opmerkingen? print deze pagina search
home
10.11.2003 » Effects of depletion exercise and light training on muscle glycogen supercompensation in men


In het Amerikaanse leger wordt tenminste nog voor nuttig tijdverdrijf van de recruten gezorgd: van pinten pakken, kaarten leggen of stripverhalen lezen komt er niks in huis!
Wanneer er niets meer te bombarderen valt in Irak of Kosovo, worden de soldaten ingezet voor niets minder dan edele wetenschappelijke doeleinden... die weliswaar mogelijks van pas zouden kunnen komen bij een volgende militaire operatie. In dit verband hebben soldaten in het verleden al wel vaker als proefkonijn gefungeerd, en naar verluidt gebeurt dat nog steeds. In tijden van oorlog wordt het menselijke prestatievermogen wel vaker op de proef gesteld, en om de vijand te overtroeven, is het uiteraard meegenomen om de grenzen van de eigen troepen (al dan niet kunstmatig) te verleggen. Het duurt doorgaans dan ook niet erg lang vooraleer bepaalde praktijken van het oorlogsfront overwaaien naar de sportarena. Zo meen ik me te herinneren dat er mij ooit verteld werd dat er in de Tweede Wereldoorlog door gevechtspiloten of in de loopgraven amfetamines gebruikt werden om langer wakker te blijven...
Enkele jaren later waren amfetamines dan ook zeer ?in trek? in vb. het wielermilieu. Hoewel voor onderstaande studie eveneens recruten (van de U.S. Navy and Marine Corps Special Operations commands) gerecruteerd werden, is ze van volstrekt onschuldig allooi, en dus zeker niet minder interessant voor de ambitieuze sportbeoefenaars onder ons.


Am J Physiol Endocrinol Metab 285: E1304-E1311, 2003.

Effects of depletion exercise and light training on muscle glycogen supercompensation in men

Harold W. Goforth, Jr.,1 Didier Laurent,2 William K. Prusaczyk,1 Kevin E. Schneider,5 Kitt Falk Petersen,2 and Gerald I. Shulman2,3,4

1Naval Health Research Center, San Diego, California 92186; 2Departments of Internal Medicine and 3Cellular and Molecular Physiology, and 4Howard Hughes Medical Institute, Yale University, School of Medicine, New Haven, Connecticut 06510; and 5GEO-CENTERS, Inc., Newton, Massachusetts 02459

ABSTRACT




Supercompensated muscle glycogen can be achieved by using several carbohydrate (CHO)-loading protocols. This study compared the effectiveness of two "modified" CHO-loading protocols. Additionally, we determined the effect of light cycle training on muscle glycogen. Subjects completed a depletion (D, n = 15) or nondepletion (ND, n = 10) CHO-loading protocol. After a 2-day adaptation period in a metabolic ward, the D group performed a 120-min cycle exercise at 65% peak oxygen uptake (VO2 peak) followed by 1-min sprints at 120% VO2 peak to exhaustion. The ND group performed only 20-min cycle exercise at 65% VO2peak. For the next 6 days, both groups ate the same high-CHO diets and performed 20-min daily cycle exercise at 65% VO2 peak followed by a CHO beverage (105 g of CHO). Muscle glycogen concentrations of the vastus lateralis were measured daily with 13C magnetic resonance spectroscopy. On the morning of day 5, muscle glycogen concentrations had increased 1.45 (D) and 1.24 (ND) times baseline (P < 0.001) but did not differ significantly between groups. However, on day 7, muscle glycogen of the D group was significantly greater (p < 0.01) than that of the ND group (130 ? 7 vs. 104 ? 5 mmol/l). Daily cycle exercise decreased muscle glycogen by 10 ? 2 (D) and 14 ? 5 mmol/l (ND), but muscle glycogen was equal to or greater than preexercise values 24 h later. In conclusion, a CHO-loading protocol that begins with a glycogen-depleting exercise results in significantly greater muscle glycogen that persists longer than a CHO-loading protocol using only an exercise taper. Daily exercise at 65% VO2 peak for 20 min can be performed throughout the CHO-loading protocol without negatively affecting muscle glycogen supercompensation.


Wie volgend jaar Tim De Boom, Rutger Beke, of Peter Reid in Hawa? het vuur aan de schenen wil leggen, kan bovenstaand abstract maar beter gelezen hebben!

