opmerkingen? print deze pagina search
home
23.09.2007 » A man 's got to chase? his dreams (part 1)

2u29'59", dat is de tijd waarvan ik droom. Dat is de tijd waarin ik ? hopelijk nog in enige ?stijl? ? op 21-10-2007 na 42.195 meter in de Hollandse hoofdstad over de meet wil lopen. Die tijd is ambitieus maar realistisch, daar ben ik ondertussen zeker van. Het is ook lang geleden dat ik nog dermate gemotiveerd geweest ben om alle zeilen bij te zetten op training. Als ik heelhuids aan de start verschijn, geef ik mijzelf een goede kans om in mijn opzet te slagen. De laatste dagen en uren voor de wedstrijd zijn evenwel ook cruciaal en kunnen een maandenlange voorbereiding desnoods compleet om zeep helpen. Ik hou dus hout vast tot op het laatste moment.

Ik besef ook dat ik met het vooropstellen van dergelijke tijden de kans vergroot dat ik nog maar eens op mijn gezicht ga. Er hebben inderdaad al meerdere ?mannen-met-hamers? mijn levenspad gekruist, en ook dé ? door marathonlopers gekende ? man met de hamer is mij geen onbekende. Welnu, hij begint zelfs een goede kennis te worden en daar hoop ik straks in Amsterdam mijn voordeel mee te doen. Toch zou het kunnen dat ik vroeg of laat nog eens een dreun van hem te incasseren krijg. Ik ben er namelijk nog niet helemaal uit welke wedstrijdtactiek ik zal toepassen. Vermoedelijk loop ik de eerste 30 km ?op tijd? (tegen een schema van 3?30? per km), om dan nog de resterende registers nog ?s open te trekken. Als ik echter ooit eens écht wil weten wat ik werkelijk waard ben op de marathon, dan zal ik toch eens het lef moeten hebben om van bij de allereerste meters er tegenaan te gaan ?op tempogevoel? en te vertrouwen op mijn lichaam eerder dan op mijn klok (waar ik overigens zelden of nooit naar kijk op wedstrijd noch training). Vroeg of laat zal ik mijn favoriete ?alles of niets?-spelletje dus nog eens spelen. Misschien doe ik mezelf wel het meeste plezier om op veilig te spelen en me in dit tegenvallende triatlonjaar toch nog eens een succeservaring te gunnen. Blijk ik aan de meet dan toch nog overschot te hebben, dan komen er ? hopelijk ? nog kansen om sneller te doen.

nieuws img

OS 1984


Op zich - eindtijden buiten beschouwing gelaten - is de marathon ook voor mij, net als voor zovelen, een jongensdroom, die ik eigenlijk een achttal jaar geleden onbewust had laten varen. In 1999 kreeg ik een derde stressfractuur in mijn bekken te verwerken, terwijl ik hoogstens 50 km/week liep. Ik dacht dat het niet meer voor mij was. Ik hield er een panische angst voor stressfracturen aan over, en hield nauwlettend mijn loopkilometers in de gaten. In combinatie met geduld heeft het echter gerendeerd: de afgelopen jaren en maanden vergaarde ik af en toe al wel 's 100 km op een week, en mijn zelfvertrouwen groeide samen met mijn botdensiteit.

Na de Zwintriatlon heb ik anderhalve week in zak en as gezeten. Het zoveelste tegenvallende resultaat stemde opnieuw tot ernstig nadenken. Voor de zoveelste keer ben ik ook mijn voedingsgewoontes eens opnieuw in vraag beginnen stellen (vaak ?s avondslaat, en chocolade niet altijd met mondjesmaat), om echter na een week aanmodderen ? zonder "het zwarte goud" kunnen ze mij binnen de kortste keren bijeenvegen ? voor de evenzoveelste keer tot de conclusie te komen dat het systeem dat ik al 8 jaar hanteer ? en mij nota bene ook al vele successen heeft opgeleverd ? nog zo slecht niet is in mijn specifieke situatie (met o.a. zeer onregelmatige werkuren).

