opmerkingen? print deze pagina search
home
15.07.2007 » De ?Aarschot-experience?, drvoor doen we het.

Beste Vrienden,

Daar stond ik dan, aan de inschrijvingstafel. Ik overhandigde mijn triatlonlicentie aan de dame van dienst en ze zocht mijn naam op in de deelnemerslijst. ?Pardaens Karel, dat is nummer 1. Ik had het moeten weten?, zo verontschuldigde ze zich bijna. Ik repliqueerde: ?we zullen ons best doen om de titel de verdedigen, maar het zal niet evident worden !? Ik ontdekte tot mijn eigen ontsteltenis toch wel enige nervositeit in mijn stem. ?Met zo?n nummer kan het alleen maar goed gaan?, merkte even later iemand op die naast ons geparkeerd stond met zijn wagen. ?Euh?, grapte ik terug, ?met zo?n nummer kan je alleen nog maar afgaan en verliezen !? Wat uiteraard niet helemaal waar is. Het moet pas echt super zijn om twee (of meer) maal op rij een zelfde wedstrijd te kunnen winnen. (Alleen) de allergrootsten kunnen dat. Maar ik denk dat ik daarvoor niet op aarde ben, en een ? godweetwelke ? andere missie heb.
Waaruit je niet meteen moet concluderen dat ik met mijn tweede plaats in evenveel weken tijd niet tevreden zou zijn. Integendeel, ik ben een zeer gelukkig man. Ik denk dat de Prestatie zelfs de hoofdletter waardig is. Er was slechts n man sterker, en zelfs beresterk: triatloncoryfee Koen Hoeyberghs himself; nooit eerder heb ik hem zo goed bergop weten rijden. De Rosse Raket, het predikaat vandaag overigens ook nog eens waardig, gaf toch ook heelwat schoon volk het nakijken. Bert Jammaer kraakte. Joury Gokel boog. Michael Dewilde had een goed excuus wegens pas terug van 3 weken hoogtestage. Hans Moonen leed spierkrampen en Nick Baelus materiaalpech. Ik sta er eigenlijk van te kijken al die gespierde trainingsbeesten de baas te kunnen. Ik train natuurlijk ook wat af ? dit soort van prestaties krijg je niet voor niets ? maar die vlijmscherpe morfologie heb ik toch niet in mijn genen.
Het was echter ?mijn? weer, het was ?mijn? parcours, en ik had misschien wel de meeste supporters. Het was fantastisch. Ik hoop en ik denk dat ik iets heb kunnen teruggeven, dat ik de wedstrijd hard gemaakt heb. En als er spanning inzat tot in de laatste meters, dan is het zeker en vast ook de verdienste van het kennersoog en de stem van Hans Cleemput, die ook de gebruikelijke gelegenheidssupporters deelgenoot maakte van het ?lopende? gevaar.

nieuws img

Karel (zijn strand) binnen 15 jaar


?Sport is emotie?, aldus vorige week nog Thierry Verbinnen, die vandaag ook in het voorprogramma effe kwam oefenen en terloops de maat nam van de tegenstand. En ik kan alleen maar beamen. We spelen het spel bikkelhard, ongenadig en meedogenloos. Pech en balen horen erbij, voor iedereen, vroeg of laat. De diepste dalen maar ook de hoogste toppen. Een triatleet van 35 vraagt zich wel eens af: ?waarom kan ik niet net zoals alle mensen doodleuk op vakantie gaan en twee weekjes naast n of ander exotisch zwembad gewoon gaan lggen i.p.v. altijd maar prestaties na te jagen en de frustraties te gaan zoken?? Maar we leven maar n keer en deze tijd komt nooit meer terug. Ik zal wel op volpension gaan als de benen trager worden. Want soms, soms is er euforie en zijn er endorfines, die jaren later nog nawerken. Daarvoor doen we het.

