opmerkingen? print deze pagina search
home
14.06.2007 » In mijn gat gebeten

Beste Vrienden,

De voorbije week was (alweer?) niet de gemakkelijkste uit mijn bestaan, of misschien beter gezegd: ik heb het mezelf (alweer?) niet gemakkelijk gemaakt. Zoals je misschien alleen al uit de hoeveelheid schrijfsel op deze website kon opmaken, had ik na mijn ?mislukking? in de halve van Leuven het n en het ander te verwerken. Het is erg dat een mens van 35 het moet zeggen, maar in essentie ben ik (alweer?) een hele week met mezelf bezig geweest. Ik denk dat die zevende plaats voor mezelf de grootste ?nederlaag? uit mijn sportieve carrire geweest is. Ik ga het geen ?tegenslag? noemen, ik ben die dag immers op mijn waarde geklopt. Ik heb ondertussen al 9 halve triatlons op mijn actief, en het is niet de eerste keer dat ik mezelf tegenkom op de afstand die me ondertussen ook dierbaar geworden is, omdat ik weet dat ik een eventuele toekomst daar zal moeten gaan zoeken. Het is in elk geval wl de eerste keer dat ik op deze discipline op mijn nummer gezet wordt op een locatie die me ook dierbaar is, namelijk in mijn eigenste Leuven. Het is en blijft een droom om ooit eens de beste in die thuismatch te kunnen zijn, niet alleen spreekwoordelijk in mijn achtertuin (we passeerden op 400m van mijn ouderlijk huis), op mijn tot op de draad versleten trainingsparcours, terwijl de buren voor de gelegenheid aan het meekijken zijn.
Het was allicht de combinatie van het juiste moment n de juiste plaats die gemaakt hebben dat ik op 3 juni 2007 harder dan ooit in mijn gat gebeten ben geweest. Het was allicht nodig. Ik ben wakkergeschud en mijn ogen zijn opengegaan: als ik als pensioengerechtigde sportman nog een kans wil maken om beter te presteren op de langere afstanden dan moet ik ?back to the roots?, terug naar het soort van trainingen dat me van nature misschien nog wel het meeste op het lijf geschreven is maar ik ondertussen afgeleerd heb: trainingen van het ?aroob vermogen?, lange intensieve tempo?s, vooral op de fiets. Zeven jaar geleden ? waar is de tijd? ? deed ik niets anders. Ik was een groentje van 28 en leerde toen pas ? no kidding ? door Pieter Timmermans wat gestructureerd en geperiodiseerd ?trainen? eigenlijk was. De lactaattesten van Jan Olbrecht wezen tegelijkertijd uit dat het ?verkeerd? was om zo vaak zo intensief te trainen. Het roer werd omgegooid en de voorbije jaren wierpen trainingen met het accent op ?anarobe capaciteit? immers ook hun vruchten af. De voorbije jaren trad ik dan ook vnl. aan op de kwart-afstand, waarin het fietsen doorgaans een minder doorslaggevende rol speelt n door het stayeren in elk geval nders van aard is, met kortere explosievere inspanningen. Mede door de razendsnelle evolutie en professionalizering van onze sport, lijkt de halve ? en zeker de hele, volgens verschillende insiders ? triatlon een volledig ander verhaal, die tot een steeds specifiekere aanpak nopen om een woordje mee te kunnen spreken. Ik zou het tot voor kort niet gedacht hebben, maar ik word nu met mijn neus op de feiten gedrukt...

Welnu, ik kan de eventuele fans geruststellen: Pardaenske heeft zich nog niet gewonnen gegeven. Om te beginnen ? had ik de bui al voelen hangen? ? heb ik 2 maand geleden genvesteerd in een tweede koersfiets om de ganse zomer lang mijn tijdritstuur op n fiets te kunnen laten staan. Met die tijdritfiets is ? zo wist ik van vorig jaar ? rustig losrijden eigenlijk onmogelijk, hij is ook niet toegestaan op stayer-kwarttriatlons (de meeste SP-wedstrijden), en tevens verschaft het me de mogelijkheid om er nu en dan eens deftig mee te gaan trainen (op een tijdritfiets dient het lichaam toch vanuit een gans andere houding arbeid te leveren). Dat was tot vr ?Leuven? gewoonweg nog niet gebeurd, tenzij een jaar geleden... In elk geval heeft het n Leuven net gemankeerd. Ik heb mezelf niet deftig laten recupereren van de halve triatlon en heb er meteen nog een week de beuk ingezet. Het is een beetje tegen mijn eigen principes, maar ik moet toegeven dat ik toch wel een beetje afgezien heb; mijn benen hebben een paar keer zr gedaan. Toen ik maandagavond de atletiekpiste nog eens opdraafde na compleet uitgeregend te zijn tijdens de opwarming, kreeg ik er niet mr uitgeperst dan 3?23?, 3?27? en 3?27? op 1000m, en na de derde was het welletjes geweest. Zaterdag al voelde ik me groggy, maar dankzij een familiefeest was er die dag toch geen sprake van veel training. Tegelijkertijd ? en het is natuurlijk de vraag naar de kip en het ei in het hele verhaal ? fungeerden mijn spijsverteringsstelsel al helemaal niet meer zoals het hoorde en heb ik al een ganse week moeite gehad om in- en door te slapen.