Afgelopen maandag heb ik me vermand en ben ik begonnen aan mijn vijfwekenplan voor de marathon: twee zware weken (week 1 en 2), een rustweek (week 3), nog een zware week (week 4) en een finale taperweek (week 5).
Ik mag alvast niet klagen over mijn eerste zware week. Ik voel absoluut geen behoefte om ermee uit te pakken, want o.a. mijn actueel pijnlijke beentjes doen mij maar al te goed beseffen op wat voor een slappe koord ik momenteel dans. Ik heb overigens nooit de behoefte gevoeld om te stoefen met mijn trainingsvolume. Ik weet dat ik heelwat kan verzetten als het erop aankomt, en ik heb zo vaak te horen gekregen dat ik een ?trainingsbeest? was dat ik het woord liever niet meer hoor vallen. Ik trainde in een vorig leven inderdaad misschien wel niet altijd even doordacht, maar ik heb in al die jaren mijn ogen goed de kost gegeven, en wees gerust: elke deftige (tri)atleet traint minstens evenveel en even hard. Het is een ?conditio sine qua non? om ook maar een kans te maken om aan de bak te komen.
Ook al is het dus niet mijn gewoonte om in detail te treden over mijn trainingen, ik heb zo de indruk dat meerdere mensen nieuwsgierig zijn naar wat de Rosse Raket zoal uitspookt in zijn marathonvoorbereiding, en soms is het misschien toch niet slecht om eens te onderlijnen dat goeie prestaties niet uit de lucht komen vallen.
Ziehier enkele cijfers om jullie honger reeds voor even te stillen:
- maandag:
(vm) lange, vlotte duurloop (2u03?, 30km);
(nm) vrij lange, rustige zwemtraining (1u40?, 5000m)
- dinsdag:
(vm) loslopen (45?, 11km);
(av) zwemmen (1u30?, 4500m), wisselende duurloop met 15? tempo (1u14?, 18km)
- woensdag:
(nm) ca. 70? losfietsen op souplesse (30km)
(av) al lopend heen en terug naar de atletiektraining van DCLA (atletiekclub), intervaltraining op de piste: 6 x 1000m (3?06?-3?09?), R= 400m (totaal ca. 26km)
- donderdag:
(nm) ca. 1u30? losfietsen op souplesse (40km), lange rustige zwemtraining (1u50?, 5500m)
- vrijdag:
(vm) loslopen (45?, 11km);
(av) atletiektraining van DCLA, intervaltraining op de piste: 5 x 2500m* (8?11?-8?17?-8?02?), R=500m (totaal ca. 19km)
*NB: de 2500-en werden gelopen in wisselende tempo?s per 500m: 1ste en 3de 2500 = 500m snel (tempo 1?32?-35?) ? 500m ?rustig? (tempo 1?40?-43?) ? 500m snel ? 500m rustig ? 500m snel); 2de 2500 = beginnen en eindigen met 500m rustig, dus met slechts 2 snelle 500-en: ook al is er cijferlmatig niet veel verschil tussen de snelle en rustige 500-en, gevoelsmatig is dit voor mij wel een wereld van verschil !
- zaterdag:
(nm) rustige zwemtraining (1u30?, 4500m)
(av) ontspannen duurloop (1u32?, 21km)
- zondag:
(vm) vrij lange fietstraining (3u11?, 91km)
(nm) raften op de Vaart met Endocard

nieuws img

WK 1983


Het totaal van deze week - in feite 6 dagen ! - komt op 136 loopkilometers. Dat is met verve een persoonlijk record; het vorige stond op 110 km, en ik kan je verzekeren dat die 25 extra kilometers toch een slok op de borrel schelen.
Ik mag tevreden terugblikken op deze week. Ik voel mij altijd in mijn element als ik veel kan trainen, en misschien is dat ook de reden waarom ik mijn hamstrings behoorlijk goed onder controle heb kunnen houden. Ik heb mijn hartje kunnen ophalen, niet in het minst op woensdag en vrijdag. Ook daar krijgt de Rosse Raket een kickje van, zo van die intervaltrainingen waarbij je bij de laatste herhalingen stilaan je maag voelt keren...
Kortom, wat de volgende dagen ook mogen brengen (het (on)geluk schuilt immers in een klein hoekje), de voorbije week pakken ze mij in elk geval niet meer af. En ik ga dus voor nóg zo?n weekje, waarbij ik er zoveel mogelijk van zal genieten om het beestje in mij nog ?s te mogen loslaten. Ik kijk echter ook uit naar de ? vooral mentale ? rust van de week die erop volgt, want ook al meen ik berekende risico?s te nemen: ik loop geregeld rond met een bang hartje, en het wordt steeds minder evident om dergelijke intensieve trainingsweken ingepland te krijgen tussen de was en de plas, tussen het werk en het rusten (hetgeen ik overigens evenzeer plan !).

Ik wil afsluiten met een speciaal bedankje aan mijn DCLA-clubmakkers voor de compagnie en de steun tijdens de trainingen van afgelopen week, en ik tracht jullie allemaal, trouwe lezers en supporters, langs deze weg in de komende weken ook op de hoogte te houden over de jacht op mijn dromen.

De marathonloper-in spe.

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}