opmerkingen? print deze pagina search
home
13.05.2007 » Tijd om te taperen

Beste Vrienden,

Hoewel voor Karel Pardaens elk moment een geschikt moment is om even te bezinnen, kan de vooravond van een belangrijke gebeurtenis natuurlijk helemaal niet ontbreken. Het Belgische triatlonseizoen trekt zich links en rechts op gang met allerhande zwemlopen en recreatieve triatlons, maar de eerste ?officiŽle? (what?s in a name?) wedstrijd, deel uitmakend van het superprestige-circuit, volgt pas over een dikke week. Daar, in een uithoek van BelgiŽ, in het vertrouwde Waals-Henegouwse boeregat Pťronnes-lez-Antoing met zijn gekende kl***klim, is het ook dat De Rosse Raket zich lanceren zal.

nieuws img


Ik heb er al platgereden, maar ik heb er ook al memorabele loopremontes neergezet; ik ben er mezelf ? vorig jaar nog maar ? al flink tegengekomen, maar ik heb er ook al op het podium gestaan; de wisselzone heeft er al onder water gestaan, maar ook in het heetst van de zomer is er al gestreden. Het is de eerste keer dat het jaarlijkse SP-circuit er van wal steekt, maar de kans is niet gering dat het de laatste keer is dat ik me die verre autorit getroost. Het moet gezegd ? met alle respect voor de medewerkers van de federatie, waarvan ik er enkelen zelfs tot mijn vrienden mag rekenen, en die zonder ook maar enige twijfel van uitsluitend goede wil zijn: het SP-circuit is niet meer wat het geweest is, en naar mijn gevoel ook niet wat het zou moeten zijn. De ?P? van het prestige heeft dramatisch veel van zijn glans verloren door een samenloop van omstandigheden. Zo zijn er steeds meer ?recreatieve? triatlons die niet qua organisatie en nog minder qua prijzenpot moeten onderdoen voor SP-wedstrijden, en die zelfs de media-aandacht naar zich toe weten te trekken; er zijn gigantische BLOSO-subsidies voor de deelname van beloften aan buitenlandse wedstrijden in aanloop naar de volgende en daaropvolgende O.S.; en er zijn ook nationale en internationale kalenders die hoe langer hoe meer met elkaar lijken te interfereren, door o.a. de oprichting van steeds meer commerciŽle lange-afstandswedstrijden (vb. ?Ironman 70.3? en ?101 Triathlons?), waarop veel meer geld en ?P? te rapen valt in verhouding tot wat de SP-wedstrijden in ons kleine BelgiŽ geworden zijn: veredelde kermiskoersen. Ook mijn euro?s zijn nu wel helemaal gevallen: zo het enigszins financieel haalbaar is, zal ik vanaf volgend jaar de kerktoren zo goed als helemaal ruilen voor de halve en volledige triatlons, dus het buitenland. Pardaenske zou overigens Pardaenske niet zijn als hij bij het ouwe vertrouwde zou blijven.

nieuws img


Deze overstap hoeft overigens niet geheel te verbazen: mijn wedstrijdkalender voor de komende maanden was van in den beginne reeds opgebouwd rondom de 3 halve triatlons die ons landje dit jaar rijk is. Gezien het belang van het fietsonderdeel op de langere afstandswedstrijden heb ik het voorbije half jaar dan ook prioriteit gegeven aan, en extra werk gemaakt van het fietsen. Hoe we er nu voor staan, is een ander paar mouwen en een jaarlijks weerkerende spannende vraag aan de vooravond van een nieuw seizoen. Zonder te overdrijven kan ik stellen: ik sta met mijn voeten op de grond. De voorbereiding kon slechter, maar zeggen dat ze over rozen verliep, is ? zoals je al een beetje weet ? nogal zacht uitgedrukt. Ook al heb ik misschien al meer fietskilometers achter de kiezen in vergelijking met voorgaande jaren: het aantal platte banden is zeker en vast niet in proportie. Naast materiaalpech is er ook invaliderende fysieke schade geleden, die weliswaar alleen de looptrainingen zwaar in de war gestuurd heeft in de periode januari t.e.m. maart. Ook al was er in mijn rug vermoedelijk wel enig fysiologisch substraat aanwezig om mijn H?s meermaals tot contractuur te dwingen, was de oorzaak waarschijnlijk vooral tussen mijn 2 oren te lokaliseren: dat was het resultaat van wat we een uitgebreide interne en externe beraadslaging zouden kunnen noemen. CT-scans waren niet onberispelijk, maar dokters en kinesisten nuanceerden, en ikzelf had in al die jaren niets aan het toeval overgelaten.

nieuws img


Een maand geleden heb ik mijn twijfelknop afgezet. Het was ?alles of niks?. Er was de keuze: ofwel blijven aanmodderen en misschien aan de start staan van wedstrijden waarvan het resultaat dan ook gegarandeerd op niks zou trekken, ofwel er een flinke lap op geven. Van zodra ik me dat realiseerde, is er niet lang meer gedraald. Om met het begin te beginnen: in de eerste week van het paasverlof (30/3 t.e.m. 8/4), in de periode waarin elk beetje atleet op stage trekt en het hardste traint van het ganse jaar, heb ik gedurende 10 opeenvolgende dagen mijn sportkleren niet bekeken om de fysieke en mentale batterijen eens deftig terug op te laden. Sindsdien hebben er 4 weken gevolgd van gemiddeld 20km zwemmen, 400km fietsen, en 60km lopen: mijn H?s en menig ander spiertje heeft meermaals onder druk gestaan, maar... stand gehouden! Hoe groot ook mijn helderziende gave: ik kan niet voorspellen waar we zullen stranden. Het zelfvertrouwen in het lichaam en de wilskracht zijn echter opnieuw groot genoeg om ervoor te gaan. Als ik strand, heb ik mezelf niets te verwijten; als ik niet strand, dan heb ik alle redenen om ervan te mogen genieten.

nieuws img

Wetenschappelijke studies suggereren dat een exponentiŽle taper met een snelle afbouw tot de beste resultaten leidt.


Op conditioneel vlak is het koffiedik kijken: ik heb al plezier beleefd op training en met volle teugen genoten van de zonnigste aprilmaand aller tijden, maar ik heb ook verschillende keren gemerkt dat het gevoel in discrepantie was met de cijfers. Bovendien ben ik de afgelopen dagen tot de vaststelling gekomen dat de volle batterijen van een maand geleden ondertussen ook al terug aan nieuwe, uitgebreide laadbeurt toe zijn. Met nog maar een weekje te gaan tot aan de eerste wedstrijd is de tijd om te taperen dus gekomen. De nabije toekomst zal uitwijzen of mijn 10-daags experimentje een surplus kan bieden bovenop de gangbare trainingsperiodisering. Indien het mij niet baat, komt de ervaring mij allicht nog wel te pas aan de andere kant van de lijn, voor de atleten die ik nog zal ontvangen en begeleiden in Endocard. Anno 2007 moeten ? alle ! ? sportbeoefenaars zich in elk geval bewust zijn van de vooruitgang van de wetenschappelijke inzichten aangaande het trainingsproces: wie het slim speelt, kan in elk geval zoveel mťťr uit zijn talent halen. Een heel klein beetje discipline (regelmaat en continuÔteit), wat tijd, en de wil om te werken zijn en blijven weliswaar onontbeerlijk ? het besťf dat je niets voor niets krijgt.

Sportieve groeten,

Karel

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}