opmerkingen? print deze pagina search
home
20.08.2006 » NIET gescoord in Weiswampach

Beste Vrienden,

Het wordt ditmaal een oersaai en ordinair verslag, en heb bovendien goesting om eens ongenuanceerd kei-negatief te doen !

Ik ging naar Luxemburg om mij minstens in de debatten te mengen, maar ben er niet aan te pas gekomen. Voor de zoveelste keer in 2006 heb ik het ronduit verkwanseld in het zwemmen. Al dan niet in de hand gewerkt door het koude water, trapte ik op mijn adem en miste de start (hetgeen op zich al niet mijn specialiteit is en nooit zal zijn, wegens te weinig witte spiervezels – remember het spurt-experiment met Rudi Diels, waarvan ik uitgesloten werd wegens te traag). Zowel de eerste fiets- als looptijd waren mijn verdienste, maar wie de uitslag verder napluist zal merken dat ik slechts 1” sneller reed dan Koen H. en vermoedelijk slechts een paar honderdsten van een seconden sneller over de electronische matten liep dan dezelfde superveteraan. Enmaal halfweg mijn geliefkoosde fietsparcours, na weliswaar reeds verschillende vluchters reeds ter plekke gelaten te hebben, stierf ik toch ook zowat in mijn eigen wiel (al bleek er buiten Bruno Clerbout, 2 weken geleden nog winnaar van “den halve” in Eupen, niemand bij machte om nog maar 0,0001 van de 40 km de kop van mij over te nemen). Niet geheel verwonderlijk sloegen de Rosse Raket-motoren niet meer aan, maar toch: lopen deed zelden zoveel pijn als vandaag, en er liep dan ook een opvallend groot gevolg nog lange tijd mee in mijn zog.

nieuws img


Voor de freaks die nog verder gaan graven dan de uitslag van 2006: vorig jaar zwom ik anderhalve minuut sneller, ik fietste anderhalve minuut sneller, n ik liep een minuut sneller. Met mijn winnende eindtijd van toen – liefst 4 minuten sneller dan vandaag, op een identiek parcours en onder zeer vergelijkbare weersomstandigheden – had ik ook vandaag met een straat voorsprong met de bloemen gezwaaid. De Luxemburgse “international” Dirk Bockel, die uiteindelijk op het hoogste schavotje stond, had twee minuten meer nodig dan mij in 2005.

Ik betwijfel ten zeerste dat de accumulatie van de voorbije wedstrijdreeks mij parten speelt. Een Koen Hoeyberghs, vandaag voor de zoveelste keer de rechtmatige tweede en nochtans zelfs aan een langere reeks dan ikzelf bezig, bewijst dat het kn (en zeggen dat het recuperatievermogen zou afnemen met de leeftijd vanaf 25 jaar!). Ik geloof hoe langer hoe meer dat mijn mislukte meimaand mijn zomerseizoen heeft doen mislukken. Op het cruciale moment van het jaar, namelijk net voorafgaand aan de competitie, gedurende 5 opeenvolgende weken niet in staat zijn om eens anaeroob te gaan op training: dat scheelt, zeker voor iemand die het al weinig in zich heeft. Die witte “snelle” spiervezels (“fast-twitch fibers”), die Pardaenske zonder enige twijfel minder dan de gemiddelde persoon bezit, zijn namelijk bij uitstek voor kort, explosief, anaeroob werk. Die maken dat je de zwemstart al dan niet mist, dat je bij momenten al eens diep kan gaan, en hoe vaak je je dat kan permitteren. Die trainingsachterstand scheelt misschien maar enkele procentjes, maar dat is wel het verschil tussen de vierde en de eerste plaats, tussen de eer en de anonimiteit. Ik leg de lat misschien hoog, maar ik heb voor dat laatste niet gekozen, en mijn sponsor waarschijnlijk nog minder. Zo is mij bij het begin van het seizoen overigens een bescheiden premie beloofd – wees gerust: als ik zo voortdoe, kan ik op mijn 85ste nog niet gaan rentenieren – voor elke keer dat ik op het podium van een SP-wedstrijd sta. Nu ja, daar kon ik dan vandaag ook nog maar eens naar fluiten.

Ik had de laatste dagen nochtans weer een bijzonder goed gevoel op training, en had speciaal een nieuwe achterband gestoken om het risico op nog eens lekrijden zoveel mogelijk te verkleinen: het zijn echter allemaal pleisters op een houten wonde. Je mag dan nog zo goed kunnen en willen taperen om te pieken: wat is een huis op slechte fundamenten? In 2007 zal ik moeten bewijzen dat mijn bovenvermelde hypothese (m.b.t. anaeroob trainen) steek houdt, maar ben er redelijk gerust in. Na 8 jaar vallen en opstaan was/ben ik ervan overtuigd dat ik het ideale periodiseringsscenario gevonden heb. Volgend jaar leg ik het gegarandeerd op exact dezelfde manier aan boord, en hoop ik ook de rijpheid te hebben om mij minder door extra-sportieve factoren van de wijs te laten brengen. Een bloedanalyse van anderhalve week geleden sterkt mij overigens ook in mijn vertrouwen dat ik het juiste pad bewandel. Mijn hematocriet (0.45), hemoglobinegehalte (15.2 g/dl), en aantal rode bloedcellen (5.2 miljoen/mm3), allen een uiting van het zuurstoftransportsysteem en vb. ook verlaagd in geval van “uitputting”, waren hoger dan ooit, nota bene nu ook in volle wedstrijdperiode. Mr nog: de grafiek die ik hieromtrent bijhoud, vertoont de afgelopen 15 jaar, sinds ik in 1990 een vorm van anorexia doormaakte, een impressionante onafgebroken stijgende trendlijn. Het bewijst dat ik rust en inspanning beter dan ooit in overeenstemming weet te brengen, en het is overigens ook een argument tegen de hypothese dat ik teveel wedstrijden aan elkaar aan het rijgen zou zijn. Let wel: deze "aerobe" parameters zeggen niets over de getraindheid van mijn trage (versus snelle) spiervezels, die naast het bloed uiteraard ook deel uitmaken van het zuurstoftransportsysteem.

nieuws img


Mijn euro is nu dus wel gevallen: voor dit jaar berg ik hoedanook mijn steile triatlonambities op. Volgt er nog een mooie triatlon-nazomer in Knokke, Latem en Mechelen, dan zal ik daar uiteraard niet rouwig om zijn. Voorlopig, en ook als het volgend jaar niet meer zou willen lukken, leg ik mij eerder toe op de Spaanse vorm van onze sport:

nieuws img



Gelukkig met mijn talenten,
Blij met het sportieve niveau dat ik door hard werken bereikt heb,
Maar wel ontgoocheld over mijn huidig prestatievermogen
En teleurgesteld over wat eraan voorafging,

Karel

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}