opmerkingen? print deze pagina search
home
22.06.2003 » Off-Day in Brasschaat

Beste Supporters,

Hopelijk hebben jullie een deugddoende zondagnamiddag achter de rug.
Niet dat ik me niet geamuseerd heb, maar ik ben toch al met m??r voldoening van een triatlon teruggekeerd. Vandaag stond "den halve van Brasschaat" op het programma. Het was mijn vierde halve triatlon (2500m zwemmen, 90 fietsen, 21km lopen) ooit, en tevens mijn vierde superprestige-wedstrijd van dit seizoen. Ik was zonder illusies naar Brasschaat vertrokken, want ik ken zo onderhand mijn fietskwaliteiten al wel... In triatlon is het namelijk niet zo dat 1/2 = 1/4 + 1/4... Op een halve triatlon mag er om te beginnen niet gestayerd worden, en men is dus van begin tot einde helemaal op zichzelf aangewezen. In verhouding neemt het belang van het fietsonderdeel ook toe naarmate de triatlonafstand langer wordt: op een kwart bedraagt de gemiddelde fietstijd ongeveer de helft van de totale wedstrijdduur, op een halve is dat al de helft, en op een hele is dat nog wat m??r. Tenslotte betekent de langere wedstrijdafstand in een halve triatlon (idem voor een hele) ook dat - vooral - het looptempo aangepast dient te worden, maar ook de calorie-inname tijdens de wedstrijd is doorslaggevend voor het eindresultaat (aankomen of opgeven).
Eigenlijk komt er bij zo'n halve triatlon wel wat vanalles kijken, wat voor mij persoonlijk maakt dat deze wedstrijdafstand zowat het summum is voor een duursportatleet. Als men goed getraind is, ?n men zichzelf wat kent, ?n men let op de voeding, dan kan men een dergelijke afstand continu tegen zijn limiet afwerken: een mens (nu ja,...?) kan zich daar normaalgesproken nog perfect in "uitleven", in die zin dat het mogelijk is om gedurende de ganse tijd nog "diep te gaan" of "snee op zit" (over n?g langere afstanden d?nk ik dat dit hoogstens voorbehouden is voor de absolute wereldtoppers).

Ik was "niet alleen" in Brasschaat... Omdat er over het ganse jaar maar 3 halve triatlons in Belgi? georganiseerd worden, wordt er steeds in grote getale afgezakt naar deze evenementen; vandaag betekende dat zo'n 350 gekken aan de start. Ook de kwaliteit van het deelnemersveld mocht gezien worden: de voltallige Belgische top lange-afstandspecialisten (op Luc Van Lierde na, die nog steeds revalideert van een Achillespeesoperatie) tekende present. Om misverstanden uit de weg te ruimen: ik reken mezelf daar dus niet bij (ook al kan ik normaalgesproken mijn mindere fietsen nog wel wat compenseren met het betere loopwerk). Het is dus ook niet omdat men als triatleet uitblinkt over de kwart-afstand, dat men dat ook doet over de langere afstand, of omgekeerd. Er is natuurlijk wel een zeker statistisch verband, maar toch: op de kwart primeren dus andere kwaliteiten, zijnde zwem- en loopsnelheid.

Mijn zwemmen was vandaag opnieuw prachtig. Maar daarmee is het dan ook gezegd, vrees ik... Ik kwam als 7de uit het water (de exacte resultaten vind je hier), nadat ik na een 1000-tal meter mijn goeie ritme vond, en zelfs nog alleen wegzwom uit het groepje waarin ik me bevond. Het fietsen was dus een ander paar mouwen: elke halve triatlon doet dat weer pijn: 90km lang geleidelijk aan door de ene na de andere gepasseerd worden, en mezelf terrein zien verliezen. "Sterven in de achtergrond" noemen ze dat. Maar het lopen was deze keer zelfs ook niet veel soeps. Reeds na 1 van de 4 ronden (5km dus) voelde ik dat "het vat af was": er zat geen snee meer op. Ik was gewoon een schim van mezelf: ik naderde geen meter op mannen die er anders nog niet van durven dromen om in mijn geburen te blijven. De looptijden liegen er ook niet om: ik "liep" 1u26', terwijl ik hier, in Brasschaat, bij mijn debuut van enkele jaren geleden, maar liefst 1u16' liep... Dat was ook de tijd van de onvermijdelijke winnaar, jeweetwel onze Rutger (Beke)...