Z? spring je volgend jaar op je fiets met dynamiet in je gat: je eet normaal en gevarieerd tot 5 dagen voor de Ironman (voor een Amerikaanse recruut komt dat neer op 44% koolhydraten (KH), 38% vet, en 18% eiwitten, maar naar gezonde normen trekt dat eerder op vetmesterij: eet liever wat meer KH (ca. 60%) en minder vet...). Op die dag ga je 2 uur fietsen aan 2/3 van je maximale snelheid (?65% van de VO2max?), en op het einde doe je sprintjes van 1 minuut (aan 90 tpm en 120% van de VO2max, met telkens 1 minuut rust), tot je niet meer kan. In de 3 daaropvolgende dagen (loading phase, dag 1-3) doe je je tegoed aan bananen, peperkoek, brood met honing of confituur, spaghetti en tagliatelli (voeding bestaande voor 80% uit KH (met 10% vet en 10% eiwitten)). Daarna (maintenance phase, dag 4-6) kan je weer overschakelen op een ietofwat gematigder dieet (56% KH (met 26%vet en 18% eiwitten)). Je kan in die week van carbo-loading ook een beetje blijven trainen, maar zotte kuren laat je beter achterwege. Indien je namelijk te lang op pad gaat, riskeer je immers telkens teveel te knabbelen aan je KH-reserve, en schiet je je doel voorbij om juist een grotere KH-reserve op te bouwen. Het Leuvense Leen-Bakker triatlonduo Pardaens-Van Schuylenbergh, dat er prat op gaat de inspanningsfysiologie te belichamen, ging 2 dagen v??r de volledige triatlon van Zurich (in 2002) 100km fietsen bij wijze van parcoursverkenning: dat is waarschijnlijk niet wat de auteurs van het actuele abstract voor ogen hadden. De man met de hamer stond dan ook langs de kant van ons triatlonparcours in Zwitserland. We waren ontgoocheld maar zijn er steeds van overtuigd gebleven dat we elk minstens aan half uur sneller waard zijn op de volledige afstand. Met dit wetenschappelijke onderzoek is dan toch al het virtuele bewijs geleverd. Vroeg of laat zetten we de daad dan nog wel eens bij het woord, want we hebben dan misschien wel niet altijd geluk, maar wel altijd gelijk !

Koolhydratenstapeling is een praktijk die al enkele decades door duursportatleten gepraktiseerd wordt; de methode wordt ook met wetenschappelijke evidentie ondersteund. De voorraad spierglycogeen (d.i. de vorm waarin KH in de spieren worden opgeslagen) be?nvloedt uithoudingsprestaties in gunstige zin, en omgekeerd, als je door je reserve heenzit, is je einde (als atleet) nabij: als de suikers opgebruikt zijn, gaat dit gepaard met een subjectief vermoeidheidsgevoel, en zal je het liedje niet lang meer uitzingen. Voor de duidelijkheid: de parktijk van het koolhydratenstapelen is dus niet alleen weggelegd voor (lange afstands)triatleten: de marathonlopers, wielrenners, 25km-zwemmers, Elfstedentocht schaatsers en paalzitters onder ons kunnen er eveneens hun voordeel mee doen.
Hoewel de precieze moleculaire mechanismen die ten grondslag liggen aan de glycogeen-supercompensatie (waarbij de voorraad glycogeen toeneemt tot ver boven de inti?le concentratie) nog niet helemaal opgehelderd zijn, is het fenomeen uiteindelijk waarschijnlijk niets anders dan een specifieke toepassing van het meest fundamentele trainingsprincipe, dat eveneens supercompensatie wordt genoemd. Deze algemene wet stelt dat je prestatievermogen kan toenemen boven het uitgangsniveau na een ?voldoende uitputtende? inspanning (ik blijf bewust in het vage, want dat is het voor de wetenschap nog evenzeer!), indien je hierna tenminste de nodige rust in acht neemt (d.i. de recuperatiefase). Het is dus ook niet verwonderlijk dat de voorraad spierglycogeen meer toeneemt na een intensieve, dus spierglycogeen-uitputtende, inspanning (cfr. de sprintjes na een langdurige inspanning aan matige intensiteit), dan na een inspanning van kortere duur en gelijke intensiteit (cfr. abstract). Wie bovenstaand carbo-loading protocol dus volgt, zou kunnen beloond worden met een toename van zowat de helft van de oorspronkelijke glycogeenvoorraad en dus... gavere resultaten. Er zijn niet onmiddellijk aanwijzingen die ons ervan weerhouden om de bevindingen van deze recruten (?moderately trained?) te extrapoleren naar afgetrainde (tri)atleten.
    Ik zou zeggen: neem de proef op de som, neem de wetenschap op de korrel, en experimenteer eens met jezelf. In geval van gunstig gevolg: je mag me altijd gedenken in je gebeden en volgend jaar een kaartje sturen vanuit Hawa?!

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}