opmerkingen? print deze pagina search
home
05.09.2007 » Te koop: tijdritfiets en -helm

Beste vrienden,

De eerste woensdag van september is de dag dat ?de 20 km van Brussel? onder de triatlons georganiseerd wordt. De Zwintriatlon is een traditie, een succes-story, elk jaar een beetje meer. Elk jaar zijn er meer gegadigden om er te mogen starten, en elk jaar moeten de gegadigden er sneller bijzijn om zich in een mum van tijd online in te schrijven. De uitdaging begint zich voor heelwat triatlonfanaten te verleggen van het bereiken van de meet naar het bereiken van de startlijn. Zo dit stilaan voor meerdere triatlons geldt, dan spant Knokke toch wel de Belgische kroon.

nieuws img


Gezien zijn derde plaats van vorig jaar ? vraag me nog altijd niet hoe hij ooit zo hard door de polders heeft kunnen klieven ? was startrecht niet Pardaens? probleem: we genoten het privilege om een eventuele deelname kenbaar te maken vóór de publieke opening van de inschrijvingen ? we hebben al voldoende hamstrings (H?s) om het moeilijk genoeg te maken aan een startlijn te verschijnen.
Dat ik mijn huzarenstukje van 2006 in deze prestigieuze wedstrijd nogmaals zou overdoen, was ? gezien de spectaculaire kwaliteit van het deelnemersveld ? echter niet veel groter dan dat ik ooit de Lotto zal winnen. Vooraleer ik echter begin te zagen over mijn 17de plaats (4?15? trager dan vorig jaar...) en mijn slechte benen, wens ik alvast het podium van de dag even in de bloemetjes te zetten. Drie schitterende atleten, 3 fantastische mannen ook die niet snel naast hun schoenen zullen lopen, hebben het vandaag gehaald in vermoedelijk toch wel een race die de Belgische triatlongeschiedenis zal ingaan: plaats 3 was voor Rutger Beke, plaats 2 voor Luc Van Lierde, en als 2 honden vechten om een been... dan was het niemand minder dan Stijn Goris die ermee ging lopen. Twee levende legendes zijn geklopt door misschien wel een levende legende-in-wording.

nieuws img


De Rosse Raket, stilaan dus duidelijk meer mythe dan realiteit, liep minder euforisch ? en overigens ook weer met H?s tegen het randje van contractuur ? over de meet. Het goede gevoel waarmee ik de laatste weken mijn trainingen afwerk, had ik klaarblijkelijk thuisgelaten. Tenzij dan misschien voor wat betreft het zwemmen: dat gaat me de jongste tijd beter af dan ooit tevoren, en ook vandaag maakte ik een goede beurt. Op de fiets was ik een vogel voor de kat: na 10 km fietsen tegen 43 km/u in grotendeels wind-mee, bleek ik het beste kruit reeds verschoten te hebben, werd het ?stoempen? eerder dan ?fietsen? (en werd ik door enkele groepjes gepasseerd die mij toch net iets te goed ?georganiseerd? leken voor een ?niet-stayer?-race). Van bij de aanvang van het lopen had ik al snel in de mot dat de verhoopte top-10 plaats voor een andere keer zou zijn. Toen mijn H?s zich dan na een paar kilometer ook al begonnen roeren, was verder aandringen al helemaal niet meer aan de orde en de enige boodschap de wedstrijd op kruissnelheid af te werken.

