opmerkingen? print deze pagina search
home
06.08.2006 » Lek- en leeggereden in Eupen

Beste Vrienden,

Ik heb er al gelukkiger bijgezeten dan op dit moment. Ik ging naar de halve triatlon van Eupen om het debacle van vorige week door te spoelen, maar ik geloof dat vandaag de kroon op mijn succesjaar werd gezet. Akkoord, ik overdrijf misschien een beetje: 3 weken geleden behaalde ik een prachtige overwinning onder het goedkeurend oog van een afgeladen Aarschots thuispubliek, en – in schril contrast met het BK dat erop volgde – 5 dagen later beleefde ik naar mijn eigen gevoel mijn mooiste wedstrijd “ooit” in een niet minder sfeervol Vilvoorde. Gezien mijn blessure en de oververmoeidheid in een cruciaal deel van mijn voorbereidingsperiode haal ik misschien zelfs nog onwaarschijnlijk veel uit mijn zomerseizoen. Ik weet niet hoeveel gekken er zo nog rondlopen: sinds mijn laatste intervaltraining in het lopen van 10 mei moet ik ook gewoonweg niet meer dénken aan dat soort van trainingen. Het is zelfs 4 maand geleden dat ik nog eens effe snel de straat ben kunnen overlopen: dat laat mijn bil gewoon niet toe! Toegegeven, ik vraag me soms dan ook wel af of ik niet met vuur aan het spelen ben: ik hoop geen chronisch letsel aan 2006 over te houden en Stijn Goris volgend jaar nog steeds het vuur aan de schenen te kunnen leggen.

En toch, ondanks alle voorgaande bespiegelingen, zou ik toch ook wel ’s willen weten waarom ik vandaag dan zo nodig weer moest platrijden. Ik kreeg de voorbije 3 dagen de kans om in mijn bed te blijven liggen tot ik het beu was en schrapte menig zwem- en fietskilometer om vanochtend om 10u zo fris mogelijk in het stuwmeer te kunnen duiken. En wat een verschil met vorige week, toen we zelfs nog een uur later mochten starten en ik zelfs in het heenrijden liever alweer was gaan slapen! Het had er vandaag alle schijn van dat de Rosse Raket weer herboren was en de darmpjes, die al eens durven wakker te worden tijdens een wedstrijd van 4 uur, waren nog nooit zo goed geledigd geweest. We startten stiekem al met dromen...

Na ongeveer 50 van de 80km was ik ook daadwerkelijk dichter dan ooit bij een eerste overwinning in een halve triatlon, maar hoeveel ik er de voorbije dagen ook aan gedaan had: het noodlot sloeg toe. Een piepklein steentje had het gemunt op de nog nagenoeg ongebruikte “geluksband” die ik in Aarschot nog van Kurt Demets gekregen had. Het kan verkeren.

nieuws img


Samen met o.a. Gerrit De Pauw, de latere winnaar Bruno Clerbout, Manu Spoiden en Guillaume Gillodts trok ik 2’45” later dan Karel Smet, mijn persoonlijke topfavoriet Raymond Lotz, en een alweer onwaarschijnlijk sterk zwemmende Koen Hoeyberghs onze wetsuit uit. Na één vierde van het fietsparcours te hebben afgelegd had ons convooi de achterstand op het leiderstrio reeds ruimschoots gehalveerd, en Raymond Lotz viel vooraan ook al weg door een lekke band. Even over halfweg dachten Gerrit en Bruno dus dat het voor mij al “in de sjakosj” was. Ik, wijze ouwe rakker, liet verstaan dat de prijzen pas aan de meet verdeeld zouden worden. Voor één keer had ik liever eens géén gelijk gekregen, maar een paar kilometer verder was het toch weer zover niet, zeker?