Voor mij was het dus eigenlijk ook geen "lopen" meer (vandaar dat ik het tussen haakjes plaats): ik ben gewend (en in zo'n halve triatlon zou dat dus ook moeten) om diep te gaan tijdens een wedstrijd, en dat lukte vandaag niet. Dat bezorgt me nu dus ook geen "voldaan" gevoel (zo jullie verduidelijking willen: ik denk dat dat ??k wel iets met die endorfines te maken heeft, die namelijk vrijkomen bij een intensiever inspanningsniveau), maar ik kan natuurlijk - tout court - ook "geen vrede nemen" met deze prestatie onder mijn intrinsieke kunnen. Het flitste zeker wel regelmatig door mijn hoofd om er de brui aan te geven tijdens het lopen. Per slot van rekening liep ik "niet bepaald gemakkelijk" (ook al liep ik naar mijn normen rustig, maar dat was omdat de benen gewoon niet m??r toelieten). Ik dacht echter dat het geen goed idee was om net als vorig jaar op te geven. Iedereen is immers in zekere mate aan het "afzien", en... dan kan Pardaens daar toch ook niet zomaar aan toegeven?? Neen, ik denk dat het in het algemeen (of alleen voor sportlui??) niet slecht is om door te zetten, ook als het wat minder gaat ("karaktertraining" in het jargon).

Mijn keelpijn van de voorbije dagen (waarvoor Mieke Hulens mij ter elfder ure nog een voorschrift heeft bezorgd) ga ik zeker niet "als excuus" inroepen. De enige verklaring voor mijn mindere dag kan alleen maar zijn dat ik de voorbije dagen niet voldoende koolhydraten heb opgenomen (de proffen inspanningsfysio onder u verwijzen naar "glycogeensupercompensatie"), zodat ik niet voldoende "opgeladen" was. Tja, "sport is an art", niet? Zulke dingen leert men echt maar door het vaak te doen, en ook al eens te mis-doen. Op alle vlakken is "ervaring" echter zeer belangrijk in de sport. Van alles wat er op training gebeurt is er maar heel weinig echt wetenschappelijk bewezen. Training is slechts een "wetenschap" in de zin dat er bepaalde wetmatigheden ten grondslag liggen aan het verbeteren van iemands (fysieke) prestatieniveau (vb. wet van de supercompensatie, wet van progressie, wet van de specificiteit van training,...), en de "trainingsleer" zich ook beroept op kennis uit aanpalende wetenschapsdomeinen (inspanningsfysiologie, biologie, psychologie, voedingsleer,...). Maar daarover zou ik wel eens een boek kunnen vullen. Wie weet, komt het er nog wel eens van... Ik hou jullie op de hoogte... zoals dus ook van mijn goede en minder goede triatlonexploten.
Vandaag was mijn deel jammergenoeg van het laatste laken een broek (NB: een 18de plaats dus, op 285 aankomsten en een 40-tal opgaves...).

Hopelijk volgende keer beter: in Aarschot, op 13 juli. Voor "den halve van Eupen" (begin augustus) had ik me ook al ingeschreven, maar daarover moet ik me nu toch ook nog even bezinnen. Ik heb, gezien mijn verbeterde zwemmen, mijn zinnen toch wel echt op de kwart gezet. Daarin zal ik me overigens dit jaar nog wel eens laten zien. I promise!

Laat ons (ik toch) nu beginnen met het even "kalmaan" te doen. Lopen wordt sowieso problematisch voor de eerste 3 dagen..., en mijn fiets kan ik nu toch ook wel effe niet meer zien. Natuurlijk zou het kunnen dat ik morgen alweer van gedacht veranderd ben...

Stel het wel, en blijf fit en gezond! Grote vakantie & mooi weer = h?t moment om tijd te MAKEN voor de noodzakelijke lichaamsbeweging! Geniet ervan, en tot binnenkort.

Hyperkinetische groeten,
Uw onverbeterlijke trainingsbeestje Karel

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}