nieuws img


Ik ga er geen doekjes om winden: ik heb me vandaag al enorm dépri gevoeld. Dit seizoen ? ook al is het (misschien) nog niet helemáál ten einde, cfr. infra ? heeft me in de verste verte niet gebracht wat ik ervan verwacht had. Het was (is) er één van enkele bescheiden hoogtes maar ook meerdere ongekende laagtes. Om mezelf moed in te spreken wil ik nog bepaalde verzachtende, tijdelijke omstandigheden inroepen, maar toch is mijn sportieve toekomst meer dan ooit gehuld in vraagtekens. In hoeverre is er in het hedendaagse triatlon nog een plaats voor mannen als Pardaens? Een nieuwe, jonge all-round-generatie, aangevoerd door Lander Dircken, Marc Geerts en Simon De Cuyper, is duidelijk opgestaan. Ik val tussen 2 stoelen: om nog voorin te raken op de korte afstand zwem ik te slecht, en om potten te breken op de langere afstanden fiets ik waarschijnlijk ook al niet goed genoeg. Ik zou het al eens wagen op een hele triatlon, maar het zint me niet alleen niet echt te moeten racen ?op reserve?, de meeste Iron Man-triatlons kosten ook nog eens walgelijk veel inschrijvingsgeld, om nog niet te spreken van de verplaatsingen naar het buitenland en het tegenwoordig noodzakelijke speciale materiaal. Ik zou er nog eens over nadenken als er zich een gulle geldschieter aanbiedt, maar het is maar zeer de vraag welke sponsor nog geïnteresseerd is in een subtopper met ondertussen misschien wel een beetje naam maar toch ook al 35 jaren op de teller.

Ik zit momenteel ook ?opgezadeld? met een mysterieuze ?puist?, die net als de kramp in mijn H?s, ?out of the blue? is komen opdagen. Ik heb er van langsom meer en meer last van bij het fietsen en zal het eerstdaags toch eens moeten laten onderzoeken. Normaalgezien staat er nog de kwarttriatlon van Mechelen (16/9) op mijn agenda, maar ik kijk de kat nog uit de boom. Het vrij voorspelbare verloop van die wedstrijd, mijn tegenvallende seizoen, en die puist op mijn zitvlak motiveren me momenteel eerder om mijn tijdritspullen te verkopen dan om er nog mee te gaan trainen. Het zwemmen en het lopen daarentegen, ondanks de wispelturige H?s, gaan me nog af. Misschien is de tijd aangebroken ? in het seizoen en in mijn sportief leven ? om (terug) eens echt te doen waar ik zin in heb, voor één keer zonder al te veel nadenken. Wie weet waar komen we dan wel niet uit. De kans is niet ondenkbeeldig dat het meer opbrengt dan de laatste tijd. Mijn plannen worden links en rechts gedwarsboomd, ik zoek naar de betekenis.

nieuws img


Misschien bekijk ik mijn fiets niet meer tot in Mechelen ? wat heb ik ermee te verliezen? ? en kom ik toch nog aan de start. Waar ik overigens nog zéker starten wil, is op 21/10 in Amsterdam. Ik kijk uit naar mijn eerste marathon. Het is eens iets anders, het is een nieuwe uitdaging, en mijn motivatie om nog heelwat looptrainingen te verslinden is er zeker niet vreemd aan. Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid loop ik in 2008 méér dan 1 marathon. De belastbaarheid van mijn ooit o zo frele botten is er duidelijk met het geduld der jaren substantieel op vooruitgegaan. Twee dagen voor het BK in Weiswampach liep ik nog 32 km vooraleer ik er erg in had... Toploper Rik Ceulemans haspelt ? na vele jaren training ? 300 km per week af; ook al ga ik hem dat niet dadelijk proberen na te doen, hij heeft voor mij wel een boodschap: het menselijk adaptatievermogen is fenomenaal en durf komaf te maken met een verleden, zelfs indien doorspekt met stressfracturen !
Ik verwacht geen toptijden op de marathon, maar ik moet Fossettsgewijs mijn eigen grenzen kunnen verleggen ? ook nog mijn fysieke grenzen, ondanks mijn chronologische leeftijd. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. De kans is (heel) groot dat ik ooit mijn nonkel nog achterna loop in de Spartathlon, 246 legendarische kilometers van Athene naar Sparta. Een Pardaens moet zich kunnen uitleven. Ondanks het slechte seizoen, ondanks de slechte Zwintriatlon, ondanks de puisten en ondanks de hamstrings: er is vrezen voor, dat het einde van mijn sportcarrière nog niet voor morgen is.

Tot één van de volgende weken,
Tot in het zwembad of tot je de rosse ergens door de bossen ziet crossen.

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}