Toch was ik niet van plan om me zomaar gewonnen te geven en dacht Cipo’s stunt van vorige week eens over te doen. Helaas, ik denk mijn meerdere te moeten erkennen en ook: de omstandigheden waren anders. Daar waar Stijn D. het BK (waarschijnlijk) veeleer als een veredelde training had opgevat, interesseerde mij in Eupen eigenlijk maar één plaats (en eerlijk gezegd niet de 42ste). Bovendien was de wedstrijd vandaag dubbel zo lang als in Antoing. Na het aanleggen van een nieuw bandje, waarin de spanning toch ook al voelbaar minder hoog was als voorheen, heb ik getracht om mijn achterstand terug zoveel mogelijk weg te werken. Ik heb gewoekerd met mijn krachten, en daardoor waarschijnlijk veeleer het omgekeerde bereikt van wat ik wou. Tijdens de laatste fietskilometers voelde ik reeds langzaam het licht uitgaan; ik ken de signalen ondertussen (en niet alleen van in mijn appartementje). Te laat realiseerde ik me ook weer een hoofdstukje basis-inspanningsfysiologie: (1) hoe intensiever de inspanning, hoe meer suikers je verbrandt op anaërobe wijze (d.i. zonder gebruik van zuurstof); (2) hoe meer je die koolhydraten (suikers) anaëroob verstookt, hoe minder eenheden energie per eenheid koolhydraten geleverd kunnen worden; en (3) hoe sneller je die voorraad suikers erdoor draait, hoe sneller je de man met de hamer tegenkomt. Ik heb het geweten, Koen Hoeyberghs ook. Hij baalde aan de finish, nadat hij in de laatste kilometers nog door 5 man gepasseerd werd. Het is een delicate evenwichtsoefening, die je slechts door heel veel ervaring, lichaamskennis, tempogevoel en training leert kennen – en dan nog, cfr. Koen. De theorie doceert dat je de zogenaamde “anaërobe drempel” (overslagpols, lactaatdrempel,...) moet respecteren (vb. d.m.v. een hartslagmeter), maar daar ben je natuurlijk niks mee op een parcours waarbij er geen meter vlak is en het ofwel naar omhoog ofwel naar beneden gaat (om nog niet te spreken van de wind of de omgevingstemperatuur). En toch: wie zondigt op een halve triatlon (of langer), die betaalt het cash, ter plekke. Dat maakt zo’n wedstrijden spannend, maar ook hard, die klop van de hamer. Je hebt in elk geval baat bij een zo gelijkmatig, zuinig mogelijk maar tegelijkertijd ook strak tempo – het is per slot van rekening een wedstrijd – dat je nét kan volhouden tot aan de meet. Net als voor mij in Brasschaat 2005 was de wedstrijd vandaag ook voor Koen een paar kilometer te lang: de menselijke software laat zich moeilijk programmeren!

nieuws img
Voor uitleg: zie tekst. NB: de hoeveelheid lactaat (melkzuur)
weerspiegelt de hoeveelheid koolhydraten die langs anaërobe weg wordt afgebroken.


Ik heb de finish dus nog overschreden, al heb ik zelf ook geen zinnige uitleg waarom ik die 20km nog heb willen uitlopen. Aangekomen in de tweede wisselzone keek ik al tegen 10’ achterstand aan, ik had het licht zien flikkeren in het fietsen, en van bij de eerste looppasjes was het duidelijk dat de Rosse Raket zijn zinnen gezet had op een dagje verlof. Ook al was ik veelbelovend bezig tot op het bewuste wedstrijdmoment, we zullen nooit weten of ik ook zonder tegenslag de benen zou gehad hebben om effectief te winnen. De looptijd die Bruno uiteindelijk nog neerzette mag er immers “best zijn”, en ik denk dat niemand er iets op tegen heeft dat de eer eindelijk eens was aan hem – net als zijn trainer lang niet de antipathiekste van de nochtans reeds toffe triatlonbende, en zeker nog geen overwinningen op overschot.

Samen met Koen Hoeyberghs en mijn teamgenoot bij AA-Drink, Karel Smet, die er zich voor vandaag allicht ook meer van voorgesteld had, ga ik volgende week op zoek naar meer geluk in Lommel. Ik denk dat we ons daar vooral nog eens flink willen amuseren. Waarschijnlijk is die derde Belgische AA-blauwbloes, kind van de streek, en deze week nog her en der onrechtmatig gecontesteerd, Gerrit Schellens, daar ook van de partij. Ik stel voor dat Koen en Karel wachten in het zwemmen, Gerrit en ik zullen dan rustig lopen, en – in de hoop dat er onverwachts geen andere spelbrekers opduiken – kan de organisator misschien het prijzengeld optrekken met een ex-aequo voor de eerste 5 heren. Hallo, Leon?

Groeten, van ene die vandaag wél bevestiging heeft gekregen dat zijn fietsniveau beter dan ooit is. My day, of misschien beter gezegd, another day will come !

Karel P.

Voor de uitslag: zie www.triathlon.be.

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}