opmerkingen? print deze pagina search
home
03.06.2007 » Leuven, een keerpunt in mijn sportieve carrière?

Beste Vrienden,

Ik weet niet wat 2007 op sportief vlak voor mij nog in petto heeft. Het lijkt in elk geval een zeer grillig verloop met onverwachte wendingen te kennen. Op 7 januari raakte ik niet verder dan 500m in de cross van Hulshout; het 3 maanden-durende H?s-verhaal dat daarop volgde was er één van recidiverende hoogtes en onwaarschijnlijke laagtes. Vanaf april leek de zon ook op sportief vlak weer volop aan het schijnen, maar de eerste kwart van het seizoen viel al even formidabel in het water. In Meerhout kon ik dan wel terug aanknopen met mijn gemiddelde niveau van de voorbije jaren, doch vandaag ging ik net als 2 weken geleden weer flink ?kopje-onder?, om Willy Goossens van Het Nieuwsblad te parafraseren.

nieuws imgDe man met nummer 1 bij de aankomst. Picture of the day.

Ik weet momenteel niet wat 2007 nog zal brengen, en na vandaag weet ik nog minder hoe mijn sportieve carrière er nog zal uitzien in de komende jaren. Het heeft er alle schijn van dat mijn progressiemarge in het triatlon nog uiterst beperkt is en in elk geval moet ik op korte termijn met een andere mentaliteit naar de wedstrijden stappen wil ik er in de eerstkomende maanden nog wat plezier aan beleven. Op deze derde juni waren de weergoden ons zeer goedgezind (beter triatlonweer kan ik me nauwelijks wensen), alle mogelijke vrienden, familie en kennissen waren opgedaagd om De Rosse Raket nog ?s naar voor te zien stormen (waarvoor mijn welgemeende appreciatie), mijn gastroïntestinaal systeem hield goed stand (dat durft wel eens anders zijn op een halve triatlon), materiaalpech bleef uit, het bestuur van onze inrichtende club had mij op een piëdestal gezet en rugnummer 1 toegewezen, maar ondanks alle andere denkbare rationele argumenten om er gelukkig bij te lopen, kan ik dat vandaag even niet. Die zevende plaats ? en vooral de manier waarop ? kan mij niet bekoren. Ik geef toe, ik ben gewoonweg ongelukkig omdat ik er meer van verwacht. En als je ongelukkig bent omdat ? zo blijkt ? je verwachtingen te hoog gespannen zijn, dan is er maar één oplossing om terug gelukkig te worden, en dat is de lat voor jezelf wat minder hoog leggen. Wat anderen verwachten van "De Rosse Raket" ? misschien stilaan meer mythe dan realiteit? ? heb ik op korte termijn niet in de hand, wat ik van mezelf verwacht des te meer. Zo mogelijk zal ik me daarom morgen nog terugtrekken uit de Belgische selectie voor het Europees Kampioenschap halve triatlon in Brasschaat van over 3 weken. De wereld is aan de durvers, aan de lefgozers die hun nek al eens willen uitsteken en hoog mikken, maar een mens moet zijn plaats kennen in de wereld. Mijn plaats is actueel niet in de EK-selectie. Ik wens mij niet belachelijk te maken door naast mijn schoenen te gaan lopen.

Tot zover mijn mijmeringen, over naar de feiten van de dag, die overigens niet alleen voor mij een onverwachte wending kregen. Vermits Koen Hoeyberghs uiteindelijk toch niet van de partij was, was menig insider ervan overtuigd dat Bruno Clerbout de hoofdvogel zou afschieten. Dat was echter buiten Thierry Verbinnen gerekend. Dat ?Sjerrie? tot de familie van de vissen behoorde wisten we al langer; dat hij hard kon fietsen, ook. Dat hij zó hard kon fietsen als hij vandaag etaleerde, dat wisten we niet. Hij klom na het zwemmen (uiteraard) als eerste aan land en heeft daarna de verzamelde concurrentie op een hoopje (lees: minuuuuuten) gereden !! Meer zelfs, in het laatste onderdeel, het lopen, traditioneel zijn zwakste discipline, hield hij formidabel stand. Van begin tot einde aan de leiding, een one-manshow, een eerste overwinning voor de Leuvenaar uit Tremelo die gezien mag worden, en waarmee waarschijnlijk ook zijn trainingsmaat Rutger Beke meer dan de handen vol had gehad. Een superdag zonder weerga of het begin van een lange reeks? De toekomst zal het uitwijzen, maar die van vandaag nemen ze hem in elk geval niet meer af, en gestolen heeft hij ze niet: ook hij heeft al meerdere dalen doorwaad.
Enkele minuten verderop volgden op de plaatsen 2 en 3 Dennis Devriendt en Bruno Clerbout. Plaats 4 was heel verrassend voor Nick Baelus, die zichzelf dit jaar ? ondanks zijn bouwwerken ? dus echt wel lijkt te overstijgen. Pieter Hélin volgde op 5, en Hans Moonen op 6, die net uit de greep kon blijven van niemand minder dan Kareltje Pardaens.