nieuws img


Er zal tijd nodig zijn om de wonden te helen. Een goede prestatie zal het genezingsproces zeker en vast ook wat versnellen en zal zelfs noodzakelijk zijn om de ontgoocheling helemaal door te spoelen. Of ik overmorgen in Brugge van mijn ?overload?-weekje hersteld zal zijn, zullen we ter plaatse zien. Gezien de kwaliteit van het deelnemersveld mag ik blij zijn met een top-10 plaats. Voor menig Belgisch atleet lijkt het wel de ideale generale repetitie voor het EK halve triatlon van volgende week in Brasschaat. Ik, van mijn kant, heb mijzelf dus teruggetrokken voor het EK bij de elite, maar zal wel aantreden bij de ?age-groupers?, waarbij er een apart klassement opgemaakt wordt per leeftijdscategorie van 5 jaar, een systeem dat allicht overgenomen is van het Ironman-circuit en dat niet-profs een grotere kans geeft om ook eens naar Hawaii te gaan. Zoals je van deze ambitieuze subtopper kan verwachten, interesseert die aparte klassering mij niet; het is mij te doen om het totaalklassement. Voor de amateurs ?pur sang? die mij dit soort van uitspraken niet in dank zouden afnemen, wil ik verwijzen naar mijn schrijven van vorige week (06-06-2007). Ik denk over voldoende aangeboren talent te beschikken om niet alleen het recht maar misschien zelfs de plicht te hebben om me ook al eens tussen de profs te begeven en me met hen te meten !

Ondertussen begeef ik me wel met redelijk gemengde gevoelens naar het EK. Het zou kunnen dat de sponsor niet echt high wordt van mijn terugtrekking, maar de vraag is natuurlijk ook of hij mr zou hebben aan iemand in de achterste gelederen. Het wedstrijdelement en de voor mij bijhorende prestatiedruk, noodzakelijk om het beste in Pardaens naar boven te halen, gaat vermoedelijk ook grotendeels verloren door de aparte start van de elite en age-groupers. Ik zeg wel ?vermoedelijk?, want afgaande op de website van de organisatie starten wij, age-groupers, slechts 2? later ? en geen 5?, zoals ik al eerder ergens meende opgevangen te hebben. Een zekere ?(wed)strijd? met de elite (i.f.v. de totaalklassering) is in dat geval nog mogelijk. In het andere geval zie ik mij genoopt tot een andere doelstelling, vb. een goede fiets- of totaaltijd, die ik achteraf dan misschien kan vergelijken met die van de elites. In lk geval sta ik nog steeds achter mijn afmelding: ik heb er even genoeg van om van het kastje naar de muur gezwommen en gefietst te worden en het in de laatste loopkilometers het weer eens te meten waarmaken. Ik heb er na het fietsen al meermaals de brui aan willen geven. Op kwarttriatlons heb ik mezelf al ettelijke keren vanuit uitzichtloze posities een weg gebaand naar mooie ereplaatsen. Op halve triatlons is het mentaal zo mogelijk nog een pak zwaarder als er wat van je verwacht wordt en urenlang op minuten gereden wordt. Ik wil eerst zien dat ik mijn favorietenrol waard ben op een halve triatlon alvorens ik hem opeis. Het komt erop neer dat ik eerst eens wil zien of ik op een in essentie vlak parcours als Leuven en Brasschaat ook hard genoeg kan rijden om nog voorin te geraken bij het lopen. In het eerste jaar waarin ik deelnam in Brasschaat (2001), en een beetje later op dat jaar ook in Eupen, s de Rosse Raket (avant la lettre) er wel reeds in geslaagd om de snelste looptijden achter zijn naam te krijgen; zijn fietsen stond toen echter (helemaal) nog nergens.

Na Brasschaat beslis ik over het lange-afstandswerk in mijn tweede seizoenshelft ? of ik op 5 augustus deelneem in de platte maar sterk bezette en live uitgezonden Marc Herremans Classic dan wel het heuvelachtige maar verlaten BK halve triatlon in Eupen, en of ik al dan niet misschien zelfs nog ?ergens ter wereld? aantreed in een volledige triatlon. Maar eerst trekken we dus naar Brugge, waar we op zaterdagavond een niet-stayer-kwarttriatlon (1-45-10km) te verwerken krijgen. Misschien zegt deze prestigieuze wedstrijd me uiteindelijk nog meer dan het EK, al zal ik er morgen de scampi?s van het Spaans Dak voor n keer toch niet voor laten staan. Mijn ex-collega?s hebben me op de vooravond van Brugge uitgenodigd en ik kijk ernaar uit om hen eens terug te zien; mijn cultuur wil overigens wel eens de binnenkant van dit vermaarde restaurant aan ?De Zoete Waters? gezien hebben. Het zou kunnen dat ik er zaterdag niks van bak, maar het is een berekend risico: alles laten voor een wedstrijd is ook geen waterdichte garantie. Wie weet zwem ik eens zo goed met al die zeevruchten ? dan weet ik meteen wat ik voortaan vr elke wedstrijd binnenspelen zal.

Het is in het verleden nog wel vaker z geweest: na een mindere prestatie besef ik een helder maar blijkbaar telkens vrij vluchtig moment steeds weer wat voor spelletjes we aan het spelen zijn. De wedstrijdperiode, elke week weer een nieuwe kans, een bende lefgozers die zijn energie weer effe kwijtmoet, gedurende enkele uren mekaar geen duimbreed toegeeft, om dan achter dat wit lijntje, genaamd de eindmeet, groggy samen te gaan douchen: ik zou het voor geen geld van de wereld nu al willen missen. ?Life is too short to take it seriously?, zo las ik ooit eens ergens. Maar ga dat maar eens uitleggen aan ministers, BTW-ambtenaren, boekhouders, economisten en politie-agenten. Misschien dat het lukt in een zatte studentenbui...

Mij horen jullie misschien na Brugge maar zeker na Brasschaat !

Karel

NB: de uitslag van Brugge zal je hier terugvinden

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}