen, liep van Namen naar Dinant. Ik kan me niet herinneren dat mijn oriëntatiegevoel me nog eens zo hard in de steek liet.
- na 213 km en 7u19? aan een gemiddelde van 29.1 km/u, waarvan de laatste 3 kwartier in het donker, stond ik terug thuis, veeleer mentaal dan lichamelijk ?cassé? (cfr. het voorgaande opbeurende verhaal). Een brug over de mooie Maas te ver.
- omdat ik te laat terug was om nog naar de bakker te gaan heb ik na een hele dag op AA-Drink en ?gels nog half Leuven mogen rondrijden op zoek naar een broodautomaat waar nog een brood instak. Waarvoor een VO2max van 80 ml/min/kg nog goed voor is.
- bij een volgende gelegenheid steken we nog wel eens een boompje op over de voortgang der trainingen.

Onder het motto ?Trainen is altijd een beetje avontuur (en soms een beetje teveel)? groet ik jullie.

Karel

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}