De man op nummer 1 bij de aankomst. Man of the day.
nieuws img

Ondanks alle bovenstaande overwegingen en mijn geschetste prestatiehonger, keek ik nochtans uit naar de eerste ?halve? van Leuven (2500m zwemmen, 87km fietsen, 19km lopen). Ik keek ernaar uit om me met mijn gloednieuwe tijdrithelm en met mijn tijdritstuur eens uit te leven op mijn trainingsparcours, iets wat op een doordeweekse dag toch eigenlijk niet geëvenaard kan worden. Zoals echter eergisteren nog verteld aan Koen De Reu van Het Laatste Nieuws: als ik buiten de top-5 zou vallen, zou ik een slechte wedstrijd gedaan hebben. En zo bekijk ik het dus ook. In het zwemmen kon ik i.t.t. voorgaande weekends niet aansluiten bij het groepje-Moonen (misschien teveel klop gekregen bij de zwemstart?); in het fietsen kon ik gewoonweg niet mee (hoewel ik in de tweede koershelft niet veel terrein meer verloor op Bruno en Dennis); en bij het lopen kon ik van in den beginne de gebruikelijke vuist niet meer maken (ik had dus klaarblijkelijk al enkele pijlen verschoten in het fietsen). Wat positief is: ik voelde mij nog opvallend ?mens? bij de aankomst, misschien omdat ik eindelijk het perfecte drink- en voedingsschema heb gevonden en mij daar ditmaal ook aan gehouden heb? In elk geval: ik ben geklopt op mijn waarde; ik heb kunnen strijden voor wat ik waard was. Alleen: dat bleek vandaag onvoldoende. De conditie is gewoon (nog?) niet voldoende. Enerzijds verbaast mij dit: o.a. voor het zwemmen kan ik mij niet herinneren dat ik ooit met meer watergevoel en gemak trainde als op heden. Anderzijds besef ik ten volle dat ik (te?) weinig lange, harde tempo?s heb gefietst. Mijn uitgangspunt is dat ik van nature over meer dan voldoende ?aëroob vermogen? beschik, dat dit ?vanzelf? en binnen de kortste keren terugkomt met de wedstrijden, en dat ik dus maar beter voldoende aandacht kan besteden aan mijn ?anaërobe capaciteit?. Misschien moet ik dat uitgangspunt toch maar stilaan verlaten als ik écht de troef van de lange afstanden wil gaan spelen. Misschien wordt het anders noch vis noch vlees. Misschien moet ik één dezer dagen bij mezelf nog maar eens een beetje lactaat gaan prikken; het is al héél lang geleden. Ik verwacht echter hoedanook geen mirakels. Een zwem- of fietsniveau als dat van Sjerrie is gewoonweg niet voor dit leven meer.

Kortom, na 3 examens staat de teller van De Rosse Raket op 2 keer tweede zit. We benaderen de rest van van de eerste zit met een andere ingesteldheid, en we delibereren op het einde van de rit. Het zou kunnen dat mijn sportieve grenzen de komende jaren zich niet alleen verleggen van de kortere naar de lange afstandstriatlons, het zou ook kunnen dat we misschien eens andere sportieve horizonten gaan verkennen. Als ik geen progressie meer kan maken in het triatlon, is het misschien tijd voor iets anders. Stilstaan is achteruitgaan ? in om het even wat. De wedstrijdstress ? het doen en (vooral) laten in de dagen voorafgaand aan de wedstrijd ? zijn het dan niet meer waard. Trainen is op zich het heerlijkste wat er bestaat, en alles wat daarvoor evtl. moet wijken beschouw ik niet als opofferingen. Een van nature hyperkinetisch mens als Karel Pardaens heeft een paar uur sport per dag nodig om genietbaar te zijn, als tijd voor zichzelf om op de andere uren eens zo geconcentreerd naar anderen te kunnen luisteren, als inspiratiebron en bezinningsmoment, als tegengewicht voor het onvermijdelijke sedentaire werk, om geestelijk en lichamelijk gezond te blijven. Sport als zingever.

Sportieve groeten,

Karel

NB: de uitslag van vandaag vind je hier

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}