nieuws img

Karel (zijn vlam) binnen 15 jaar


Het leven van een sportman is niet altijd rozegeur en maneschijn, dat mag gezegd, maar als het goed is ook. Zoals vandaag. Laten we dus nog even terugkomen op de wapenfeiten...
Ik was niet echt goed weg bij de zwemstart. Ik werd een beetje teveel ingesloten naar mijn goesting. Ik sukkelde ook even met water in mijn brilletje, toen we na elke zwemronde het water even moesten verlaten en er terug induiken. Echt soepel zwom ik ook niet naar mijn gevoel, maar al bij al kwam ik toch met niet al teveel achterstand op Bert J. en Koen H. uit het water (1?15? na dik 2000m), n in het gezelschap van alle hogergenoemde concurrenten. De firma gaf ditmaal een uitzonderlijk snelle wissel ten beste en sprong zelfs reeds als vierde op het stalen ros. Het fietsen viel me vandaag eigenlijk nog het meeste tegen; ik fietste niet zo snel als verhoopt bergop, maar misschien waren mijn verwachtingen te hoog gespannen, en er is blijkbaar wel harder gefietst dan vorig jaar. Ondertussen vernam ik dat de leider steeds verder uitliep, tot uiteindelijk wel 5?. Die koploper bleek uiteindelijk ? zo vernam ik kort voor de tweede wissel ? Koen Hoeyberghs te zijn, en niet ? zoals ik had verwacht ? Bert Jammaer. Vijf minuten is een eeuwigheid. Op een sterke Bert kon ik het dan wel schudden, maar tegen Koen gaf ik me nog niet gewonnen. Ook het loopparcours is loodzwaar, en zeker na 60km kan er dan nog vanalles gebeuren. Enmaal de man met de hamer om het hoekje komt kijken, verlies je zienderogen terrein. Na 5 van de 15km was ik reeds opgeschoven naar de tweede plaats en had ?al? 1? van de achterstand op Koen afgeknabbeld. In de volgende 5km nam ik maar liefst 1?45? terug ! De spanning steeg en Koen kreeg het waarschijnlijk ng een beetje warmer dan het al was. Er restten mij nog 5km om de overblijvende 2?15? weg te werken. 45? bedroeg het verschil nog aan de meet, maar Koen hield stand en mag zich van mijn part de oververdiende winnaar noemen. Youry Gokel liep een drietal minuten na mij over de streep, kort gevolgd door een opmerkelijke Dirk Huyberechts, die dit jaar een duidelijke sprong voorwaarts heeft gemaakt. TDL-clubgenoot Nico Huyberechts deed het ook verre van slecht met zijn zesde plaats.

nieuws img

Karel (zijn hartslag) op heden: 154 sl/min tijdens het zwemmen, 156 sl/min tijdens het fietsen, 172 sl/min tijdens het lopen, 160 sl/min gemiddeld


Vandaag mocht ik het podium op met burgemeester en minister Dirk Claes, ik ben benieuwd of zijn actueel drukbenomen en aftredende collega Jean-Luc Dehaene binnen 6 dagen ook nog eens op het appl zal zijn in Vilvoorde. Zowat alle grote triatlonnamen zullen present geven op het BK, en ik start dus met bescheiden ambities (op het overigens ook vlakke parcours). Het zou echter leuk zijn om voor de zesde maal op rij bij de top-10 te eindigen: dat staat nog altijd mooi op mijn CV. Het alternatief is overigens thuisblijven en nog maar eens een toertje in het bos te gaan joggen. Maar wat heb ik eraan? Het triatlonseizoen is al zo kort, ik ken het bos al als mijn broekzak en ik heb 8 maanden per jaar de tijd om het evtl. nog wat verder te exploreren. Van echt bij-trainen kan op die paar dagen toch ook al geen sprake zijn, ik denk dat de beste training een stevige koers is. De basis is gelegd, ik leef nu van wedstrijd tot wedstrijd en hou me tussenin wel koest. Ik kan me misschien een paar dagen aan de rand van een zwembad gaan leggen. Volgende week zal ik weten te vertellen hoe het voelde.

Tot dan !

Karel

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}