opmerkingen? print deze pagina search
home
06.09.2006 » Nazomer, deel 1: a great day @ Knokke

Beste Vrienden,

Waar is de tijd dat ik nog wakkerlag van een wedstrijd? Waar is de tijd dat Pardaenske nog uit de wielen werd gefietst op een triatlon?
Op de eerste vraag kan ik geen antwoord geven. Hoe belangrijk sport ook is in mijn leven, ik weet niet eens of het ooit gebeurd is. Vier jaar geleden, op 21 juli 2002, nam ik deel aan de Ironman van Zürich, mijn eerste en enige volledige triatlon totnogtoe: dat was wel spannend, ja. Die nacht heb ik niet veel geslapen. Tegenwoordig lig ik in elk geval wel van andere dingen wakker...
Voor het antwoord op de tweede vraag moet ik minder ver teruggaan. Het was 23-05-2004, Belgisch Kampioenschap in Meerhout en op het bochtenrijke parcours stierf ik in de wielen van weliswaar één van de grootmeesters, Rutger Beke. In het jaar dat eraan voorafging werd er met mij overigens ook nog de vloer aangeveegd door dezelfde kornuit en zijn soortgenoten, waarvan Marino Vanhoenacker vandaag trouwens weer met een straat voorsprong het verschil maakte. Het gebeurde op dezelfde plaats als 3 jaar geleden...

nieuws img


In Knokke denkt men in superlatieven: de meeste deelnemers aan de start (900!), de wedstrijd het snelste volzet (9 minuten!), het hoogste inschrijvingsgeld, het dikste programmaboek, ballonnen en fanfares langs de weg, de mooiste recuperatieruimte aan de aankomst, noodzakelijkerwijze bijna over-gereglementeerd, maar goed doordacht: het is minste wat je kan zeggen. De Zwintriatlon is een hype ? terecht of onterecht, laten we dat in het midden houden. Ik ken eigenlijk geen enkele Belgische triatlon die niet deftig georganiseerd is; in Knokke mag het alleen ietsje méér zijn. Men probeert er een sportfeest van te maken, en ik denk dat men daar wel in slaagt. Als de zon dan nog eens op het appèl is en de platte banden achterwege blijven, dan... zijn alle noodzakelijke ingrediënten aanwezig om je eens flink uit te leven !

En zo geschiedde voor de Rosse Raket, tegen alle verwachtingen in nochtans. Met mijn zelfstandige zaak in de steigers en nog wat ander werk, viel ik de afgelopen nachten ?niet erg goed? in slaap: m?n bovenkamer stond meestal nog 1 à 2 uur in ?overdrive? nadat ik mijn bed had opgezocht. Met torenhoge ambities kwam ik dan ook voor één keer niet aan de start. Het deelnemersveld, in het verleden reeds meermaals een Benelux-kampioenschap avant la lettre waardig, was ditmaal veeleer ?matig-sterk? bezet te noemen. Met een plaats bij de eerste 10 zou ik tevreden geweest zijn. Na een nooit eerder meegemaakte ? nog een superlatief ! ? gedisciplineerde zwemstart, wilden mijn schouders niet echt goed mee, maar kon desondanks de schade toch nog enigszins beperken. Eénmaal tussen de polders, op mijn fiets waarop ik voor de gelegenheid mijn tijdritstuurtje nog ?s had laten monteren, heb ik me wel effe geamuseerd... tot ik na een kilometer of 30 toch wel effe moest temporiseren. Als 21ste in Sluis aan wal gekropen, bevond ik me toen echter al rond de 10de positie: Pardaenske had dus niet zo slecht geboerd. Een bende van een man of 7 die ik ondertussen min of meer op sleeptouw had genomen (er mocht niet gestayerd worden), passeerde me op dat moment opnieuw, maar ik had nog voldoende in huis om ze niet te laten wegrijden. Tijdens het lopen kende ik geen enkel moment van verzwakking. Marino was na het fietsen evenwel reeds buiten schot, maar alle anderen, David Castro niet meegerekend, moesten er aan geloven. De sympathieke Spanjaard, die me eerder dit jaar ook al de overwinning afsnoepte in Vilvoorde, kwam met 150 m voorsprong aan in de tweede wisselzone, en liep met 100 m voorsprong over de finish...

nieuws img


Als ik niet tevreden ben, dan zeg ik het, maar ik kan het soms wél zijn, zoals vandaag, en dan kom ik er ook voor uit. Ik ben tevreden, te meer daar het eerder onvoorzien gebeurde. Men kan het toeschrijven aan m?n bescheiden verwachtingen: ik trok ontspannen naar de kust, en soms lukt het in zo?n omstandigheden des te beter. Toch sliep ik de voorbije dagen minder goed en voelen mijn benen op training vaker verkrampt aan naarmate het seizoen voortschrijdt. De voorbije 2.5 wedstrijdloze weken hebben me evenwel deugd gedaan: ik kon de teugels effe vieren, de boog stond minder hard gespannen, én ik heb ook nog een blok van een vijftal dagen verrassend flink kunnen trainen in de drie disciplines. Als er dan toch al één verklaring moet zijn voor de goeie dag die ik vandaag mocht hebben, dan denk ik dat het bij de batterijen moet gezocht worden: ik veronderstel dat de glycogeenvoorraden in mijn spieren weer helemaal aangevuld waren. In elke wedstrijd wordt de kelk toch telkens weer opnieuw tot op de bodem geledigd. Je mag dan nog zo hard trainen als je wil, ik in elk geval kan zelden of nooit zo diep gaan als in wedstrijdverband. Pardaens is/was een ?trainingsbeest?, kan hard en veel trainen, maar beschouwt zichzelf niet als een ?kampioen van de training?: mensen die af en toe met me trainen zullen beamen dat ik me op ?de momenten van de waarheid? blijkbaar steeds een beetje kan overtreffen.

Uiteraard gebeurt er dus ook wel iets op training. Mijn fietsniveau is de voorbije jaren redelijk spectaculair gestegen, nooit eerder dan in dit seizoen stonden er (zoveel) ééntjes achter mijn fietstijd dan in het huidige. Ik denk dat in elk geval op conto van mijn trainingsarbeid te mogen schrijven. In de winter van 2004-?05 ben ik op impuls van DOK-coach Luc Boven extra werk gaan maken van souplessetrainingen, voelde mij daar goed bij en heb dat dit jaar verder gezet. Eigenlijk was het ook al Reinout Van Schuylenbergh die me in 1998 erop wees dat het belangrijk was om op een voldoende hoog toerental te fietsen. Ik had er toen, op mijn 27ste, nog nooit van gehoord. Toen ik in 2002 ? nota bene samen met dezelfde Reinout ? deelnam aan mijn eerste Ironman, heb ik echter gezworen dat ik niet meer zou aantreden in een lange-afstandstriatlon, gefrustreerd als ik was over mijn eigen fietscapaciteiten. Ik zou de zaken opnieuw bekijken als ik eventueel wat beter overweg kon met het stalen ros. Het ziet er goed uit. Binnen een paar jaar waag ik het allicht opnieuw over de volledige afstand. Op mijn 34ste vecht ik in elk geval nog niet tegen de achteruitgang.

Hawaii here I come, Gerrit Schellens II komt eraan !

De volgende afspraak in de voorbereiding op de lange afstand en tevens volgende deel van de nazomer vindt aanstaande zondag plaats in Sint-Martens-Latem, in het kader van... een sprint-triatlon.


Links:
- Uitslag
- Foto?s op www.3athlon.be

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}